เรือนรักรุก (ภาคต่อ รุกรกมัดใจ) (อีโรติก 18++) (แก้ไข เคาะวรรค)

ก๊อกๆๆ เชิญครับ ผอ.คะ คุณ สตีฟ เชิญพบค่ะ

อ้อครับ คุณลีน่า เอกสารที่ผมขอ เตรียมให้พร้อมด้วยครับ ชายหนุ่มลุกจากห้องทำงานของตนเองตรงไปที่ห้อง ท่านปธ ทันที ก๊อกๆๆ เชิญครับ อ้อ อเล็กซ์ นั่งสิ ชายหนุ่ม นั่งลงพร้อมกับเอกสารที่นำติดมือมาด้วย

เป็นไงบ้าง ไม่ค่อยมีเวลาได้พูดคุยกันสักเท่าไร่เลยนะ

ท่าน ปธ นี่ครับเอกสารที่ผมนำมาตามที่ท่านขอ

อืมม.. ปธ หนุ่มใหญ่ วัย 30 ปลาย มองดูเอกสารตรงหน้า แล้วจึงเอ่ยขึ้น น่าสนใจดี ว่าแต่.. นายมาอยู่ที่นี่ นานแค่ไหนแล้วนะ อเล็กซ์

3 ปีแล้วครับ ทีผมมาอยู่ที่นี่ ชายหนุ่มสบตา กับ ปธ หนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า

ถ้างั้น ผมว่า โปรเจคนี้น่าสนใจดี คุณรวบรวมข้อมูลแล้วส่งให้ผม ดูอีกครั้ง คราวหน้าเราจะเอาเข้าที่ประชุม

ได้ครับ ผอ หนุ่มรับคำ ก่อนก้าวออกจากห้อง

หลังเลิกงาน ผอ หนุ่มกลับมาถึง ห้องสูทของโรงแรมหรู เมื่อก้าวเข้าห้อง ก็พบกับจดหมาย ที่จ่าหน้าซองถึงเขา วางอยู่ อเล็ก จึงเปิดอ่าน ไม่ทันจบ ชายหนุ่มจึงยิ้ม ใจความจดหมาย ถามถึงความเป็นอยู่ของเขา และเล่าเรื่องราวตอนที่ อเล็กซ์จากมา ลงท้ายจดหมาย มีใจความว่า

อากาศที่นั่น ไปอย่างไรบ้าง ดูแลสุขภาพด้วยนะลูก แม่อยู่ทางนี้ กับลุเซี่ย สบายดี รักลูก เหม่ยฉี

หลังจากอาบน้ำชำระร่างกายแล้ว อเล็ก หรือ อี้หง จงออมานั่งตากลมอยู่ที่ระเบียบ มองไปยังท้องฟ้งเบื้องหน้าจนสุดสายตา นานแค่ไหนแล้วนะ แล้วทางนั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง เขาได้แต่คิดย้อนกลับไป เมื่อ3 ปีก่อน

..

สำนักงานใหญ่ บริษัท ฟู่หวิน

ปธ หนุ่ม คุณชายกลางแห่งบ้านตระกุล ฟู่ เสร็จจากกระประชุม ผู้ถือหุ้น ก็ก้าวออกจากห้องประชุม พร้อม อาเฉียน คนสนิทเก่าแก่ กับ ผู้ติดตามอีก 3 คน

คุณ นายรอ คุณชายอยู่ที่ห้องครับ อาเฉียนเอ่ย

อืมม.. มีเรื่องอะไร อาเฉียนพอจะรู้มั้ย ปธ หนุ่มเอ่ยถาม ขณะเดินไปตามทาง พนักงานที่ผ่านไปมาก็ก้มศรีษะ เป็นการเคารพ ทักทาย

อาเฉีย พอจะนึกออกอยู่เพียงเรื่องเดียวขอรับ

เรื่องอะไร หรือ คุณแม่ถึงต้องมารอ ไป๊เย่ว เอ่ย

เรื่องแต่งงาน คนสนิท ตอบพร้อมกับเหลือบมองสีหน้าเจ้านาย เฮ้อ... ได้ยินเพียงเสียงถอนหายใจจากเจ้านายเท่านั้น ก็พอจะรู้แล้วว่า การเจอกันครั้งนี้ของ คุณนายใหญ่ ก็คงจะเหมือนกับ หลายครั้ง ที่ผ่านมา

