Creep
Blood
[Yaoi]
ไคท์ X อันดามัน
++++
“
ผู้ชายที่ชื่อลอว์ต้องการอะไร
”
อันดามันเริ่มถามพร้อมกับสบตากับไคท์อย่างไม่เกรงกลัว เขาต้องการคำตอบที่แท้จริง
“
ลอว์เป็นพวกชอบเล่นสนุกเขาไม่ชอบให้สิ่งที่สนใจหลุดมือไปเหมือนน้องสาวฉัน..คิล ......หมอนั่นไม่ได้รักเธอแต่แค่ต้องการเอาชนะฉัน...แต่คิลกลับรักลอว์แทบบ้าถึงขนาดยอมทิ้งฉันไป ....กว่าห้าสิบปีที่ฉันไม่ได้ข่าวน้องสาวแต่พอได้ยินมาก็ปรากฏว่าคิลฆ่าตัวตายเพราะลอว์มีคนใหม่....หึหึ แล้วคนต่อไปก็คือนาย อันดามัน
”
ร่างบางสะอึกพูดไม่ออกแต่อดจะแปลกใจไม่ได้ที่ไคท์กลับมีท่าทีนิ่งเฉยดูไม่เจ็บปวดที่เสียน้องสาวไป แต่อันดามันก็ต้องลุกจากเตียงมองหน้าร่างสูงอย่างตื่นตระหนก ไม่ใช่เรื่องที่ลอว์ต้องการตัวเขา แต่เป็นเรื่องเวลาที่ไคท์บอก...
“
กะกว่าห้าสิบปี
!
เดี๋ยว
!
นะนี่มันอะไร....
”
อันดามันพูดไม่เต็มเสียงพร้อมมองใบหน้าหล่ออย่างหวาดหวั่น ถ้าเวลานานขนาดนั้นทำไมไคท์ถึงไม่แก่ ...อันดามันเลี่ยงที่จะนึกถึงสิ่งหนึ่งเพราะนั่นเป็นแค่เทพนิยายไม่มีจริงในโลก
“
เด็กน้อย อย่าพยายามเลี่ยงมันเพราะมันคิดสิ่งที่นายคิด
”
“!!!!”
อันดามันตัวแข็งทื่อทันทีก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างไม่ยอมรับในสิ่งที่ตัวเองคิด
“
เราไม่ตาย ......เรากินอาหารมนุษย์ไม่ได้...
”
“
อึ่ก....
”
ร่างบางขยับหนีจากร่างสูงที่ขยับเข้ามาใกล้ พร้อมใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาเย็นชาจนอันดามันกลัวจับใจ
“
มีแค่เลือดที่เป็นอาหารของเรา.....เด็กน้อย ....บอกฉันสิว่าเราคืออะไร
”
เสียงเยือกเย็นพูดพร้อมยื่นมือลูบแก้มใสของอันดามันที่เหมือนจะพร้อมช็อกหมดสติเต็มที่ ใบหน้าหวานซีดเผือกจนเห็นได้ชัด
“
ฮึก.....ไม่จริง....คุณโกหกเรื่องแบบนี้มะมันไม่มีจริงหรอก
”
ร่างบางเค้นเสียงพูดก่อนจะรีบตะเกียกตะกายลงจากเตียงตรงไปที่ประตูอย่างหวดกลัว
หมับ
!
“
เฮือก...
”
เพียงแค่เสี่ยววินาทีเท่านั้นที่ร่างสูงเดินเข้ามายึดร่างอันดามันรวบกอดไว้จากด้านหลัง
“
แล้วจะอธิบายนี่ว่าอะไร มนุษย์ไม่สามารถทำแบบนี้ได้หรอกนะ
”
เสียงเย็นพูดใกล้ลำคอขาวระหงก่อนจะมองอันดามันที่มองบานประตูด้วยสายตาสั่นกลัว ร่างกายบางเหมือนจะขยับไปต่อไม่ได้เหมือนถูกสาปให้หยุดนิ่งอยู่อย่างนั้น ยิ่งลมหายใจเย็นๆที่เป่ารถต้นคออยู่ยิ่งทำให้ร่างบางไม่กล้าขยับ ขนลุกซู่อย่างน่ากลัว
“
พูดสิ
”
ร่างสูงกระซิบข้างใบหน้านิ่มก่อนจะเลื่อนมือหนาลูบหัวทุยอย่างปลอบไม่ให้เด็กน้อยของเขาตื่นกลัว อันดามันกลั้นสะอื้นไม่ไหวก่อนจะร้องไห้ออกมาทั้งอย่างนั้น วันนี้เป็นวันที่ซวยที่สุดที่เขาเคยเจอมา..
“
ฮึก..ฮือออ....วะ
แวมไพร์
...อึ่ก
”
เสียงเล็กพูดออกมาอย่างยากลำบาก ไคท์ยกยิ้มบางก่อนจะกอดรัดร่างบางที่สั่นเทาไว้แน่น อันดามันไม่แม้แต่จะกล้าขยับไปไหนหัวใจเต้นถี่รัวเมื่อได้คำตอบจากร่างสูง
“
ถูกต้อง
”
“
ฮืออ....ผมกลัว....
”
ไคท์ชะงักทันทีหัวใจกระตุกวูบไหวกับคำพูดของร่างบางตรงหน้า
“
ฉันจะไม่ทำอะไรนาย แค่อยู่กับฉันเฉยๆเพื่อความปลอดภัยของตัวนายเอง
”
ไคท์พูดเสียงอ่อนลงจนทำให้หัวใจร่างบางรู้สึกชื้นขึ้นมาบ้าง อันดามันยอมพยักหน้าตกลงเพราะตัวเขาเองตอนนี้ก็ไม่มีทางเลือกมากนักร่างบางเองก็รักชีวิตและเขายังไม่รู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องของคลีน อีกทั้งไคท์ยืนยันและยอมเล่าเรื่องราวให้อันดามันฟังทั้งหมดแล้ว อันดามันพยายามคุมสติเพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไป
“
นอนได้รึยัง มันเลยเวลานอนของนายแล้วนะเด็กดื้อ
”
+++++
เป็นจุดเริ่มต้นของเซ็ท
BLOOD
นิยาย Y แฟนตาซี
พระเอกเป็นแวมไพร์
นายเอกเป็นมนุษย์
NC 18+
+++++
RE - UP
+++
Guest
