SF : JackBam
Teacher
“
แบม
!
อาจารย์หวังบอกให้มึงไปหาที่ห้องพักครูอะ
”
“
ห้ะ ไปทำไมวะ
”
“
กูไม่รู้ ก็เขาบอกให้กูมาบอกมึงอะ เขาบอกว่าเกรดมึงมีปัญหาหลังเลิกเรียนไปหาเขาด้วย
”
“
โอ้ยยยย ไอ้ห่า ต้องเรื่องที่กูโดดเรียนกับมึงตอนนั้นแน่ๆเลยยองแจ แล้วทำไมมึงไม่โดน
!!”
“
เอ้า อินี่กูไม่รู้โว้ยยยย มึงไปพบเขาเองละกันวันนี้กูไม่ว่างต้องกลับบ้านเร็ว
”
“
ทำไมมึงทิ้งกูอะแจนนน มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบขี้หน้าไออาจารย์นั่นอ่ะ
”
“
กูขอโทษ กูไม่ว่างจริงๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้กูเลี้ยงข้าวไถ่โทษ ไปแล้วนะจ๊ะ บรัยส์
”
“
อิแจนนนนน บรัยส์โพ่ง หึ๊ยยย
!!”
หลังจากที่เพื่อนรักพลังพิศดารอย่างยองแจแยกตัวกลับบ้านไปก่อนแบมแบมก็ลุกออกจากห้องเรียนเพื่อเดินตรงไปยังห้องพักครูกีฬาตามที่เพื่อนบอก
อาจารย์หวัง หรือหวังแจ็คสันคือคนที่สอนวิชายูโดที่แบมแบมยองแจและยูคยอมเพื่อนรักที่วันนี้มันไม่มาโรงเรียนไปลงเรียนเป็นวิชาเลือกเสรีกัน แล้วอาจารย์หวังมันดันจับแบมแบมทุ่มต่อหน้าเพื่อนๆจนแบมแบมหลังแทบหัก แล้วมีหน้าบอกว่าสอนท่าให้เพื่อนๆดู ไม่ถามกูสักคำ.. หลังจากวันนั้นแบมแบมจึงหาเรื่องโดดวิชานี้ตลอดมา โดดคนเดียวกับโดดกับเพื่อนบ้าง แต่อิอาจารย์แจ็คสันนั่นมันเจาะจงแบมแบมคนเดียว แค่นี้ก็รู้ว่ามันต้องการจะมีเรื่อง
!
ห้องพักครู
–
อาจารย์หวัง แจ็คสัน
แบมแบมเคาะห้องสองสามครั้งอาจารย์หวังก็เปิดประตูให้แบมแบมเข้าไปนั่งที่โต๊ะ แบมแบมเดินหน้ามุ่ยไปนั่งตามที่อาจารย์บอก แจ็คสันหยิบสมุดรายวิชาออกมานั่งดูและสารทยายคาบเรียนที่แบมแบมเคยโดดทั้งหมดให้แบมแบมฟัง คนตัวเล็กได้แต่นั่งกลอกตาไปมาทำท่าทีไม่สนใจจนอาจารย์สุดหล่อเริ่มจะหมดความอดทนต่อเด็กตรงหน้า
“
แบมแบม ถ้าเทอมหน้าเธอยังทำตัวแบบนี้อีกอาจารย์จะรายงานผู้ปกครองเธอแล้วนะ
”
“
เชิญเลยครับ พ่อแม่ผมอยู่ไทยคงบินมาเคลียร์ให้ไม่ได้หรอก
”
“
เด็กดื้อ
”
“
ผมไม่ได้ดื้อนะ
!!”
“
แล้วทำไมต้องหลบหน้า ทำไมถึงชอบโดดเรียนวิชาของฉัน
”
“….”
แบมแบมนั่งเงียบทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ทั้งที่ยังไม่ได้ตอบคำถาม แจ็คสันจึงตัดสินใจลุกจากเก้าอี้แล้วเดินอ้อมไปหาแบมแบมแล้วจับเด็กแก้มกลมอุ้มขึ้นพาดบ่าแล้วพาเดินเข้าห้องนอนอย่างเร่งรีบ
“
ปล่อยนะ
!