คุณแม่ จะพูดเรื่องนี้กี่ครั้ง ผมก็ยังไม่เปลี่ยนใจ

ลูกไป๊ มารดาเอ่ย ทั้งยังมองหน้าบุตรชาย อย่าง อ่อนใจ

คุณพ่อเพิ่งจากพวกเราไป ไหนจะงานที่นี่อีก ผมยังไม่คิดจะแต่งงานตอนนี้ ไป๊เย่ว ชายหนุ่มหันหลังให้กับมารดา

ลูกไป๊... มารดายังคงไม่ลด ความพยายาม แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไร

ที่บ้านเป็นอย่างไรบ้างครับ ไป๊เย่ว เปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที ผมไม่ได้กลับไป นานแล้ว

วันนี้ บ้านตระกูล ฟู่ ดู คึกคักเป็นพิเศษ เพราะเป็นวันเกิดของ นายน้อย ตี้เหริน และคุณชายไป๊เย่ว ก็จะกลับมาร่วมงานเลี้ยงที่จัดขึ้นที่บ้านด้วย คนงาน และสาวใช้หลายคน จึงกำลังสาระวน กับการจัดเตรียม สถานที่ โดยมี ซู่หราน ซึ่งตอนนี้ กลายเป็นพ่อบ้าน ของบ้านตระกูล ฟู่ไปแล้ว

เอา ระวังๆกันหน่อย

เขาเองก็ดีใจไม่น้อยที่ รู้ข่าวจากอาเฉียนว่า คุณชายไป๊ จะกลับมา หลายปีแล้วที่ ไม่ได้เจอหน้าคุณชายเลย ตั้งแต่...คนผู้หนึ่ง หายออกไปจากบ้านคุณชายใหญ่ เองก็ดีใจเช่นกัน ที่ จะได้เจอน้องชายเขาเช่นกัน

คุณชายคะ แดดแรงแล้ว กลับขึ้นตึกเถอะค่ะ พยาบาลหลินเอ่ย

อาเหว่ย ออกรถ น้ำเสียงราบเรียบของเจ้านายเอ่ย ขอรับ

งานครบรอบวันเกิดของ นายน้อย ตี้เหริน เป็นไปอย่างเรียบง่าย มีเพื่อน ของตี้เหริน กับ แขก ของมารดา แล้วนอกนั้นก็เป็น คนในบ้านฟู่ ตี้เหรินเดิน เข้าไปหา คุณชายใหญ่ ที่นั่ง อยู่ริมสระ

พี่ชายใหญ่ อวยพร วันเกิดให้ผม หน่อยสิ บุตรชายคนโตของ บ้านฟู่ มองหน้าน้องชายพร้อมกับ เอ่ยขึ้นว่า

ขอให้ตี้เหริน น้องชาย ของฉัน มีสุขภาพแข็งแรง เป็นลูกที่ดีของแม่ เป็นน้องที่ดีของพี่ๆ ตี้เหรินรู้สึกซาบซึ้งใจตรงเข้าโอบกอด พี่ชายตบไหล่เบาๆ

โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ยังทำเป็นเด็กไปได้

ปีก่อน มีคุณพ่อ ปีนี้ไม่มีท่านแล้ว พี่ใหญ่ก็เปรียบเหมือนพ่อ พี่เองก็ต้องแข็งแรงเหมือนกันนะครับ

แล้วพยาบาลหลิน ก็ยื่นกล่องของขวัญให้ พร้อมกับส่งยิ้มอย่างจริงใจ

สุขสันต์วันเกิดค่ะ นายน้อย

ไป๊เย่ว ยืนดูอยู่ไม่ไกล นี่ก็นานมากแล้วที่เขาไม่ได้กลับมา บ้านใหญ่หลังนี้เลย แม้หลายๆอย่างในบ้านจะเปลี่ยนไป แต่ก็ยังมีอีกหลายอย่างที่ยังคงเดิม อย่างเช่น ซู่หราน ที่ยังคงยืนอยู่ห่างๆ คอยติดตาม เจ้าชีวิตเขา

อ้อ ซู่หราน เรื่องที่ฉันให้นายไปจัดการเรียบร้อยรึยัง ซู่หราน ซึ่งหลบอยู่ในเงามือจึงเอ่ย

