AB normal man (แฟนผมเป็นผู้ชายครับ) 25++

นัย หรือ นายหัสนัย จุลมณี ชายหนุ่มที่เพิ่งจบการศึกษา คณะวิศวกรรมสาขาการบิน ภาควิชาเครื่องกลและการบิน-อวกาศ เป็นบันฑิตจบใหม่ป้ายแดง หมาดๆ  ยืนชักภาพ ถ่ายรูปกับครอบครัว โดยมี พ่อ แม่ พี่ชาย และพี่สาว พร้อมกับกลุ่มผองเพื่อน และรุ่น้องที่ต่างก็เข้ามาแสดงความยินดีกับรุ่นพี่ ถึงแม้นัย จะไม่ได้เกียรตินิยม แต่คะแนนสอบ ก็เป็นรองกียรตินิยม อยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น พี่ชาย กับพี่สาว ดูจะภูมิใจในตัวน้องคนเล็กนี่มากนัก

ทางนี้โว้ย นัย....

เสียงกลุ่มเพื่อนๆที่จบรุ่นเดียวกัน ตะโกนเรียก ชายหนุ่มที่กำลังมองหาใครบางคนอยู่

มึงมองหาใครวะ เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น มาถ่ายรูปกับพวกกูเก็บไว้หน่อยดิ๊ ไม่รู้จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่

แล้วครอบครัว ของชายหนุ่ม ซึ่งประกอบไปด้วย พ่อ แม่ พี่ชายพี่สาว ก็พากันเดินตรงมา

อ่า.. วันนี้ ผู้กอง น๊อตจะเป็นเจ้าภาพ มื้อเย็นนี้ท้องใครว่างก็เชิญเลยนะ

พี่น้ำพี่สาว แสนสวยเอ่ยชวนกลุ่มเพื่อนสนิท กลุ่มเพื่อนชาย ต่าง ร้องเฮ ออกมาพร้อมกัน

เฮ้ย... กูเอาปิคอัพมา ให้ไวเลยพวกมึง

มึงจะถ่ายกันมั้ยวะรูปเนี่ย  เร็วๆดิ่วะ

พี่น๊อต ครับ พาพ่อกับแม่ ไปหลบในเต็นท์ก่อนครับพี่ ตรงนี้มันร้อน นัยเอ่ย

แล้ว ชายหนุ่ม ก็หันซ้ายแลขวา จนเพื่อนๆต้องเอ่ยถามอีกครั้ง

เห้ยย.. นัย อะไรของมึงเนี่ย

จนทำให้ชายหนุ่มต้องหันกลับมา ยังกลุ่มเพื่อน

อ่ะ.. งั้น พี่น้ำ พี่ช่วยถ่ายรูปแทนผมหน่อยครับ  ชายหนุ่มส่งกล้องให้กับพี่สาวไปรับไว้

อ้าว..มาๆจ้า หนุ่มๆ เดี๊ยวพี่จะเป็นตากล้องจำเป็นให้ มาๆ ถ่ายรูปกัน

พี่น๊อตครับ ร้านไหนพี่เช็คอินแล้ว บอกพวกผมมาหน่อยนะครับ

นัย.. เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง ชายหนุ่ม เดินตรงมาที่กลุ่มของนัย

นี่พ่อกู แม่กู พี่สาว พี่ชาย ไหว้ซะ แม่ครับ นี่เพื่อนนัย

สวัสดีครับ คุณพ่อ คุณแม่ พี่ๆครับ บิดามาราดา ต่างก็รับไหว้ชายหนุ่ม

อ้อ.. มันไม่ได้เรียนคณะเดียวกับผมหรอก แต่มันแชร์ห้องพักผมอยู่หน่ะพี่น๊อต

กูจะกลับแล้วนะ มึงรับภาคบ่ายหรอ เพื่อนชาย พยักหน้า หงึกๆ รู้สึกเสียดายที่ไม่ได้รับรอบเดียวกับ รูมเมท ก่อนเอ่ยออกไป

งั้น กูไปก่อนนะ พูดจบชายหนุ่มก็รีบวิ่งตรงเข้าไปที่ อาคารพิธีทันที เพื่อนๆของนัย คนนึงจึงเอ่ยขึ้น

