++ นิยายเรื่องนี้ได้รับการตีพิมพ์แล้ว ++
กับ สนพ. Meedees (มีดีส์) และ ธัญวลัย
(มีขายตามร้านหนังสือทั่วไป)
ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนนะคะ ^O^
ฝากติดตามด้วยน๊า ~
++ นิยายเรื่องนี้มีหลายคู่ มีหลายพล็อต เป็นตอนสั้นๆและอยู่ลึกผู้อ่านไม่ค่อยจำเพราะมันเยอะและง่ายต่อการก็อป พบเห็นใครที่ก็อปปี้ไป ปิดเรื่องทันที ++
คำเตือน :
เรื่องนี้เป็นแนว
ชายรักชาย
รับไม่ได้กดปิดค่ะ
เรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้แต่ง
ใครไม่ชอบแนวนี้
กดปิดค่ะ
บุคคลในภาพไม่เกี่ยวข้องใดๆกับเรื่องนี้
นิยายเรื่องนี้มีคำหยาบ มีฉากเรท มี
บทพูดที่ทำร้ายจิตใจ
ถ้ารับไม่ไหวกดออกค่ะ
++ มีครบรสครับ หวาน ดราม่า น้ำเน่าเกินไปก็ขออภัย บ้าบอๆเนาะไม่ใช่นักเขียนมืออาชีพ ++
อย่าลืม กดถูกใจและโหวตเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ~
ขอขอบคุณชื่อ เฟส โคม่า ริโซ่ วิล ของพี่เตย #FinalRomance
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
'เสี่ย'
ครับ รับ
รัก
ผมหน่อย
intro
เมื่อ
“
ชาม
”
หนุ่มน้อยว่าที่หมอมีแฟนกี่คนก็โดนทิ้งทุกครั้ง พอครบคนที่ 10 เธอก็บอกเลิกเขาอีกจนทำให้ชามเลิกที่จะชอบผู้หญิงแล้วลองหันมาจีบผู้ชายตามที่เพื่อนแนะนำ วันนึงเขาไปหาเพื่อนที่คณะวิศวะทำให้เจอกับ
“
ทราฟ
”
หรือที่ทุกคนเรียกเขาว่า
“
เสี่ยน้อย
”
ทราฟเป็นคนดังของมหาลัยใครๆก็รู้จักและเขาก็คบผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ชามตกหลุมรักทราฟทันทีที่เจอ หลังจากนั้นเขาก็มาที่คณะวิศวะเพื่อแอบมองทราฟทุกวัน แต่ทราฟก็ไม่เคยมองมาที่เขาเลยสักนิดทำให้ชามคิดที่จะล้มเลิกแต่เขาก็ถอนตัวไม่ขึ้นซะแล้ว
!
ชามคิด
“
ถึงเวลาที่กูต้องรุกแล้วล่ะ
!”
งานนี้หนุ่มน้อยจะมัดใจ
“
เสี่ยน้อย
”
ได้รึเปล่า มาลุ้นกัน
*********************************************************************
ทราฟ
VS
ชาม
ผมเดินออกมาห่างจากโต๊ะพวกเสี่ยเขาไม่ไกลมากก่อนจะนั่งลงบนพื้นทรายมองภาพบรรยากาศเงียบๆ มันก็หนาวและมันก็เหงาด้วย ยิ่งอารมณ์ผมเศร้าแบบนี้แม่งทำมาเป็นใจเชียวน่ะไอ้บรรยากาศบ้า ผมหยิบโทรศัพท์โทรออกหาไอ้ปอนทันทีถ้าไม่หาอะไรทำมีหวังผมร้องไห้ออกมาจริงๆแน่ รู้สึกผิดก็รู้สึกที่ไปทำให้เสี่ยน้อยเขารู้สึกไม่ดี อีกอย่างผมรู้สึกไม่มีกำลังใจเหมือนเขาจะไม่มีทางมาชอบผมได้เลย ไม่นานไอ้ปอนก็กดรับสาย
“
มึง
”
(
อะไรย้ะ มีความสุขจนร้องไห้เลยรึไง
)
“
กูไมได้ร้องซะหน่อย
”
ผมละอยากจะบีบคอตัวเองซะเหลือเกิน เสียงจะสั่นไปไหน
(
มึงเป็นอะไร เสียงไม่ดีใครทำอะไรมึงบอกกูมา
)
“
เปล่าไม่มีใครทำกูมีแต่กูเนี่ยทำตัวเอง
”
(
มึงทำอะไร ไหนเล่าสัส
!!!)