เรียบร้อยแล้วขอรับคุณชาย

อืมม งั้นก็ดี พอเขารู้ว่า ซู่หรานกำลังเดินตามเขามา ชายหนุ่มจึงเอ่ย

ซู่หราน ฉันอยากอยู่คนเดียว บ่าวรับใช้ได้ยินเช่นนั้น จึงชะงักเท้าหยุดเดินตามทันที

ที่ห้องอาหารใหญ่

มารดาของไป๋เย่ว ออกจะไม่พอใจที่ บุตรชาย เชิญคุณนายรองกับบุตร มาร่วมโต๊ะอาหารด้วย ไหนจะบุตรคนโตของคุณนายรองอีก มารดาไม่เข้าใจว่าทำไม บุตรชายถึงทำเช่นนี้ ซู่หราน ยืนควบคุม คนงาน สาวใช้อยู่ไม่ห่าง เมื่อสมาชิกมากันพร้อมแล้ว ไปเย๋วจึงเอ่ยขึ้น

มาๆ..ทานข้าวกันครับ

คุณนายรองรู้สึกดีใจ ที่ถูกเชิญมาร่วมโต๊ะด้วย บุตรทั้ง 2 ก็เช่นกัน เธอคิดว่า เห็น ไป๋เย่วมา ตั้งแต่เด็ก ถึงจะมีนิสัย เอาแต่ใจตัว หุนหัน อารมณ์รุนแรงไปบ้าง แต่อีกด้านหนึ่งเขาช่างเหมือน คุณท่านเหลือเกิน เข้าใจ และเห็นใจผู้อื่น เสมอ

ไป๊เย่ว แม่ว่าลูกน่าจะกลับมาอยู่ทีบ้านได้แล้วนะ มารดาพูดพร้อมกับลอยหน้าลอยตา ลูกไม่อยู่เสียคนใครจะจัดการเรื่องในบ้าน

ซู่หราน ไงครับ ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับ คีบอาหารใส่ชาม ถ้ามีเรื่องที่ซู่หรานตัดสินใจไม่ได้ เขาจะบอกผ่านอาเฉียนมาถึงผมเอง คุณแม่ไม่ต้องกังวลมากนัก แล้วก็คีบอาหารใส่ชามพี่ชายคณโต พี่ใหญ่ ทานเยอะๆ ครับ

พี่รองครับ ผมมีเรื่องจะขอ นายน้อย เอ่ย เรื่องแกลลอรี่แสดงผลงานของผม..

อ้อ ถ้าเรื่องนั้น อาเฉียน จัดการให้เรียบร้อยแล้วหล่ะ รอจัดการเรื่องเล็กๆน้อยๆอีก 2 3 วัน ก็น่าจะเรียบร้อยแล้ว นายน้อยของบ้านยิ้ม ขอบคุณพี่รอง พร้อมกับเอ่ยขอบคุณ

ที่ห้องทำงานเดิมของ นายท่าน บัดนี้ ไป๋เย่ว อยู่ในห้อง พร้อมกับคุณนายรอง

นี่เป็นเช็ค ค่าใช้จ่ายประจำเดือน ของคุณนายครับ ส่วนเรื่องที่คุณนาย ขอผมมานั้น ผมขอคิดดูก่อน คุณนายรองรับเช็ค แล้วก็เดินออกจากห้องทำงานไป

ซู่หราน เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับ เครื่องดื่มอุ่นๆ บ่าวยืนมองเจ้านายหนุ่มที่ หลายปีมานี่ เจ้านายของเขาดูเหน็ดเหนื่อยมากเหลือเกิน รินเครื่องดื่มใส่แก้วแล้ว เขาก็จะออกไป

ซู่หราน น้ำเสียงนี่งเรียบเอ่ยขึ้น อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อน..

อาเหว่ย นั่งกินข้าวอยู่ที่โรงครัว เขาก็อดคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ที่มีเสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กชายคนนึง เด็กก้องๆขึ้น

เห้อ... นายคงจะอยู่สบาย มีความสุขแล้วใช่มั้ย อี้หง แล้วเขาก็เห็นว่า อาเฉียน ลงนั่งอยู่ตรงหน้า

ไม่ได้เข้ามากินข้าในโรงครัวนี้หลายปีแล้วนะ มีอะไรอร่อยๆบ้างเนี่ย อาเฉียนเอ่ย พร้อมกับนั่งลง

รีบๆทานเถอะ เดี๊ยวเรามีงานที่ต้องทำอีก

เมื่อมารดา เห็นซู่หราน ออกจากห้องทำงาน ของไป๊เย่ว เธอเองก็รู้สึกไม่พอใจ จึงเดินครงไปตบหน้า ซู่หราน พร้อมกับก่นด่า บ่าวรับใช้ จนดังลั่นบ้าน

สารเลว...คนชั้นต่ำอย่างเจ้า กล้ายั่วลูกชายของฉัน กลางวันแสกๆแบบนี้หรอ ไป..ไสหัวไป พร้อมกับฟาดมือไปที่ตัว ซู่หรานอีก 2 3 ที จน คนในห้องเปิดประตูออกมา

แม่..หยุดเดี๊ยวนี้

!!!