เรียนคนละคณะ แต่เสือกแชร์ห้องกันอยู่  เออหว่ะแปลกดี

ไปเหอะ แดดร้อน พ่อแม่ กู จะลมจับกันแล้ว ไปครับ พี่น๊อต พี่น้ำ

คืนนั้นหลังจากการเลี้ยงฉลอง เพื่อนๆ จึงพากันมาส่งนัยที่หอแล้ว ปล่อยให้ชายหนุ่ม ตะเกียกตะกาย ขึ้นชั้น 5 ด้วย ร่างที่ โซเซ จนแทบทรงตัวไม่อยู่ ชีวิตในรั้วมหาลัยของเขาได้จบลงแล้ว และต่อไปนี้ คือชิวิตจริง ที่อนาคตข้างหน้าของเขาจะเป็นยังไงก็ยังไม่รู้ จะสู้ พี่ๆของเขาได้มั้ย จะทำให้พ่อกับแม่ภิใจในตัวเขาได้มากแค่ไหนกัน เอง ชายหนุ่มรู้สึก แค่เพียงว่า

จบแระ ชีวิตมหาลัยกู จากที่ต้องแบมือขอเงินพ่อแม่ ทีนี้แหล่ะ ต้องหาเงินเองแระ

โอยย

!!!!

แดรกกันทำไม วะเหล้าเนี่ย เมาฉิบพหายเลยเว่ย หัวกูจะทิ่มอยู่แล้ว จะถึงห้องมั้ยเนี่ย..

ติ๊ง...เมื่อเสียงลิฟท์ มาหยุดที่ชั้น 5 ชายหนุ่มก็โอดครวญขึ้นมาทันที

ทำไม วันนี้ห้องกู มันดูไกลๆจังวะ เดินตั้งนานยังไม่ถึงหน้าห้องอีก โอยย.. อยากจะอ้วก หว่ะ ทำไงดี

ชายหนุ่ม ยืนโก้งโค้ง หัวแทบระเบิด ผะอืดผะอม ร่างแทบจะล้มหัวทิ่มกับพื้น จน เมฆ รูมเมท เปิดประตูออกมาเอาขยะมาทิ้ง จึงได้เห็นสภาพ เพื่อนชาย ก่อนจะเอ่ยออกไป

เห้ยย นัย..

ถุงขยะไม่ทันที่จะหล่นลงถัง ชายหนุ่ม จึงรีบวิ่งไปหา แต่ไม่ทันรับร่างของเพือนชายไว้ทำให้เพื่อนชาย หัวทิ่มล้มอยู่ตรงช่วงกลางอาคารไปก่อน

อะไรของมึงวะ.. อ่อน ไออ่อนเอ๊ย เมฆ แบก เพื่อนชายเข้าห้อง อื้อหือ พร้อมกับหันไปมอง เบื้องหลัง และแหงนมองกล้อง วงจรปิดที่ติดอยู่ด้านบน

ซวยแล้วมึง.. เช้ามาแม่บ้านต้องงานเข้าแน่ ไอนัย มึงเอาของที่อยู่ในไส้มึงออกมาหมดเลยหรอวะ แล้วจะแดรก ทำไมวะเหล้าเนี่ย เหม็นชิฟหาย

!!!

หลายสัปดาห์ต่อมา

นัยกลับมาจากบ้าน เพราะได้รับแจ้งทางเมลล์ว่าเขาได้รับการพิจารณาตอบรับให้เข้าเป็นพนักงานฝ่ายช่าง เทคนิค ซ่อมเครื่องบิน ของบริษัทการบินแห่งหนึง เมื่อมาถึงห้องก็เห็นจดหมายปิดผนึกจ่าหน้า ถึงเขา อยู่ที่พื้นห้องเมื่อเปิดประตูเข้ามา อ่า..รุมเมทของเขากลับบ้านที่ต่างจังหวัดไปนี่นา นัยวางกระเป้า โน๊ตบุ๊ค ลงที่โต๊ะ แล้วเปิดจดหมายอ่าน อยู่ๆมือถือของเขาก็มีสายเรียกเข้า

เออ..กูอยู่ห้อง ว่าไง หรอจะกลับเมื่อไหร่ สิ้นเดือน เออๆ ด้วยกูออกไปก่อนก็ได้ค่าห้อง เออ แค่นี้ๆนะ