“
เบาๆหน่อย หูจะแตก ....กูดันทำให้เสี่ยน้อยเขาไม่ชอบใจอ่ะดิ
”
(
เห็นมั้ยกูบอกแล้วมึงอ่ะอย่าไปเยอะกับเขา
!)
“
ก็กูรักของกู แม่งไม่ให้กูเยอะด้วยแล้วจะให้กูไปเยอะกับเมียไอ้พัดไง เออนี่ถ้ากลับไปนะกูจะไปจีบคนอื่นแม่ง
!!!!!
(
มึงอย่าลืมว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร
)
“
.....อะเอ่อ ไม่ลืมกูมันก็แค่คนที่เสล่อเข้ามาในชีวิตเขาแค่นั้นแหละ
”
(
เฮ้อ ...ไอ้ชามใช่ว่ากูจะไม่เข้าใจความรู้สึกมึง แต่มึงก็ควรจะให้เขามีชีวิตของเขาด้วยอะไรที่ปล่อยผ่านไปมึงก็ยอมเขาหน่อยไม่ใช่ไปทำตัวงี่เง่าใส่เขา ...ที่กูพูดไม่ใช่ว่าไม่ได้เข้าข้างมึง แต่กูห่วงมึงไม่อยากให้มึงเจ็บเพราะดูท่าเสี่ยเขาจะไม่ได้สนใจผู้ชายจริงๆ
)
“
อือ....
”
(
มึงเข้าใจใช่มั้ย
)
“
เข้าใจแล้ว กูจะให้เขามีชีวิตของเขา
”
(
มึงเข้าใจจริงหรอว่ะ....ไอ้ชาม
)
ตี๊ด
!
ผมกดตัดสายทันทีก่อนจะกำมันแน่น สายโทรเข้ามาอีกเป็นเบอร์ไอ้ปอนผมไม่อยากรับจึงกดปิดเครื่องทันที ผมควรจะให้เสี่ยเขามีชีวิตอยู่กับตัวเองใช่มั้ย ผมมันเยอะเกินไป ไปงี่เง่าใส่เขาทั้งๆที่ไมได้เป็นอะไรกัน เห็นเขาทำดีด้วยหน่อยก็คิดไปไกลแล้วว่าเขาคิดเหมือนกัน ......อึ่ก ....
“
ทำอะไร
”
“!!”
ผมรีบเช็ดน้ำตาตัวเองออกลวกๆทันทีก่อนจะหันไปส่งยิ้มแหยๆให้เสี่ยน้อยเขา มันคงจะเป็นรอยยิ้มที่แย่ที่สุดเท่าที่ผมเคยยิ้มมา ก่อนจะลุกยืนปัดตูดตัวเองเร็วๆ
“
เปล่าครับ แค่ออกมาสูดอากาศนิดหน่อย
”
“…”
“
แฮะๆ กลับห้องก่อนนะครับ ง่วงแล้วอ่ะ
”
ผมเดินผ่านร่างสูงไปอย่างเร่งรีบ นึกกลัวในใจว่าเขาจะมาได้ยินที่ผมพูดสายเมื่อกี้แล้วยังจะเห็นสภาพผมมานั่งร้องไห้เป็นตุ๊ดอีก แต่เสียงเข้มที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง หยุดเท้าผมที่ก้าวเดินอยู่ มันเป็นเสียงที่เย็นชาและเจ็บที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินออกจากปากของเขา
..
“
กูยืนยันคำเดิมว่ากูไม่ได้ชอบผู้ชาย
”
***************************************************
ฝากเรื่องนี้ด้วยค่ะ
ยังไงก็คอมเม้นให้กำลังใจเค้าด้วยนะ ชอบก็ไลค์ รักก็โหวตนะครัช
TBC.
EYEY.
Guest