ผมบอกให้หยุด พร้อมกับยื่นมือไปรับฝ่ามือของมารดาเธอไว้ แม่ทำอะไร ซู่หราน

ปล่อยๆแม่นะ ไป๊เย่ว แม่จะตีมันให้ตายคามือ

มารดาพยายามดึงมือให้หลุดจากมือบุตรชาย ไป๋วเย่ว พยักหน้าให้ บ่าวรับใช้ออกไปจากตรงนี้ ซู่หราน เดินก้มหน้าก้มตาออกไปพร้อมกันน้ำตาที่เอ่อเต็มหน่วยตาทันที ไป๋เย่วเองก็เริ่มเอือมระอา กับการกระทำของมารดาเต็มทีแล้ว ไหนจะเรื่องไปละลานหาเรื่องคุณนายรอง จนเขาต้องรีบไปขอโทษคุณนายรองถึงเรือนพัก ตั้งแต่บิดา เขาจากไป เรื่องในบ้านทุกอย่างที่ อาเหวินเคยทำ ทำไมสำหรับเขาแล้ว มันดูยากเย็นเช่นนี้

นั่งอ่านอะไรอยู่หรอ เหม่ยฉี ชายชราเจ้าของบ้านเด็กกำพร้าเอ่ย

จดหมายจาก อี้หงค่ะ พี่เซี่ย ฉันไม่ได้เจอหน้าลูกเลยหลังจากออกจากเรือนจำมา ลูกจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ เธออ่านจดหมาย พร้อมกับหยดน้ำตา ชายชราที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็คิดถึงหลานชายเขาไม่น้อยไปกว่ามารดาเลย อี้หง หลานคงไม่เจ็บไม่ป่วยนะชายชรารำพึง

ย้อนให้นึกถึงเมื่อ 3 4 ปีก่อน ไป๊เย่ว ตามหาอี้หง แทบพลิกแผ่นดิน ถึงชายชราจะรู้ว่าหลานชายไปอยู่ที่ไหน แต่ก็บอกหรือพูดอะไรไม่ได้ เพราะอี้หงขอร้องเขาไว้ มารดาของเขาเองก็เช่นกัน ถึงจะรู้ว่า ไป๊เย่ว รู้สึกอย่างไรกับบุตรชาย แต่บุตรชายขอร้องไม่ให้บอกที่อยู่กับใครทั้งนั้น แม้กระทั่งอาเหว่ยเอง ก็ห้ามบอก ไป๊เย่ว ตามหาอี้หงอยู่เกือบปี ตามไปทุกที ที่คิดว่าอี้หงจะไป แม้กระทั่ง บ้านอาเหิวน ซึ่งลาออกหลังจาก บิดาเขาเสียได้ไม่นาน ไป๊เย่วก็ยังแวะเวียนไป เยี่ยมหาอยู่เสมอ แต่ก็เปล่าประโยชน์ เขาเหนื่อย ล้า อ่อนแรง โกรธ โมโห อีกทั้ง แค้น เจ็บใจ เสียใจ น้อยใจ

ทำไม..นายไปโดยไม่ลาฉันเลยสักคำ จึงสั่งห้ามคนในบ้านเอ่ยชื่อของคนนี้อีก และนั่นเองที่ทำให้ซู่หราน กับคนในบ้านก็ไม่ค่อยได้พบเจอเจ้านายอีก ไป๋เย่ว ย้ายออกจากบ้าน มาพักอยู่ที่ สำนักงานใหญ่นับจากนั้น หากมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ ก็จะกลับบ้านเสียที

ระหว่างขับรถเดินทางไปสำนักงานใหญ่

บ่าวรับใช้ทั้งคู่ อาเฉียน กับอาเหว่ย ก็ต่างมองหน้ากัน ก่อนที่ทั้งคู่จะเอ่ย

เอาอย่างไรดีหล่ะ จะปลุกนายท่านดีมั้ย ห๊ะ.. อาเฉียน

ไม่ต้อง..ให้ท่านพักผ่อนเสียหน่อย อาเฉียนเอ่ย หันมองไปที่ ไป๋เย่ว ที่หลับอยู่เบาะด้านหลัง ท่านคงเหนื่อยมากจริงๆ