หลังจากวางสายของเพื่อนไปแล้ว ชายหนุ่มจึง ถอดเสื้อผ้าเพื่อที่จะอาบน้ำ คลายร้อน

ทำไมวันนี้มันร้อนจังวะ อาบน้ำดีกว่า

ขณะที่อยู่ในห้องน้ำ ชายหนุ่มก็ได้ยินสายเรียกเข้าอีก

ใครอีกวะ.. จึงเดินออกมารับสาย

อะไรอีกกกกวะ... ไม่เอาๆ ไม่ต้องซื้อมา ห๊ะ..กินไม่เป็นไม่ต้องซื้อมา เห้ยย เร็วๆ แชมพูเข้าตากู แสบไปหมดแระ ก็อาบน้ำอยู่อ่ะดิ่ ไหน ผ้าเช็ดตัวอยู่ในตู้หรอ เออๆ กูเห็นแล้วแค่นี้นะ..

ชายหนุ่มออกจากห้องน้ำได้ ก็ตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดลิ้นชักหยิบ กางเกงชั้นในที่จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย หันไปหยิบผ้าที่ตระกร้าไปซ้ก แต่ก็เจอกับตระกร้าที่ว่างเปล่า ไม่เข้าใจกับสี่งที่รูมเมทของเขาทำ

กางเกงในที่วางจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เพื่ออะไรวะ มันยังไงก็ต้องหยิบใส่ทุกวันอยู่แล้วรึเปล่าวะ เมฆ ชายหนุ่มเอ่ย

1 ปีต่อมา

นัย เดินออกจากโรงซ่อมเครื่องบิน ได้เวลาเลิกงานแล้ว พี่ๆที่อยู่แผนกเดียวกันจึงเอ่ยชวน รุ่นน้องให้ไปสังสรรค์หลังเลิกงาน ตามระเบียบ ของแก๊ง หนุมโสด ในฝันของสาวเทียม..

เห้ยย... น้องนัย ไปดื่มด้วยกันนะวันนี้ ชายหนุ่มโบกมือ พร้อมกับปฏิเสธ

ขอบคุณครับพี่ ผมดื่มไม่เก่ง

อะไรว้า.. พูดเป็นเล่นไปหน่ะ ยังหนุ่มยังแน่น เหล้ายาไม่สน แล้วสนอะไรวะนัย พี่ๆเอ่ยแซวชายหนุ่ม ก่อนจะคะยั้นคะยอเด็กรุ่นน้อง

นัย หน่าไปด้วยกันเถอะ ดืมไม่เก่ง เดี๊ยวพวกพี่จะสอนเอง เรื่องดิ่มอ่ะสอนกันได้ แต่เรื่อง เด้า... นี่.. คงไม่ต้องสอนหรอกนะ

โบ๊ะ.

!!!

มึงนี่ เสียงมือของรุ่นพี่ กระทบลงที่ศรีษะเพื่อนร่วมงาน ดัง จน นัยถึงกับตกใจ

น้องเค้าเพิ่งจบ ผ่านโปร มาได้ยังไม่ถึงปีเลย มึง จะสอนอะไรก็เอาแต่สิ่งดีๆ หน่อย ได้มั้ยวะ ไอสิทธิ์

เอาหล่ะ ผมไปครับ ไปก็ไป เจ็บมั้ยพี่สิทธื ชายหนุ่มเอ่ย เมื่อเห็นรุ่นพี่ที่โดนตบศรีษะ ทั้งลูบทั้งเกาอยู่อย่างนั้น

จนนัย จำใจต้องไปตามคำชวนของพี่ๆที่แผนกไป ชายหนุ่มรู้ตัวดีว่า คออ่อน และไม่ชอบดื่มเท่าไหร่ ครั้งสุดท้ายที่ดื่มนั่นก็ เกือบ 2 ปี เขายังนึกถึง ที่โดนเพื่อนด่าซะหูตึง ไปเลย เมาอ้วก เละเทะไปทั่วห้อง สร่างเมาที หัวแทบระเบิด แต่ก็คิดว่า คงไปนั่งฟังพี่ๆคุยกันแล้ว คงดื่มนิดหน่อย จนมีเสียงสายเรียกเข้า

เออ เพิ่งลงจากเครื่องหรอ วันนี้กู คงกลับดึกอ่ะ เออ มึงก็ดึกหรอ เออ ไว้เจอกัน

ในตอนเย็นของวันหนึ่ง

ก๊อกๆๆๆ เสียงมือเคาะประตูรัวๆ พร้อมกับเสียงเรียกของชายหนุ่ม

เห้ยย

!!!!..

