Just bro,each other mom. ก็แค่น้องต่างแม่.[YAOI]

Just bro,each other mom. ก็แค่น้องต่างแม่.[YAOI]

สายเลือดแค่ครึ่งเดียวไม่มีส่วนเกี่ยวกับความเห็นใจของพี่ชายอย่างเขา "กูจะฝังร่างมึงลงดินด้วยมือของกูเอง!"

แต่กับอีกคนถึงจะมีสายเลือดแค่ครึ่งเดียวกับเหนียวแน่นจมปลักรักพี่ชายอย่างไม่มีเงื่อนไข

"ถ้าคนที่ฝังผมคือพี่..ผมยินดีครับ"

Intro...

เมื่อ 9 ปีที่แล้ว

"ฮึกก...พี่ค่ะ..ทำไมไปเร็วขนาดนี้..ฮืออ" น้าหญิงร้องไห้หนักพลางกอดร่างของพี่สาวซึ่งเป็นแม่ของผม...ผมในวัยสิบแปดปียืนมองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง..มือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ..ที่แม่ผมต้องมาตายก็เพราะพวกมัน!ความไม่รู้จักพอของคนเป็นพ่อทำให้แม่ที่ผมรักมากต้องตรอมใจตาย..และถ้าไม่มีมันสองตัวเรื่องมันคงไม่เป็นแบบนี้!...ผมกัดฟันแน่นก่อนดึงน้าหญิงให้ออกห่างจากร่างของแม่

"น้าหญิง..อย่าร้องสิครับเดี๋ยวแม่จะเป็นห่วงแล้วไปสู่สุขคติไม่ได้นะ" ผมกอดปลอบน้าหญิงสายตาจับจ้องไปที่ร่างของแม่...แม่ครับผมสาบานว่าผมจะทำให้พวกมันเจ็บอย่างที่แม่ต้องเจ็บ!ทรมาณอย่างที่แม่เป็น...และสักวันพวกมันต้องก้มกราบหน้าหลุมศพของแม่!

"ฮึกก..ตาชาร์ล..ฮืออ..ช่วยแก้แค้นให้แม่เราด้วย..ฮึก..เอาให้สาสม!..กับสิ่งที่มันทำ!" น้าหญิงกำเสื้อตรงหน้าอกผมแน่นจนยับยู่ยี่เงยหน้ามองด้วยใบหน้าเปลื้อนน้ำตา ผมยิ้มบางแล้วยกมือเช็ดน้ำตาให้แผ่วเบา

"ครับน้าหญิง...น้าหญิงไม่ต้องห่วง..ผมจะแก้แค้นแทนแม่เองครับ"

@สุสาน

หลังจากเสร็จสิ้นงานศพสามวันผมก็เคลื่อนย้ายแม่มาที่สุสาน...ผมจะไม่เผาท่าน..เพราะผมไม่อยากให้ท่านทรมาณจากไฟที่แผดเผา...ตลอดสามวันของงานศพพวกมันสามคนไม่โผล่มาที่งานแม้แต่วันเดียว! ผมโทรหาคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อแต่กลับไม่มีการตอบรับใดๆผมจึงเลิกโทรและเลิกสนใจ...อย่างวันนี้ก็เช่นกันไม่มีแม้แต่เงา! น้าหญิงยังคงร้องไห้ไม่หยุดสามีของเธอคอยปลอบประโลมอยู่ตลอดเวลา...ผมยืนมองโรงศพที่ค่อยๆลงหลุมด้วยความแค้นทั้งหมดที่มี...แม่กูต้องตายเพราะพวกมึง!เพราะฉะนั้นอย่างหวังว่าจะมีความสุข!

"เอ่อ พี่ชายฮะ..." ตอนนั้นเองเสียงใสของเด็กผู้ชายดังขึเนจากด้านหลังผมหันไปมองก่อนทำท่าจะพุ่งเข้าใส่..มันผงะถอยหลัง...ยัง..ยังก่อน...ยังไม่ใช่ตอนนี้ ผมปรับสีหน้าจากโกรธแค้นเป็นอ่อนโยนย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกันกวักมือเรียกส่งยิ้มใจดีให้

"มาหาพี่สิคาร์ล" มันเม้มปากก่อนเดินมาหาผมอย่างกล้าๆกลัวๆ...ไอ้คาร์ลมันคือลูกอีกคนของพ่อไม่รู้จักพอตอนนี้มันพึ่งเก้าขวบห่างกับผมเก้าปีถ้าจะให้ผมทำอะไรมันตอนนี้มันจะเหมือนผู้ใหญ่รังแกเด็กมากไป

"พี่ชาร์ล..ผมเอาดอกไม้มาให้" ว่าพลางยื่นดอกลิลลี่สีขาวให้ผม ผมรับมาแล้วยิ้มกว้างยีผมมันเบาๆ

"ขอบคุณครับน้องคาร์ล..แล้วนี่มากับใคร?"

"ลุงธรครับ..พ่อให้ลุงธรพามา" ผมพยักหน้ายิ้มๆแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

"พี่ไปก่อนนะคาร์ล..เจอกันที่บ้าน" ผมยิ้มให้แล้วเดินแยกออกมา รอยยิ้มค่อยๆหุบลงก่อนแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มชวนขนลุก..ผมมองดอกลิลลี่ในมือแล้วกำมันจนเละก่อนโปรยมันไปกับสายลม...

"สภาพของลิลลี่ดอกนี้เป็นยังไง...สภาพของมึงก็จะเป็นแบบนั้น..ไอ้คาร์ล!"

**เรื่องสุดท้ายของเซ็ท**

Talk ::

เรื่องนี้จบแล้วนะครับจะทยอยลงให้ครั้งละ 5 ตอน ถ้าเม้นน่าพอใจ ._. ไม่อยากลงรวดเดียว เดี๋ยวฟีดแบกไม่ดีแล้วจะแป้ก