อุ้มทำไม ปล่อยยย
!!”
“…”
“
อาจารย์ปล่อยยยย!! โอ้ย!
”
“
หยุดโวยวายได้ยัง
”
“
หึ๊ย
!!”
แจ็คสันฟาดมือลงไปที่ก้นกลมของเด็กดื้ออย่างไม่เบานักจนคนที่อยู่บนบ่าหยุดดิ้นได้แต่ส่งเสียงฟึดฟัดใส่ตน แต่แจ็คสันก็ไม่ได้สนใจพอถึงเตียงเล็กๆที่ทางโรงเรียนจัดไว้ให้สำหรับอาจารย์ที่มีงานค้างไม่อยากกลับดึกก็สามารถนอนที่ห้องพักของตัวเองได้
แจ็คสันโยนแบมแบมลงไปที่เตียงจนเด็กตัวเล็กจุกจนตัวงอแต่ก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์ลุกขึ้นมาโวยวายเสียงใส่แจ็คสันจนอีกคนหมดความอดทนอีกครั้ง
“
พามาทำไม
!
จะกลับบ้าน ถอยไปนะ
!”
“
ถ้าไม่หยุดส่งเสียงโดนดีแน่แบมแบม
!”
“
ถอยไปสิวะ
!
จะกลับบ้าน
!!
อื้อ
!..”
แจ็คสันดึงเด็กแก้มกลมเข้ามากดจูบหนักลงไปที่ปากสวยบดขยี้จนเด็กนักเรียนในอ้อมกอดหมดเรี่ยวแรงแข้งขาอ่อนยืนไม่ไหวแจ็คสันจึงใช้แขนที่มีมัดกล้ามพอสวยงามโอบเอวเล็กไว้เพื่อไม่ให้อีกคนร่วงลงไปกองที่พื้น แจ็คสันอาศัยจังหวะที่อีกคนยังตกใจทำอะไรไม่ถูกดันแบมแบมลงไปนอนที่เตียงแล้วขึ้นคร่อมร่างเล็กนั่นเอาไว้จนหมดหนทางหนีริมฝีปากก็กดจูบย้ำๆลิ้นใหญ่ซอกซอนเข้าไปในโพรงปากหวานดูดดึงเก็บเกี่ยวน้ำหวานจากคนตัวเองอย่างหิวกระหาย แบมแบมได้สติทั้งดิ้นทั้งผลักอีกคนออกแต่กลับไม่เป็นผลแจ็คสันจึงถอนจูบออกเพื่อให้อีกคนได้รับอากาศเข้าปอดอย่างเต็มที่
พอตั้งหลักได้คนตัวเล็กก็แผลงฤทธิ์อีกครั้งนึงด้วยการยกเท้าขึ้นมายันที่หน้าท้องของอาจารย์สุดหล่อแล้วถีบออกไปสุดแรงจนแจ็คสันกระเด็นตกเตียงเสียหลักไป แบมแบมรีบลุกขึ้นจากที่นอนแล้วตั้งท่าจะวิ่งออกไปจากห้องแต่มันก็ไม่ทันแจ็คสันอยู่ดี
แจ็คสันรีบเขาชาร์ตตัวแบมแบมจับล็อกแล้วเหวี่ยงลงที่เตียงอีกครั้งแล้วขึ้นคร่อมเหมือนเดิม แจ็คสันดึงเน็คไทด์ของตัวเองออกมาแล้วจับแขนข้างหนึ่งของแบมแบมมัดไว้ที่ซี่เหล็กตรงหัวนอนแล้วหยิบเน็คไทด์อีกเส้นหนึ่งที่อยู่ในลิ้นชักใกล้ๆหัวเตียงมามัดมือแบมแบมอีกข้างนึงติดไว้ตรงหัวเตียง ร่างเล็กที่ตกเป็นรองโดนจับขึงพืดก็ได้แต่ใช้ขาถีบสะเปะสะปะไปทั่วจนหมดแรง แจ็คสันนั่งทับที่ขาคนตัวเล็กแล้วเลื่อนมือไปแกะกระดุมเสื้อนักเรียนอีกคนออกทีล่ะเม็ดพร้อมกับใช้สายตาโลมเลียร่างกายสวยไปด้วยแบมแบมทั้งกลัวและตกใจจนน้ำตาไหลนองเต็มหน้า
“
อะ...อาจารย์ ปล่อยผมเถอะนะ ผมกลัวแล้ว ฮึกก ฮึก..