เมฆ มึงทำไรอยู่วะ เปิดประตูสิเว้ย นัยยืนเคาะประตูที่ด้านนอก อยู่ร่วม 10 นาที ก็ไม่เห็นวี่แว่ว ว่าเพื่อนชายที่ล็อคประตูจากด้านในจะออกมาเปิดประตูให้

ไอเมฆ มึงจะเปิดหรือไม่เปิดวะ ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าทำไมเขาต้องใจร้อน แบบนี้ จนในที่สุด แอ๊ดด...ประตูเปิดออก นัยโมโหเพื่อนชายที่ปล่อยให้เขายืนเคาะ ร้องโวยวายอยู่ร่วม 10 นาที จึงกระชากประตูอย่างเร็ว ก้าวเท้ายาวๆเข้าห้อได้ก็ต้องผงะ กับร่างของชายหนุ่มแปลกหน้า เขามองไปยังที่เตียง ไอนี่เป็นใครวะ นัยได้แต่คิด แล้วจึงเห็นว่าเพื่อนชายตัวดีของเขาก้าวออกมาจากห้องน้ำ

#@$&!@#%*@#%$#

เขาได้แต่ก่นดา เพื่อนหนุ่มอยู่ในใจ แล้วเดินตรงไปกระแทกกระเป๋าโน๊ตบุ๊คลงที่โต๊ะอ่านหน้งสือ โดยไม่สนใจและไม่หันหลังกลับไปมอง ชาย2คนนั่นอีก จนตัดสินใจว่า ออกไปจากสถานการณ์ แบบนี้ดีกว่า จึง เปิดตู้คว้าเอาเสื้อ กางเกง แล้วตรงไปห้องน้ำหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จชายหนุ่มจึงหันหน้าเดินไปที่ประตู

อ้าวนัย นี่มึงจะไปไหนอ่ะ เมฆเอ่ยถาม

เพื่อนหนุ่มชายตามองชายหนุ่มอีกคนที่อยู่ในห้อง ก่อนที่จะก้าวออกจากห้องไป แล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า

นัดเพื่อนเอาไว้ กูแวะเข้ามาเปลี่ยนเสื้อ สายตาของเขาก็ยัง คงมองจิกไปที่เพื่อนชาย อย่างไม่พอใจ

[

อะไรของมึงวะ กลางวันแสกๆ ก็เอากันได้นะมึง อดอยากมาจากไหนกันวะ

]

นัยได้แต่คิด แล้วก็มองไปยังชายหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ที่โซฟา อย่างไม่สะทกสะท้าน กระดากอาย กับสายตาของเจ้าของห้อง

เลยคล้อยหลังออกจากห้องไม่นาน รูมเมทก็โทรถึงเพื่อนชาย นัย รับสาวเพื่อนอย่างหงุดหงิด

ฮันโหล อะไรของมึงอีก นัยพูดออกไปอย่างไม่พอใจนัก

นัยมึงเป็นไรวะ กูเห็นเคาะห้องจนประตูแทบพัง รูมเมทเอ่ย

ยังมีหน้ามาถามกูอีกนะ มึงจะพาใครมา ซั่ม ก็รบกวนช่วยโทรบอกกูหน่อยดิ่ นัยพูดพร้อมกับ โบกมือเรียกแท็กซี่

แล้วนี่มึงจะไปไหนวะ กลับดึกรึเปล่า

ถามทำไม มึงจะลากใครมา  อีกหล่ะ เอาให้เต็มที่ เอาที่มึงพอใจเลยแล้วกัน นัยกล่าวประชด

ดูมึงพูด กูถามมึงดีๆ กวนตีนกูอีก ได้ยินกูพูดมั๊ยเนี่ย เมฆตะคอกใส่ปลายสาย ด้วยความโมโหโดยไม่สนใจชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้าง จน ชายหนุ่มที่ยังไม่กลับถึงกับหันมอง

กูจะไปเอาน้ำออก มึงอยากจะตามกูมามั้ย แต่กูว่า น้ำมึงคงออกจนหมดแล้วมั้ง คำพูดของ นัย ทำเอารูมเมท อึ้งไป  ก่อนจะเอ่ยว่า เออ งั้นแค่นี่นะ เมฆ กดสายทิ้งทันที

