SF: MarkXBam
My shota
“
ฮึก
...
มัค
”
“…”
“
แจ็ค
ฮึกก
แกล้งน้อง
”
“
มันทำอะไร
”
“
แจ็ค เอาปุ๊กปิ๊กของ ฮึก น้องไป ฮือออออ
”
“
ไม่ร้องนะครับ เดี๋ยวมาร์คไปเอาคืนให้นะ
”
“
มัคต้อง ฮึก.. ไปเอาคืนนะ ฮือออ เอาปุ๊กปิ๊กคืนให้น้อง ฮึก อึก..
”
“
อื้ม เดี๋ยวมาร์คไปเอาคืนให้นะครับ
”
มาร์ค ต้วน นั่นคือชื่อผมเอง ตอนนี้ผมอยู่ที่สนามเด็กเล่นของโรงเรียนอนุบาลที่อยู่ติดกับโรงเรียนมัธยมของผม ผมย่อตัวลงนั่งชันเข่าขึ้นข้างหนึ่งเพื่อให้ส่วนสูงเท่ากับเด็กตรงหน้าที่กำลังร้องไห้ฟ้องผมเรื่องโดนไอ้แจ็คแกล้ง
‘
น้อง
’
คือแบมแบมครับ อายุ
5
ขวบ แบมแบมเป็นเด็กตัวเล็ก ตัวเล็กมากกว่าเด็กวัยเดียวกันด้วยซ้ำ ถึงได้โดนแกล้งบ่อยๆ และทุกครั้งที่โดนแกล้งแบมแบมจะวิ่งมาที่สนามเด็กเล่นและร้องงอแงตะโกนหาผมตรงรั้วสนาม โรงเรียนผมกับแบมแบมใช้รั้วเดียวกันครับ ส่วนมากคนที่แกล้งก็คือไอ้เด็กเวรแจ็คนั่นแหะครับ มันชอบขโมยตุ๊กตาของแบมแบมไป ปุ๊กปิ๊กนั่นแหละครับ ไอ้แจ็คมันเป็นเด็กป.
6
ซึ่งเป็นรุ่นน้องผมสามปี ผมอยู่ม.
3
แล้วครับ
“
มัคไปเอาคืนยังไงหรอ แจ็คถึงได้ยอมให้ง่ายๆ
”
“
ทำไมถึงอยากรู้ล่ะหื้ม มาร์คเอาคืนให้ได้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ
”
“
น้องอยากรู้น้องจะได้ทำบ้างไง เวลาแจ็คเอาปุ๊กปิ๊กไปน้องขอเท่าไหร่แจ็คก็ไม่คืนให้น้อง
”
“
เอางี้ เวลามันแกล้งน้องก็มาฟ้องมาร์คเหมือนเดิมนี่แหละ เดี๋ยวมาร์คจัดการให้ โอเคมั้ย
”
“
งื่อ
!
โอเคเยย
”
ตอนนี้ผมกับแบมแบมเดินจูงมือกันอยู่บนทางเท้าหน้าโรงเรียนของแบมแบม ผมมารับน้องทุกวันและกลับบ้านพร้อมกันทุกวัน บ้านผมกับน้องอยู่ข้างๆกันเลยครับ รั้วเดียวกันเลย แม่ผมกับแม่น้องเป็นเพื่อนกันครับ ตอนที่ผมกับแม่ย้ายมาอยู่ที่เกาหลีใหม่ๆแล้วมาซื้อบ้านอยู่ที่นี่ ก็มารู้ทีหลังว่าเพื่อนบ้านคือแม่แบมแบมซึ่งเป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเรียนของแม่ผม ส่วนพ่อผมดูแลธุรกิจอยู่ที่แอลเอ ครอบครัวของแบมแบมก็มีธุรกิจส่วนอยู่ที่ประเทศไทยเหมือนกันซึ่งคุณพ่อของน้องดูแลอยู่ ตอนที่ผมย้ายมาผมเพิ่งจะ
9
ขวบอยู่ได้ปีนึง คุณน้าก็มีแบมแบมตัวเล็กๆออกมา ฝากฝังกับผมว่าให้ช่วยดูแล ซึ่งผมก็เต็มใจนะ แบมแบมเป็นเด็กน่ารัก ขี้อ้อนสุดๆเลย อะไรๆก็มัค มัค มัค มัค ผมชอบ....