”
แบมแบมเอ่ยปากอ้อนวอนอีกคนเสียงสั่นเครือแต่แจ็คสันก็ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจ
แจ็คสันก้มลงจูบที่ไหปลาร้าสวยไล่ลงมาที่แผ่นอกขาวนวล ใช่ไรหนวดสั้นๆบดคลึงหยอกเย้าให้เด็กใต้ร่างเคลิ้มตาม
“
อ๊ะ.. อื้อ อะ อย่า อ่ะ..
”
แจ็คสันเลื่อนริมฝีปากสวยไปกดจูบที่ตุ่มสีชมพูเล็กๆบนแผ่นอกของเด็กนักเรียนในสังกัด อาจารย์สุดหล่อครอบปากลงไปที่จุกเล็กๆนั่นแล้วตวัดลิ้นเลียพร้อมกับดูดดึงอย่าหื่นกระหายทั้งสองข้างสลับกันจนคนตัวเล็กแทบจะระทวย
“
อ๊า อื้ออ ไม่นะ อืมม ปล่อยยย
”
มือใหญ่ลูบเอวบางลงไปถึงตะขอกางเกงนักเรียนแล้วถอดมันออกอย่าเร่งรีบ ตอนนี้แบมแบมไม่เหลืออะไรติดตัวเลยแม้แต่ชิ้นเดียวแบมแบมหลับตาหนีภาพตรงหน้าอย่างอย่ากลัวๆ
แจ็คสันลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าตัวเองออกจนหมดแล้วค่อยๆคลานคร่อมคนตัวบางมาหยุดอยู่ที่หน้าสวยของเด็กนักเรียนตัวเล็ก
“
อ้าปาก
”
แจ็คสันสั่งแบมแบมเสียงแข็ง
แต่คนดื้อยังไงก็ยังเป็นคนดื้อแบมแบมเม้มปากแน่นหลับตาปี๋หันหน้าไปซุกลงกับหมอนแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหน้าสงสาร
“
อ้าปาก
!!”
แจ็คสันตะโกนเสียงดังลั่นจนคนตัวเล็กตกใจหลุดเสียงสะอื้นออกมา
แจ็คสันใช้มือบีบคางเล็กเพื่อให้ปากอ้าออก แบมแบมที่โดนบีบคางจนเจ็บไม่สามารถสะบัดหน้าหนีอีกคนได้ ทำได้แค่ร้องไห้ใช่สายตาอ้อนวอนอีกคน แต่มันกลับไม่เป็นผล แจ็คสันดันแกนกลางที่แข็งโด่เข้าไปในโพลงปากนิ่มจนเกือบสุดจนเด็กตัวเล็กสำลักออกมา แจ็คสันคร่อมหน้าอีกคนไว้แล้วโยกเอวใส่ปากเล็กช้าๆพร้อมกับส่งเสียงทุ้มต่ำอย่างเสียวซ่านออกมาให้ได้ยิน คนตัวหนาโยกเอวใส่ปากคนตัวเล็กได้สักพักก็ถอนตัวออกมาแล้วกดจูบที่ปากบวมแรงๆทีนึง แบมแบมระเบิดเสียงร้องไห้โฮออกมาลั่นห้องทันทีที่แจ็คสันจับขาตัวเองอ้าออกแล้วกันให้ขาติดกับหน้าอก
“
แบมแบมสวยจัง ขอชิมหน่อยนะ
”
“
ฮือออ ไม่ มะไม่ ฮือออออ ปล่อยผมเถอะ ฮึก ฮืออ
”
แจ็คสันทำหูทวนลมแล้วกดจูบที่ช่องทางปิดสนิทของอีกคน ลากลิ้นเลียจนชุ่มน้ำลาย อาจารย์ยูโดใช้ลิ้นเลียตวัดไปมาที่ช่องทางสวยรัวลิ้นใส่จนเด็กที่ร้องงอแงครางออกมาไม่เป็นภาษา
“
อ๊ะ ไม่ อืออ ฮ๊ะ อื้ออ อะ อาจารย์ อื้มมม
”
“
แบมแบมอา ขอนะ
”
“
ไม่
!!
