ร่างบางนอน
หอบหายใจหมดเรียวแรง รับรู้ว่าผู้ชายคนที่เธอรักเหนื่อยหอบไม่ต่างจากเธอ ที่สำคัญสองครั้งที่เขาไม่ได้ป้องกันและเธอเองก็ลืมที่จะทักท้วงเขา ใบหน้าสวยหันไปมองผู้ชายข้างกายที่นอนหอบหายใจไม่แพ้เธอ เขาผู้ชายที่เป็นสามีของเพื่อน ส่วนเธอเป็นได้แค่ผู้หญิงที่หลงรักเขาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ยอมให้เขาทุกอย่างเพียงขอให้ได้อยู่ใกล้ๆ เขาในบางเวลาเท่านั้น
รัก รักเขาเหลือเกิน แม้ว่าเขาจะไม่เคยรักเธอเลย ยอมทรยศเพื่อนก็เพราะรักเขา
“ผมคงต้องไปแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ขยับกายลุกขึ้นแต่งตัวช้าๆ โดยไม่หันกลับมามองผู้หญิงบนเตียงแม้เพียงหางตา
“เราจะได้พบกันอีกไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยถาม น้ำเสียงติดจะเศร้าแต่พยายามเก็บมันเอาไว้
“คงไม่ได้แล้วล่ะ เธอเริ่มสงสัยผมแล้ว” ชายหนุ่มติดกระดุมเสื้อเม็ดสุดท้ายเสร็จตอบโดยไม่หันมามองคนบนเตียงที่น้ำตาคลอดวงตา
“ค่ะ ขอฉันกอดคุณเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมคะ” หญิงสาวร้องขอด้วยหวังว่าเขาจะยอมให้เธอได้กอดเขาสักครั้ง โดยที่ไม่มีเรื่องของอารมณ์ใคร่มาเกี่ยวข้องแต่ความหวังของเธอก็พังทลายเมื่อเขาปฏิเสธเสียงเรียบ
“อย่าดีกว่านะครับ”
“ค่ะ” หญิงสาวมองตามแผ่นหลังกว้างเดินจากไปทั้งน้ำตา ประตูห้องค่อยๆ ปิดลงพร้อมกับเสียงของคำว่าลาก่อนดังขึ้น
“ลาก่อน”
“ฮึกๆ ค่ะลาก่อน ฮือๆ ฮือๆ” หญิงสาวตอบเขาทั้งน้ำตา
ร่างบอบบางทิ้งกายลงนอน น้ำตานองใบหน้าหมดเรียวแรงจะไปต่อ หัวใจเหมือนจะขาดรอนๆ เสียให้ได้ ภายในอดีตย้อนกลับมาให้ยิ้มทั้งน้ำตา วันที่ได้พบกับเขา เธอก็หลงรักเขาตั้งแต่ได้เห็นหน้า
https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzMyMjA3IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMjM2NzkiO30
Guest