“
มัค รู้ป่าวว่าวันนี้ยูยอมมาขอน้องเป็นแฟนด้วยนะ
”
“
หื้ม แล้วน้องตอบไปว่ายังไง
”
“
น้องไม่ได้ตอบอ่ะมัค
”
“
ทำไมล่ะ
”
“
น้องไม่รู้ว่าแฟนคืออะไรง่า
”
“
มาร์ครู้นะ
”
“
คืออะไรหรอมัค
”
“
แฟนก็คือคนสองคนที่รักกันไง
”
“
แบบป๊ากับม๊าใช่ป่าว
”
“
อื้ม ใช่ เก่งนะเนี่ย
”
“
น้องก็รักมัคนะ มัคกับน้องเป็นแฟนกันได้มั้ยอ่ะ
”
“
ต้องรอให้โตก่อนนะ ตอนนี้น้องยังเด็กเกินไป
”
“
ทำไมล่ะ มัคไม่รักน้องหรอ
”
“…”
ผมกับแบมแบมเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านของแบมแบม ผมเปิดประตูรั้วให้น้องเดินเข้าไป น้องเดินเข้าไปแล้วหันกลับมาถามผม
“
รักสิ
”
“
แล้วทำไมมัคถึงไม่อยากเป็นแฟนกับน้อง
”
“
น้องยังเด็กเกินไป รอให้โตกว่านี้ก่อนนะ
”
“
น้องต้องโตเท่าไหน
”
“
โตกว่านี้ โตเท่าไหล่ของมาร์ค
”
“
มัคสัญญานะถ้าน้องโตเท่าไหล่ของมัคแล้วมัคจะเป็นแฟนกับน้อง
”
“
สัญญาครับ
”
“
น้องก็สัญญาด้วย
”
“
อื้ม เข้าบ้านได้แล้วนะ
”
“
บ๊ะบายมัค
”
หลังจากส่งแบมแบมเข้าบ้านเสร็จผมก็เดินเข้าบ้านตัวเองเห็นแม่นั่งดูทีวีอยู่ก็ทักทายเล็กน้อยแล้วก็เดินขึ้นห้องตัวเอง ผมกำลัง คิดหนัก แบมแบมอายุแค่นี้ยังมีคนมาขอเป็นแฟนเลย มีคนมาชอบน้องเยอะทำไมผมจะไม่รู้เพราะผมเป็นคนกันท่าให้ตลอด ผมตกใจที่น้องบอกว่ารักผมอยากเป็นแฟนกับผม ผมก็รักน้องนะ แต่ผมไม่รู้ว่าผมรักน้องแบบไหน จะบอกว่ารักแบบพี่น้องมันก็พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะผมรู้สึกหวงทุกครั้งที่น้องสนใจคนอื่นพูดถึงคนอื่นมากกว่าผม ถ้าจะบอกว่ารักแบบคนรัก ผม ไม่รู้สิ ผมเห็นแบมแบมตั้งแต่เกิด มันอาจจะเป็นแค่ความผูกพันก็ได้ ถ้าน้องโตขึ้นเจอคนเยอะขึ้นน้องก็คงจะจำคำพูดวันนี้ไม่ได้แล้ว งั้นผมก็ไม่ควรคิดมากสินะ
“
ฮึก มัคคคคคค
!!
ฮืออออ
!!
มัค.. ฮึก ฮือออ
”
“
น้อง
!!
เป็นอะไร ใครทำน้อง..
”
“
แจ็ค.. ฮือออ แจ็ค เอาปุ๊กปิ๊ก ฮึก ของน้องไปอีกแล้ว ฮือออ
”
“
โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะ เดี๋ยวมาร์คไปเอาคืนให้นะครับ
”
มาร์คย่อตัวลงให้ความสูงเท่ากับแบมแบม มือใหญ่ค่อยๆลูบน้ำตาออกจากแก้มกลมเบาๆแล้วรั้งน้องตัวเล็กเข้ามาในอ้อมกอด ลูบหัวปลอบกันนานพอสมควรจนแบมแบมเผลอหลับคาอกของมาร์คไป
มาร์คอุ้มแบมแบมไปส่งที่ห้องอนุบาลจัดแจงให้แบมแบมนอนสบายๆบนที่นอนของตัวเอง เสร็จแล้วก็ตรงดิ่งไปที่ห้องป.
6
“
ไอแจ็ค
!”
“
ครั.. ครับพี่
”
“
เอาตุ๊กตาน้องกูคืนมา
”
“
...
”
แจ็คสันไม่ได้พูดอะไร เดินไปหยิบตุ๊กตาของแบมแบมมาส่งคืนให้มาร์คอย่างง่ายดาย
“
กูถามมึงจริงๆเถอะ ทำไมมึงถึงชอบแกล้งแบมแบมนัก ทำไมมึงต้องคอยแต่จะขโมยตุ๊กตาน้องวะ
”
“
ก็.. ก็ตุ๊กตา.. เอ่อ คือออ
”
“
คือ
?”
