ตอนที่ 1
ตื๊ด...ตื๊ด..........ตื๊ด
“ อืม...ว่าไงพี “ เสียงแหบดังมาตามสาย
“ ทำไมไม่มาส่งเราที่สนามบินอ่ะ “
“ ไม่อยากไป
ไม่อยากเห็นคนร้องไห้งอแง “
“ ใคร
?
ใครจะร้องไห้งอแง “
ไอ้ตี๋นี่คิดจะกวนกันจนวินาทีสุดท้ายรึไง
“ ไม่รู้ดิ แต่คิดว่ามี “
“ อืมมมม ก็มีจริงๆแหละ “
แต่ถ้ามีมันคอยปลอบก็คงดีกว่านี้
“ เป็นไรทำไม ทำเสียงแบบนั้น “
“ ไงดีอ่ะ...บีมขอบคุณนะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ทำห้กันตอนที่อยู่ที่นี่ “
ผมตอบกลับไปแบบเสียงสั่นๆ
มันก็น่าใจหายนะครับ ผมกับมันอยู่ด้วยกันมา
เรียนก็เจอ
กินข้าวก็เจอ
เดินเล่นยังเจอ
เอาเป็นว่าไม่ว่า
ผมจะทำอะไรที่ไหน ก็จะเจอมันอยู่แถวๆนั้นแหละ
คนที่คอยกวนผม และก็ยังเป็นมันที่เป็นคนเดียวที่คอยฟังผมบ่น
ส่วนเพื่อนคนอื่นๆหรอครับโน่นแหนะ ไม่ม่อสาวก็ไปอยู่สนามกีฬาอะครับ
“ ทำไมพีพูดแบบนี้วะ
พูดเหมือนจะไม่ได้คุยกันอีกแล้ว “ เสียงแหบๆที่ผมคุ้นเคย ถอนหายใจออกมาเบาๆ
“ บีม... ถ้าเรากลับไปที่นั่น เราจะยังเหมือนเดิมกันหรือเปล่าวะ “
ผมกลัวว่ะ
“ ถ้านายไม่เปลี่ยนไป
เราจะยังป็นเหมือนเดิม “ นี่เป็นคำสัญญาจากมันรึเปล่า
“ อืมม...จะขึ้นเครื่องแล้วนะ เราจะจากกันไปจริงๆแล้วนะ พูดอะไรหน่อยมั้ย “ ผมรอฟังคำบางคำอยู่
และหวังว่ามันจะพูดให้ผมมั่นใจ
ในวันแรกที่เราเจอกัน
ผมจำได้ดีก็ไอ้ผู้ชายตัวขาวๆ
หน้าตี๋ๆ ดูกวนๆ มันเดินเข้ามาในหอพักนักศึกษาต่างชาติที่พวกผมพักอาศัยอยู่รวมกับเพื่อนๆ อีกราวสิบชีวิต
ครืดๆๆๆ
โคร่มมม
“ ที่นี่มันมีลิฟท์ มั้ยวะ “ เสียงแหบๆโวยวาย ขึ้นมา อาจเป็นเพราะช่วงนี้อากาศที่นี่ร้อนจัดจนแทบจะละลายถ้าออกไปโดยไม่มีร่ม หรืออุปกรณ์กันแดดใดๆ
“ ไม่มีมั้ง
มึงหัดแหกตาดูก่อน ตึกสี่ชั้น มึงจะเอาลิฟท์ไปทำไมสัด “ ชายหนุ่มผิวขาว สูงพูดขึ้น
“ ก็กูขี้เกียจยกกระเป๋ามั้ยสัด
หนักขนาดนี้ มึงรีบๆไปดูสิว่าพวกเราพักห้องไหน
เอาแถวชั้นหนึ่งนี่แหละ”
“ ไอ้ห่านี่ มันขี้เกียจจริงๆ”
ไอ้สองคนนี้ดูท่าทางสนิทสนมกันดี
น่าจะเป็นเพื่อนกันมาก่อนแน่ๆ ดูพวกมันพูดกันสิครับ ผมไม่กล้าไปพูดแบบนี้กับคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงวันหรอก
เดี๋ยวเค้าได้ฟาดกะบาลให้พอดี
ผมยิ่งขนาดพกพาอยู่ด้วย เดี๋ยวจะยิ่งกว่าเดิม
“ มาๆ
มารู้จักกันไว้ นี่ ส้ม แจม
พี
และนี่เอฟ กับกู...เธมส์ เป็นรุ่นเดียวกัน”
พี่เธมส์ แนะนำ
“ ผมบีมครับ ส่วนไอ้นี่ฟาร์ม มันเป็นเพื่อนสมัยมัธยมกับผมครับ ยังไงฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ “
อ๋อ...ไอ้ตี๋นี่ชื่อ บีม นี่เอง
เดี๋ยวๆและทำไมผมต้องอยากรู้จักไอ้คนขี้เกียจแถมยังปากไม่ดีแบบนั้นด้วยวะ
“ เออ กูว่าไปหาอะไรกินกันเถอะ กูหิวจนจะกินน้องส้มได้อยู่แล้ว “ เอ่อพี่เธมส์ มันจะหื่นไปป่ะวะ
สงสารส้มมัน
ส้มมันเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มครับ
ดาวล้อมเดือนจริงๆ
จึ๊กๆ
จึ๊กๆ
จึ๊กๆ จึ๊กๆ
“ แม่งงงง
อะไรวะ”
ผมหันไปพร้อมหลุดคำพูดที่ไม่น่าจะใช่ตัวผมออกไป
จริงๆผมเป็นคนเรียบร้อยนะครับ
เรียบร้อยมีกี่ร้อยๆ ก็เรียบ
“ ....”
ไอ้ตี๋มันมีปัญหาอะไรวะ
สะกิดอยู่ได้
หันไปก็ไม่พูด
“ อะไร”
“ ชื่ออะไรอะมึง
กูสะกิด ก็ไม่หัน “ อ่าวไอ้ตี๋นี่มาถึง ก็กวนเลยเว้ย
“ มึงๆ
ที่พี่เค้าแนะนำมึงได้ฟังปะวะ หรือมึงลืมนี่ยังไม่ถึงห้านาทีเลยมั้ง “
เอ่อทุกคนครับ
ภาพลักษณ์ตามแบบฉบับของนายเอกเรื่องอื่นนี่ต้องดูดีใช่ไหมครับ ทำไมมันช่างต่างจากผมขนาดนี้
แต่ผมเรียบร้อยจริง จริ๊ง
หวังว่าทุกคจะยังเชื่อผม
T__T
“กูจำได้ทุกคนอ่ะ....ยกเว้น”
“...มึง...”
Guest
