แสงภัสสรถูกโชคชะตากักขังไว้ในโลกมืดตั้งแต่เด็ก
จนกระทั่งดวงตาของเธอได้กลับมาชื่นชมความงาม
ของแสงตะวันดังที่ใจปรารถนา
เธอจึงเดินหลงตาม
ภาพลวงตาอันน่าหลงใหล กว่าจะรู้ว่ามีอะไรอยู่ที่
ปลายทางเธอก็มาไกลเกินไปเสียแล้ว
............................................................................................................................................................
ชายหนุ่มกระชากต้นแขนเล็กจนร่างบางปลิวติดมือมา แต่ลูกไก่ในกำมือเขากลับขืนตัวไว้ เป็นผลให้เธอถูกอุ้มพาดบ่ากว้าง โดนหมุนโดนเหวี่ยงอย่างจงใจแกล้งซ้ำยังโยนโครมลงบนโซฟาจนเธอเจ็บจุกแล้วโถมกายมาประกบคร่อมทับทันควัน
“ปล่อยฉันนะ
อย่าทำแบบนี้
ปล่อยฉันไปเลย
จะให้ฉันอยู่รอวันที่คุณเบื่อรึไงล่ะ”
“ใช่
!
เ
ธอไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น อยู่กับฉันจนกว่าฉันจะเอือมนั่นล่ะถูกแล้ว จะดิ้นรนตีตัวออกห่างทำไมฮะ”
“ฉันไม่อยากรอจนถึงวันนั้น ถ้าคุณเบื่อแล้วคุณจะทำยังไงกับฉันล่ะ
”
“ทิ้งสิ เบื่อแล้วก็ทิ้ง” คเณศตอบแบบไม่รักษาน้ำใจคนฟัง
“นั่นไง ฉันไปตอนนี้หรือตอนไหนก็มีค่าเท่ากัน
”
“คนที่เป็นผู้หญิงของฉัน จะไปจากฉันได้ก็ต่อเมื่อฉันอนุญาต”
“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของใคร
…
”
“นึกได้รึยังว่าเธอเป็นผู้หญิงของใครน่ะแสงภัสสร” เขาคำรามขู่แต่เสียงนั้นก็สั่นพร่าเต็มที
“หรือถ้ายังไม่รู้
ยังไม่แน่ใจ
หรือว่าหลงลืมไปบ้างฉันก็จะตอกย้ำให้หนักๆ
เธอจะได้รู้ตัวและไม่มีวันลืมอีกว่าใครเป็นผัวเธอ
ห้ามผู้ชายคนอื่นมาซ้ำรอยเด็ดขาด
ไม่งั้นมันจะต้องตายก่อนวัยอันควร”
.................................................................................................................................................
“จำได้ใช่มั้ย” เขาถามโดยไม่ขยายความแต่เธอก็ยังพยัก
หน้ารับด้วยแววตาซาบซึ้ง
“แต่พี่คงรักษาสัญญาของเราไม่ได้”
“พี่ตั้ม
…
”
คเณศยกนิ้วแตะกลีบปากหวานฉ่ำไม่ให้เอื้อนเอ่ย แต่เป็นฝ่ายขยับไปใกล้คลอเคลียปัดป่ายเรียวปากร้อนรุ่มตรงใบหูเล็กจนเธอสะท้านเพื่อกระซิบ
“พี่ไม่สามารถเป็นพี่ได้ตลอดไป ใจแตก
…
ทำไม่ได้ตั้งนานแล้ว ก็น้องมันดันขาวอวบดึ๋งดั๋งจนตบะแตก
…
” ชายหนุ่มอดหัวเราะไม่ได้ นัยต์ตาคมดุแพรวพราวใส่คนตรงหน้าเมื่อเธอสะบัดค้อนเข้าให้ และรึงรัดเอวคอดไว้แนบสนิทชิดกว่าเดิม
ลงตัวอย่างประมาณ 50% และจะมีแค่ E-book นะคะ
Guest