“
คือ... คือว่า..
”
“
มึงจะอ้ำอึ้งอีกนานมั้ย เดี๋ยวกูตบกะโหลกยุบเลย เด็กห่านี่
”
“
ก็หอมอ่ะ
”
“
ห๊ะ...
”
“
ตุ๊กตาของแบมแบมหอม หอมเหมือนแบมแบม ผมแต่อยากดมเองอ่ะ
”
“
มึงนี่..
”
“…”
“
เออ ช่างเหอะ ต่อไปนี้ถ้ามึงแกล้งแบมแบมอีกนะ มึงโดนแน่ ถ้ามึงไม่เชื่อก็อย่าหาว่ากูรังแกเด็กแล้วกัน
”
“
คะ ครับ ครับพี่
”
มาร์คเดินออกจากห้องป.6พร้อมกับตุ๊กตาหมีในมือด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม
ต่อไปนี้จะไม่มีใครแกล้งน้องอีกแล้ว
/
ยิ้มอ่อน
“
มัคเก่งจังเลย ถ้าไม่มีมัคนะน้องต้องไม่ได้ปุ๊กปิ๊กคืนแน่ๆเลยอ่ะ
”
“
ต้องได้คืนสิ มาร์คจะปกป้องน้องเอง จะไม่ให้ใครแกล้งน้องได้อีก
”
“
มัคต้องอยู่กับน้องตลอดไปเลยนะ
สัญญานะมัค
”
“
สัญญาครับ
”
สัญญาอีกแล้วหรอ...
ผมคิดว่าผมเป็นคนพูดคำไหนคำนั้นนะ สัญญาอะไรไว้ผมต้องทำให้ได้
จนเมื่อผมจบการศึกษาภาคฤดูร้อน จบม.
3
นั่นแหละครับ พ่อผมก็กลับมาเยี่ยมผมกับแม่ที่เกาหลี พร้อมกับคำพูดนี้..
“
จบม.ต้นซะทีสินะ เราต้องย้ายกลับไปอยู่ที่อเมริกากันแล้ว
”
ไม่นะ ผมสัญญากับน้องไว้แล้ว ผมไม่ไป ..
“
ผมไม่กลับ..
”
“
ไม่ได้ ลูกต้องกลับ ม๊าก็จะกลับด้วย มาร์คจะอยู่คนเดียวหรอ
”
“
ป๊า ผมอยู่ได้
”
“
มาร์ค ฟังป๊านะ บริษัทเรากำลังไปได้สวย มาร์คไปเรียนเฉพาะทางแล้วจะได้เข้าบริหารงานแทนป๊าได้เลย
”
“
เรียนที่ไหนก็เหมือนกัน
”
“
ไปเก็บของซะ
”
“
ไม่
!
ผมจะอยู่ที่นี่ ผมจะอยู่กับแบมแบม
!”
“
มาร์ค
!
ป๊าบอกให้ไปเก็บของ คืนนี้เราต้องเดินทางแล้ว
!”
“!!!”
“
คุณคะ ใจเย็นๆนะคะ มาร์คขึ้นไปเก็บของนะลูก อย่าทำให้ป๊าเขาโมโหไปมากกว่านี้เลยนะลูกนะ
”
ผมไม่รอให้ม๊าพูดจบ ผมวิ่งเข้าไปในห้องตัวเอง หยุดยืนที่หน้าต่างมองไปเห็นห้องของแบมแบม ผมไม่อยากไปจากที่นี่ ไม่อยากไปจากแบมแบม แต่ผมคงขัดใจป๊ากับม๊าไม่ได้
ผมอุ้มตุ๊กตาเป็ดตัวโตที่ผมเก็บเงินซื้อด้วยตัวเองเดินออกจากบ้านไปที่บ้านของแบมแบม เคาะประตูอยู่ไม่กี่ครั้งก็มีคนมาเปิด ซึ่งคนคนนั้นคือน้อง
“
หูววว เป็ดยักษ์ น่ารักจังเลยยย มัคเอามาให้ใครหรอ ให้น้องรึเปล่า
”
ผมยืนมองน้องตัวเล็กพูดเจื้อยแจ้วถามนู่นถามนี่ไปเรื่อยโดยที่ผมไม่ได้ปริปากตอบอะไร
“
อื้ม มาร์คให้น้องนะ
”
“
มัคใจดีจังงงง น้องรักมัคที่สุดเล้ยยยยย
”
“
น้อง ฟังมาร์คนะ
”
แบมแบมพยักหน้าหลายๆทีแล้วยืนมองมาร์คตาแป๋ว มาร์คอุ้มเป็ดไปวางไว้ในบ้านจูงมือแบมแบมให้นั่งลงบนโซฟา แล้วมาร์คก็นั่งลงที่พื้นข้างหน้าแบมแบม คุณแม่ของแบมแบมพอจะเดาออกว่ามาร์คจะพูดอะไรกับลูกชายตนเลยปลีกตัวออกจากบ้านเพื่อไปร่ำราเพื่อนสนิทบ้านข้างๆอย่างเงียบๆ
“
จริงๆแล้วเป็ดตัวนี้มาร์คตั้งใจจะให้น้องในวันเกิดของน้อง แต่มันไม่ทันแล้วมาร์คเลยต้องให้วันนี้
”
“
ทำไมหรอมัค มัคจะไปไหนหรอ
”
“
มาร์คจะไปอเมริกาแล้ว
”
“
ที่ไหนหรอ ไกลมั้ยมัค
”
“
ไกลสิ ไกลมาก
”
“
...