อาเหว่ย.. นายไม่รู้จริงๆหรอ ว่าคนๆนั้นอยู่ที่ไหน เสียงราบเรียบเย็นเยียบเอ่ย

ไม่ทราบจริงๆขอรับนายท่าน

อาเหว่ยได้แต่คิด ถ้ารู้ว่าอี้หงอยู่ที่ไหน มีหรือจะไม่ยอมบอก ก็เขาเองที่พา คุณชายไป๊ ออกตามหา แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าอี้หง ไปอยู่ที่ไหน

อะไรหน่ะไป๊เย่วเอ่ย อาเฉียน วางบัตรเชิญ ไว้ที่บนโต๊ะ

บัตรเชิญงานการกุศล ของ นายน้อย ตี้เหรินครับ นายท่านจะไปร่วมงานหรือไม่ครับ

ไปสิ ไป๊เย่วเปิดซองดู เป็นงานแสดงผลงานของน้อง คนเล็กที่ได้รางวัลชนะเลิศการประกวด และมีผลงานอื่นๆที่ร่วมจัดแสดง ให้ประมูล นำรายได้บริจาคให้องค์กร การกุศลด้วย ถือซะว่าเป็นการ โปรโมท ประชาสัมพันธ์ บริษัท ฟุ่หวิน ไปในตัว อาเฉียน ก็เตรียมตัวให้พร้อมด้วยหล่ะ ครับ อาเฉียนรับคำ

เสียงฮัม เพลง ดังลอยมาจากด้านหลังเรือน ลุงเซี่ย จึงเดินตามเสียงนั้นไปอ่า.. เหม่ยฉี เธอกำลัง สาระวน วุ่นวายอยู่ในครัว จนพี่ชาย ต่าง มารดารต่องเอ่ย

นี่มันอะไร เหม่ยฉี ทำไมข้าวของถึงได้มากมายแบบนี้ น้องสาวตรงหน้า ได้แต่ยิ้ม แล้วเอ่ย

พี่ ออกไปก่อน ช่วยจัดโต๊ะอาหารใฉันห้ด้วย มื้อเย็นนี้ เราจะมีแขกมาร่วมโต๊ะ

ลุงเซี่ยเห็นอาหาร ที่ปรุงเสร็จวางบนโต๊ะแล้วก็รู้ได้ทันที่ว่าแขกที่ เหม่ยฉี พูดนั้นเป็นใคร พลันเสียงรถจอดที่ ด้านหน้า แล้วแขกที่ว่าก็เดินเข้ามา

ลุงเซี่ย ครับ ลุงสบายดีมั้ย น้ำตาของชายชรา เอ่อล้น หลานชายที่หายหน้าหายตาไปเสียหลายปี บัดนี้เขากลับมาแล้ว

มาๆๆ... นั่งลงก่อน อี้หงมองไปที่โต๊ะ เต็มไปด้วยของชอบของเขาทั้งสิ้น เขาแค่ส่งคนให้มาหามารดา บอกว่าจะแวะมาทานมื้อเย็นด้วย ไม่คิดว่ามารดาจะลงมือปรุงอาหารด้วยตัวเองแบบนี้

พี่คะ ทานข้าวค่ะ เหม่ยฉีเอ่ยเรียก พี่ชายที่เอาแต่จ้องมองหลาน

อ้อ...กิน กินข้าวกัน

อีกครั้งที่ ไป๊เย่ว ต้องกลับมาจัดการปัญหาที่บ้าน ครั้งนี้ พยาบาลหลิน โทรไปแจ้งเขาว่า คุณนายใหญ่ ทำร้ายคุณนายรอง จนบาดเจ็บ วางสายแล้ว จึงบอกให้ อาเหว่ย กับ อาเฉียน ตรงกลับบ้าน ทันที เมื่อมาถึง ไป๋เย่ว ตรงไปที่เรือนคุณนายรองก่อน พยาบาลหลินก็อยู่ด้วย พร้อมกับ บุตรสาวและบุตรชายของเธอ

เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ แม่รอง บุตรสาวที่ทนเห็นแม่เธอถูก ทำร้ายไม่ได้ จึงเอ่ยขึ้น