โกรธที่เพื่อนแดกดันจนตัวสั่น ทำเอาชายที่อยู่ข้างๆเอ่ยขึ้น

ไว้คราวหน้า ไปคอนโดพี่ดีกว่านะครับเมฆ ชายหนุ่มเอ่ย

ครับพี่.. ขอโทษที่ครับ วันนี้ ผมคงไปต่อกับพี่ไม่ได้แล้วหล่ะ ชายหนุ่มเอ่ย

งั้น ผมจะได้เจอเมฆอีกเมื่อไหร่ครับ พูดพลางพร้อมกับสอดมือเข้าไปที่ลำตัวของชายหนุ่ม

พี่ครับ...เมฆว่าพักนี้เราห่างๆกันหน่อยดีกว่านะครับ

สียง กุกกักๆ ดังอยู่ที่หน้าประตู นัยกลับเข้าห้องดึกๆ แบบนี้มาได้ เกือบเดือนแล้ว มาพร้อมกับ กลิ่นเบียร์ ที่คลุ้งไปทั่วห้อง ชายหนุ่ม วางกระเป๋าโน้ตบุ๊คลง แล้วจึงถอดเสื้อ กางเกงออก เหลือเพียงบ๊อกซ์เซอร์หลวมๆตัวเดียว แล้วจึงล้มตัวลงนอน อย่างไม่สน คนที่นอนอยู่เตียงข้างๆ เมฆ ที่กลับถึงห้องมาก่อนชายหนุ่มเองก็ลืมตาอยู่ในความมึดตลอดเวลาที่ นัยก้าวเข้ามาในห้อง ไม่รู้ว่าเพราะเจ็ทแล็ค หรือสาเหตุอะไร ทำให้เขานอนไม่หลับ ได้แต่มองไปยังเตียงฝั่งตรงข้าม ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้น เขาสองคนก็พูดกันน้อยลง ลึกๆแล้ว เมฆเองก็รู้สึกผิด ที่พาคู่ขา กัปตันเข้ามาสำเริงรักกันในห้องนี้ แล้วก็รู้สึกอายอยู่หลายส่วน ที่เพื่อนชายมาเห็นเขาอยู่ในสภาพ เกือบเปลือย อยากจะขอโทษแต่เพื่อนชายก็หลบหน้า ไม่ยอม

เปิดโอกาสให้เขาได้พูดอะไรเลย เห้อ..... เสียงถอนใจของชายหนุ่มดังขึ้นทำลายความเงียบสงัดในกลางดึกคืนนั้น เพื่อนชายที่นอนอยู่เตียงตรงข้ามคงหลับไปแล้ว เมฆ จำต้องลุกขึ้นนั่ง ไม่ได้ ยังไงก็ต้องพูดกัน ไม่งั้นคงออกแตกตายแน่ ชายหนุ่มได้แต่คิด เขามองตรงไปยังร่างที่นอนหลับอยู่ อีกไม่กี่วันเขาก็ต้องบินแล้ว กว่าจะได้เจอกันอีก ก็เกือบอาทิตย์ ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว

นัยๆๆ เสียงเรียกเบาๆอยู่ที่ข้างเตียง เมารึเปล่านะ ชายหนุ่มคิด แล้วก็ใช้มือเขย่าที่หัวไหล่เพื่อนชายอยู่หลายครั้ง

นัยๆๆ

….

ชายหนุ่มได้เพียงแค่พลิกตัวกลับมา ก็ทำเอารุมเมทถึงกับ นิ่งอึ้งไปเมื่อได้เห็นร่างกายช่วงบนที่ไม่ได้สวมเสื้อ อ่า.. ไม่ได้เจอกันไม่กี่เดือน ทำไมเพื่อนชายถึงเปลี่ยนไปแบบนี้นะ กล้ามเนื้อ ขึ้นเป็นลูกๆที่ตั้นแขน ไหนจะยังที่หน้าอกนั่น เมื่อมองต่ำลงไป เมฆ ก็ถึงกลับกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ ซิกแพค ขึ้นให้เห็นอย่างลางๆ นี่เขาไม่ได้เจอชายหนุ่ม เพียงแค่ 2 เดือน ที่ไม่ได้สนใจกันเลย เปลี่ยนไปแบบนี้แล้ว เสียงลมหายใจ กับกลิ่นเบียร์อ่อนๆ นั่น อีก จนเพื่อนชายรู้สึกตัว จึงเอ่ยถาม