”
“
มาร์คขอโทษนะที่มาร์คผิดสัญญา มาร์คอยู่กับน้องไม่ได้ มาร์คต้องไป
”
“
มัคนิสัยไม่ดีเยย
”
น้องตัวน้อยเบะปากน้ำตาเม็ดเล็กไหลออกจากดวงตากลมโต มาร์คเลื่อนมือไปเช็ดออกให้อย่างที่เคยทำ มือใหญ่กุมมือเล็กทั้งสองข้างของคนเป็นน้องเอาไว้
“
มาร์คขอโทษ น้องอย่าลืมมาร์คนะ อย่าลืมสัญญาของเรา ถ้าน้องสูงเท่าไหล่ของมาร์คแล้วเราจะเป็นแฟนกันนะ
”
“
ฮึก ฮือออออ งืออ ...
”
“
ไม่เอา ไม่ร้องนะคนเก่งของมาร์ค มาร์คจะรีบกลับมาหาน้องนะ น้องรอมาร์คนะ
”
“
ฮึก ฮึ..ก น้อง ฮืออ ต้องรอ นานมั้ยมัค ฮึกก
”
“
มาร์คก็ไม่รู้ แต่มาร์คสัญญาว่าจะกลับมาหาน้อง
”
“
สัญญาจริงๆนะมัค ฮึก
”
“
ครับ
”
“
ฮืออออ ฮึกก
”
“
มาร์ครักน้องนะ อย่าลืมมาร์คเลยนะ
”
มาร์คพูดจบก็รั้งร่างน้องตัวเล็กมากอดจนจมอกตัวเอง เด็กน้อยร้องไห้สะอึกสะอื้นในอ้อมกอดที่คุ้นเคยด้วยความเสียใจ
มาร์คใช้สองมือกุมแก้มกลมขึ้นมา เลื่อนหน้าเข้าไปกดจูบที่ริมฝีปากเล็กสีแดงระเรื่ออย่างแผ่วเบา กดจูบย้ำหลายๆครั้งเพื่อตอกย้ำความรักของตัวเอง มาร์คผละจูบออกมามองน้องตัวเล็กที่ใบหน้านองไปด้วยน้ำตา มือใหญ่เกลี่ยน้ำตาออกเบาๆ แล้วกดจูบที่หน้าผากมนเบาๆ
“
มาร์คไปแล้วนะ
”
“
ฮือออ มัคคคค น้องไม่อยาก ฮึกกก ให้มัค ไป ฮืออออ
”
“
...
”
จังหวะเดียวกันแม่ของแบมแบมก็กลับเข้ามาพอดีมาร์คโค้งให้หนึ่งครั้งเป็นการบอกลาแล้วรีบเดินออกจากกบ้านของน้องทันที
ผมเคยถามตัวเองว่าผมรักน้องยังไง ผมเคยไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองและพยายามหาคำตอบ จนวันนี้ผมก็ได้เข้าใจ แต่มันสายเกินไปหรือเปล่านะ ที่ผมรีบเดินออกมาไม่ใช่ว่าผมไม่สงสารน้องหรืออะไร แต่ถ้าผมยังยืนอยู่ตรงนั้น ผมต้องเป็นบ้าแน่ๆ ผมเคยปลอบน้องเวลาน้องร้องไห้งอแง แต่วันนี้เป็นผมซะเองที่ทำให้น้องร้องไห้
รอมาร์คนะ สัญญาว่าจะกลับมา
พลิกล็อกสุด ทำไมดึงมาเศร้าได้อ่ะ
5555555555555
แต่งไปก็น้ำตาซึมไป สงสารน้อง
;_;
Guest