อย่านะ
!
มะ.. อื้อ!
”
ยังไม่ทันจบเสียงโดยวายของแบมแบม แจ็คสันก็จับแกนของตัวเองที่แข็งตั้งรอค่อยๆกดเข้าช่องทางรักอีกคนแล้วดันเข้าไปจนสุดความยาวจนแบมแบมนิ่วหน้าด้วยความจุกและเจ็บ
“
อ่า โคตรฟิต
”
ใบหน้าหล่อเชิดขึ้นแล้วครางออกมาเบาๆอย่าเสียวซ่าน
เอวหนาค่อยๆถอดแกนกายออกจนเกือบสุดแล้วกดเข้าไปจนมิดทำแบบเดิมซ้ำจนคนตัวเล็กปรับตัวได้แจ็คสันจึงเอื้อมมือไปปลดเน็คไทค์ออกแล้วจับแขนทั้งสองข้างของแบมแบมมาโอบคอตัวเองไว้แล้วกระแทกเอวใส่ช่องทางสวยอย่างเร็วจนแบมแบมตัวสั่นคลอนไปหมด
มือเล็กจิกเล็บลงที่ไหล่อีกคนเพื่อระบายความเจ็บจนเลือดซิบออกมา แจ็คสันยิ่งกระแทกเอวใส่คนตัวเล็กถี่และเร็วขึ้นจนร่างๆกายเล็กๆมันเริ่มทรยศหัวใจเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้
“
อ๊ะ อื้อออ บะเบาๆหน่อย ฮื๊อออ อ๊า
”
“
อืมม เบาไม่ไหวแล้ว
”
เอวหนากระแทกกายใส่ถี่รัวจนคนตัวเล็กดิ้นพล่าน แจ็คสันโน้มตัวลงไปนอนทับแล้วดึงเด็กตัวเล็กมากอดแน่นพร้อมกับกระแทกเอวใส่อย่างรุนแรงจนได้ยินเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้อง
พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ...
“
อื้อออ แจ็ค.. อ๊ะ ไม่ไหวแล้ว อ๊ะ อ๊ะ.. ฮ๊ะอื้อ
”
“
อีกนิดนะแบม ซี๊ดดด เสียวโว้ย! อูยย
”
เอวหนาซอยใส่กายบางถี่ยิบแบมแบมจนความเสียวซ่านนี้ไม่ไหวได้แต่ครางเสียงหวานแล้วสะบัดหน้าไปมากับหมอนแล้วปลดปล่อยน้ำรักออกมาใส่หน้าท้องเป็นลอนของอีกคน
“
อ๊ะ ไม่ไหว อื้อออ อ่ะอ๊า อ๊าาา!
”
“
อูวว เสียววว อืมมม
”
แจ็คสันกระแทกแรงอีกสองสามทีแล้วปล่อยน้ำรักเข้าไปในช่องทางอีกคนจนหมด
หลังจากปลดปล่อยแบมแบมก็หมดแรงจนผล็อยหลับไป แจ็คสันจึงลุกขึ้นแต่งตัวแล้วเอาผ้าชุบน้ำไปเช็ดทำความสะอาดให้กับเด็กดื้อของเค้า เสร็จแล้วก็ขึ้นเตียงเอาผ้าห่มคลุมเด็กที่นอนแก้ผ้าล่อนจ้อนเพราะตัวเขาเองไม่อยากใส่ให้ แขนแกร่งคว้าเอวเล็กมากอดแน่นแล้วก็เผลอหลับตามไปด้วยความเหนื่อยอ่อน
75%
Guest