มีไรวะ หนวกหู เรียกอยู่ได้ กูจะนอน พูดเสร็จพลางก็พลิกตัวกลับไปอีกด้าน โดยไม่สนใจสายตาของรูมเมทที่จ้องมองเขาอยู่

มึงไปไหนมาวะ เมาแล้วกลับดึกๆ มาแบบนี้ เพือนชายจ้องมองร่างหนา

มึงอยากรู้ไปทำไม เสียงตอบราบเรียบเอ่ยขึ้น

ก็กู มีเรื่องจะคุยกับมึงอ่ะสิ เมฆ มองไปที่แผ่นหลังกว้างๆนั่น อยากเอาหน้าเขาไปซบเอาคางเข้าไปเกยซอกคอของเพื่อนร่วมห้องเขาเหลือเกิน

จนในที่สุด นัยจึงลุกขึ้นมานั่ง พร้อมกับเอ่ยขึ้น จะคุยเรื่องอะไรวะ ห๊ะ.. ดึกป่านนี้แล้ว เพื่อนหนุ่ม ขเยิบให้ รุมเมทนั่งลงข้างๆ

มึง โกรธกูเรื่องคราวนั้นหรอ นัย ชายหนุ่มตัดสินใจเอ่ยออกไป

อ้อ ถ้าเรื่องที่มึงพาผู้ชายมานอนในห้อง นั่น กูจะโกรธมึงทำไม เราแชร์ห้องกันนี่ นัยตอบโดยที่ไม่มองหน้าเพื่อน

ก็.. กูโทรไปหา มึงก็ไม่รับสาย ส่งข้อความไปมึงก็ไม่ตอบกลับ ไลน์กู มึงลบกูออกไปแล้วหรอ รูมเมท พูดเชิงตัดพ้อ

ที่กู โกรธ โมโหก็ตรงที่ให้กูยืนเคาะประตูอยู่ข้างนอกนั่นอย่างกับคนบ้า

[

กูก็นึกว่ามึง ล้มหัวฟาดพื้นตายอยู่ในห้อง ใครจะไปรู้ว่ามึง พาผู้ชายมานอนวะ บอกกูสักคำมั้ย

]

มึงทำเหี้ยไรอยู่วะ

สายตานัยตวัดมองรูมเมท ยิ่งคิดยิ่งทำให้ นัยยิ่งโกรธ ทำไมเขาต้องโกรธ รูมเมทที่เป็นเกย์ คนนี้ด้วย ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง

กูอยู่ในห้องน้ำ ไม่ได้ยิน ขอโทษที

เออ..กูก็ลืมไปว่ามึงกำลัง ซั่มกันอยู่ ว่าแล้ว นัยก็กระแทกตัวลงนอน กูง่วงแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้าด้วย มึงกลับไปนอนเหอะ นัยพูดพร้อมกับ หาว หวอด....

ไม่เจอมึง 2 เดือน ไปทำอะไรมาวะ เมฆ ยังคงมองไปที่แผ่นอกหนาๆ กับกล้ามแขนคู่นั้น อยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสผิวหนัง มัดกล้ามตรงหน้าของเขาซะเหลือเกิน

กูว่าดูมึงเฟริมขึ้นรึเปล่า เมื่อก่อนรูปร่างมึงไม่ใช่แบบนี้นี่ ปากพูดพลาง ตาก็จับจ้องมองไปทั่วร่างของเพื่อนชาย ที่นอนหันหลังทอดตัวยาวอยู่ตรงหน้า

พี่ๆเขาชวนให้กูไปเล่นยิมเป็นเพื่อน เหนื่อยจะตายห่า เลิกงานแล้ว กูก็ไม่อยากทำอะไรแล้ว แต่นี่ พี่ๆก็มาลากกูไป เออมันก็ดดีกว่าอยู่เฉยๆ กลับมาห้องก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว

แล้วอยู่ๆ เมฆก็ล้มตัวลงนอนข้างหมอน ของเพื่อนชาย โดยที่ไม่สนใจกับกิริยาของคนข้างๆ

เห้ยย

!!!!!

