เเง่ๆ
' ...
เสียงเด็กดังมาจากข้างรั้วประตูด้านนอกตัวบ้านดึงความสนใจของคนที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ในสวนใกล้ๆ
‘
คุณหญิงนภัส
’
พยายามฟังเสียงนั้นอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าเธอไม่ได้หูฝาดไป
'
เเง่ๆ
เเง่ๆ
'
ไม่ผิดเเน่เสียงที่เธอได้ยินคือเสียงเด็ก! ใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะรีบเดินออกไปหาต้นเสียง น่าจะดังมาจากข้างประตูนิ
“
หะ
!
ดะ เด็กจริงๆ ด้วย
”
“
แง่ๆ แง่"
ตาของเธอเบิกกว้างจ้องมองตรงไปที่เด็กหญิงตัวเล็กที่กำลังหันซ้ายขาวด้วยความหวาดกลัวหัวใจเธอเต้นแรงด้วยความตกใจแต่ไม่รู้อะไรดนใจให้เธอตรงเข้าไปอุ้มเด็กตัวน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมอก ดูผิวเนียนขาวนี่สิ...หน้าตาน่ารักแถมยังเป็นเด็กผู้หญิงอีกต่างหากดูแล้วน่าจะสองขวบได้ละมั้งหลงมาหรือเปล่านะ
?
..ทำให้อดคิดถึงลูกชายตัวน้อยที่อยู่อเมริกากับคุณย่าไม่ได้ เพราะพ่อตัวดีของเขาแท้นอกใจเธอแถมยังไม่เคยให้เกรียติจนทำให้ครอบครัวไม่เป็นครอบครัวและเกิดการฟ้องอย่าขึ้นมาเธอต้องยินยอมให้ฝ่ายนั้นพาลูกชายสุดที่รักของเธอไปโดยพ่อเด็กให้เหตุผลต่อศาสว่างานธุรกิจท่องเที่ยวและเครื่องเพรชของเธอทำให้ไม่สามารถมีเวลาดูแลลูกได้ แต่ข้อตกลงก็คือเมื่อลูกชายของเธอโตเป็นหนุ่มแล้วจะอนุญาติให้กลับมาอยู่ในอ้อมอกเธออีกครั้ง
“
พออุ้มแล้วเงียบสนิทเลยนะ หนูน้อยทำไมมาอยู่ตรงนี้แล้วฉันจะทำอย่างไงต่อไปกับหนูดีนะ
”
ถ้าพาไปส่งตำรวจเด็กคนนี้จะเจอแม่หรือเปล่านะ
?
แล้วถ้าเจอคนไม่ดีมาอ้างเป็นแม่ล่ะชีวิตเด็กคนนี้จะเป็นยังไง
“
มะ แม่
”
“
ว่าไงนะ
?
หนูพูดว่ายังไงนะลูก
”
“
แม่..
”
Guest