เป็นเหี้ยอะไรเนี่ย เมฆ ลุกๆๆ ไปนอนเตียงมึงโน่นเลย นัยตกใจกับสิ่งที่เพื่อนชายเขาทำ เมฆ ล้มตัวลงนอนอย่างไม่สนใจเสียงของคนข้างๆ ก่อนจะเอ่ยออกไป

กูขอนอนกับมึงนะ ร้องโวยวายทำไม ไม่ใช่ว่า มึงกับกูไม่เคยนอนด้วยกันซะหน่อย เมฆเหลือบตามองชายหนุ่ม อ่า กลิ่นเบียร์อ่อนๆ เสียงลมหายใจนั่นอีก โคตรคิดถึงเลย

นอนเฉยๆนะมึง เมฆดึงผ้าห่มที่ปลายเท้าขึ้น ห่มทันที ไม่เคยสักครั้งที่เขาจะปฏิเสธ คนที่นอนข้างหมอนอยู่นี่ ทุกครั้งที่กลับมาแล้วมองไปยังเตียงฝั่งตรงข้าม เขาก็ได้แต่นับวันรอว่าเมื่อไหร่เจ้าของเตียงนั้นจะกลับมา ทำไมต้องรู้สึกทนไม่ได้ ที่เพื่อนชาย พา ผู้ชายมาที่ห้องด้วยนะ ชายหนุ่มจำต้องหยุดความคิดลงตรงนั้น เพราะตอนนี้ มือยาวๆขาวๆนั่น วางอยู่ที่หน้าอกกว้างๆของเขาแล้ว

เป็นไรเนี่ย มือ มึง เมฆไม่สนใจ ดันกายเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเพื่อนชายทันที

ทำไม ผู้ชายพวกนั้นมึงยังไม่พอยังไม่หนำใจมึงอีกหรอ นัยเอ่ยประชด

ชอบไปเที่ยวอ่างหรอ เมฆเอ่ยพร้อมกับหันมองหน้า คนข้างหมอน

อืม.. พี่ๆชวน อ่า เขาได้กลิ่นสบู่อาบน้ำจากตัวของรูมเมท โชยขึ้นมา

ไหนว่าไม่ชอบเอาผู้หญิง แล้วไปเที่ยวทำไม คำพูดนี้ทำเอา นัยเงียบจุก จนพูดไม่ออก

กูไม่ชอบเอา แต่ไม่ได้หมายความว่าเอา ไม่ได้นี่หว่า  นัยเอ่ยพร้อมกับพลิกตัวหัวหน้าเข้าผนัง

ไม่จริงอ่ะ มึงโกหก มึงเอาผู้หญิงไม่ได้หรอก อย่ามาหลอกกูเลยนัย เมฆพยายามคาดคั้น ชายหนุ่มที่นอนนอยู่ข้างๆ

แล้วมึงจะถาม ทำเหี้ยอะไรวะ กูง่วง จะนอนแล้วนัยเริ่มโมโห

แล้วทำไมต้องไปเที่ยวด้วย ในเมื่อกู ก็อยู่นี่ ให้กูทำให้ไม่ได้หรอ ใบหน้าเมฆ เอียงซบลงที่หัวไหล่ของเพื่อนชาย กระหรี่พวกนั้น ทำอะไรให้มึง กูก็ทำให้ได้หมดนะ พูดพลาง มือของเมฆก็ลูบไล้ร่างของเพื่อนชายที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่ม พร้อมกับปลายจมูกที่ไซ้ซอกซอนไปทั่วลำคอ ริมฝีปากก็ไม่อยู่เฉย ปลายลิ้นก็ลากไล้ไปทั่วซอกหูซอกคอของเพื่อนชาย

อ่า.....อือ.. จน นัยเผลอคางต่ำอยู่ในลำคอออกมา

อย่า... เมฆแต่เพื่อนชายเหมือนจะไม่ฟังที่เขาพูด

มือของเมฆ เอื้อมไป เคล้นคลึงตรงแกนกลางนั่น ไม่มีที่ท่าจะหยุดถึงแม้ เมฆจะเอ่ยห้ามก็ตามที ตัวเขาเองก็รู้สึกดีที่ได้ทำแบบนี้ให้กับ เพื่อนชายของเขา

อ่า... เฆมเริ่ม ขยับตัวเข้าหาชายหนุ่มจากด้านหลัง

บอกว่า อย่า..ไง อ่า...นานแล้วที่เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้ ทำไมมื่อเพื่อนชายถึงได้ทำกับเขานุ่มนวลแบบนี้ ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาก็รู้สึกดีอยู่ไม่น้อย  อ่า... นัยครางอยู่ในคอเบาๆ

สายตาเมฆ จ้องมองเพื่อนชายอย่างพึงพอใจ ก่อนจะกระซิบเบาๆว่า

กระหรี่ พวกนั้นทำอะไร ที่กูทำให้มึงไม่ได้หรอนัย  จนในที่สุด..

โอ๊ย

!!!

บีบมือกูทำไมเนี่ยนัย กูเจ็บนะ เพื่อนชายบีบข้อมือของเขาแน่น จนร้องโวยวาย พร้อมกับชักมือออกจากตรงส่วนนั้นทันที

ก็บอกว่าอย่าๆๆ ยังไม่หยุดอีก ไปๆเลยไปนอนเตียงมึงโน่นเลย จะไปมั้ย หรือต้องให้กู ถีบมึงลงจากเตียง แล้วนัยก็จำต้องถีบเพื่อนลงจากเตียงของเขา เมื่อเห็นเพื่อนชาย กำลังจะโถมร่างเข้ามาหาและก่อนที่เพื่อนชายจะพาให้อารมณ์เของขาเตลิดเปิดเปิงไปกว่านี้

โอ๊ย

!!!

กูเจ็บนะ

เมฆ ลุกขึ้นเดินกลับมาที่เตียงตัวเองอย่างไม่เต็มใจนัก ใจก็คิดไปว่า ถ้ามึงไม่ชอบที่กูทำ ทำไมมึงไม่ปฏิเสธกู ตั้งแต่ตอนแรกวะ พร้อมกับส่งสายตามองไปยังเตียงตรงข้ามที่ตอนนี้เขานอนหันหลังให้อย่างไม่เข้าใจ เมฆไม่เข้าใจสิ่งที่เพื่อนชายปฏิบัตกับเขาแบบนี้คืออะไรกันแน่  นี่มึงปล่อยให้กูอยาก แล้วก็จากไปงั้นหรอ

เมฆ

!!!

เห็นกางเกงในกูรึเปล่าวะ ชายหนุ่มกำลังรื้อหา กางเกงชั้นในของเขาอยู่

อยู่ในตระกร้าหวายไง กูเอาไปซักแล้วยังไม่ได้เก็บใส่ตู้ให้มึงเลย เพื่อนชายพูดขณะ ล้างจานอยู่ที่ครัว

แล้วตัวไหนเป็นของกูวะเนี่ย ปนกันหมดแล้ว เมฆ

ชายหนุ่มจับกางเกงในเหวียงโยนออกมาทีละตัว จนเกลื่อนพื้นห้อง จนชายหนุ่มที่ล้างจานเสร็จแล้วจึงเอ่ยขึ้น

เดี๊ยวๆ..มึงรอกูก่อนเดี๊ยวไปแยกให้ มึงอย่างเหวี่ยงแบบนี้สิวะ รกห้องหมดแล้วเนี่ย

ว่าแล้วชายหนุ่มก็นั่งคัดแยก เสื้อผ้าและกางเกงชั้นใจของเขาและของเพื่อนออก พับวางเป็นกองๆ นัย จับกองของเขาใส่ตู้ทันที

เขารู้ว่านัย ไม่ค่อยมีเวลา และมักจะกลับห้องมาเวลา ดึกอยู่บ่อยๆ เรื่องเสื้อผ้า ของเพื่อนชาย เขาจึงจัดการให้ ลามไปจนถึงเรื่องเก็บวาด เช็ดล้าง ด้วย งานพวกนี้เขาคิดว่ามันก็ไม่ได้หนักหนาอะไร เครื่องซักผ้าก็มี ก็แค่เอาเสื้อใส่เครื่องแล้วก็กดปุ่ม ให้เครื่องทำงานไป

เสียงเรียกเข้ามือถือดัง ชายหนุ่มจึงรับสาย

อืม.. วันนี้ไม่มีเรียนอ่ะ เออ เลยอยู่ห้องเก็บกวาดซักผ้าด้วย ยังเลยยังไม่ได้กินเลย ร้านนั้นไม่อร่อยอ่ะ นัยแพงด้วย ซื้อที่ร้านหน้ามหาลัยสิสะอาดแล้วรสขาดก็พอใช้ได้ด้วย หรอ ได้ๆ เดี๊ยวกู รอตากผ้าก่อนนะ เดี๊ยวตามไป