“
ลองจินตนาการสิว่าถ้าสิ่งที่อยู่ในปากเธอตอนนี้ไม่ใช่นิ้วแต่เป็นอย่างอื่นของฉัน
มันจะเต็มปากเต็มคำขนาดไหน
”
เขา ...ชอบกินหญ้า! ...ต้นเล็กๆ ขาวอวบกำลังดี มีวิตามิน กินเท่าไรก็ไม่เบื่อ!
คุณไม่สามารถปฏิเสธการจูบได้ไม่ว่าจะอยู่ใต้ช่อมิสเซิลโทกับใคร
!
เพราะธรรมเนียมปฏิบัติของวันคริสต์มาสทำให้
ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสีฟ้า
จำต้องจูบกับผู้หญิงแปลกหน้า
ที่บังเอิญมาอยู่ใต้ช่อมิสเซิลโทในช่วงเวลาเดียวกัน และ
Just one kiss
ชีวิตก็เปลี่ยนไปตลอดกาล
!
เอลตัน
โอ
'
ดอนเนล ไม่เคยคิดรักหรือรับผิดชอบใคร และไม่เคยทำให้ผู้หญิงคนไหนผิดหวัง รวมทั้งไม่เคยปล่อยให้
เตียงคิงไซส์ว่างนาน เขาไม่โปรดปรานความเย็น สาวน้อยอินโนเซนต์อย่างไอยวรินทร์จึงเปรียบเสมือนสายน้ำเย็นเฉียบ
ที่ต้องหนีให้ห่างถ้าไม่อยากตัวแข็งตาย แต่ส่วนเว้าส่วนโค้งยั่วน้ำลายกลับทำให้ร่างกายเขาร้อนผ่าวไปทั่วสรรพางค์ สุดท้ายจูบตามธรรมเนียม
จึงกลายเป็นจูบสูบวิญญาณจุดไฟปรารถนาให้พุ่งพล่าน
แต่ใบหน้าละอ่อนราวกับเด็กสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ แถมยังตัวเล็กถนัดตาถ้าเทียบกับร่างสูงใหญ่ของเขา
ชายหนุ่มเลยต้องกัดฟันปล่อยเธอไป ให้โอกาสโต ...แต่ไม่ได้หมายความว่าให้โตนอกสายตา!
ตั้งแต่นั้นมาผู้ชายเย็นชาที่เคยคิดว่าจะไม่รับผิดชอบใครก็เริ่มตระหนักว่า
ถ้าเขาอยากมีเธอข้างกายต้องทิ้งไลฟ์สไตล์แบบเพลย์บอยซะ!
เธอ ...ชอบดูดบุหรี่! ...บ้องใหญ่กว่ากัญชา แม้จะคับปากไปหน่อย แต่ก็ ...โอเค!
ไอยวรินทร์ สาวน้อยนิสัยดีที่มีประสบการณ์บนโลกนี้เพียงน้อยนิด ...ถ้าเทียบกับเขา! แต่ความต่างของอายุ
ไม่สามารถหยุดความอยากของ เอลตัน
โอ
'
ดอนเนล ได้ ซึ่งตลอดเวลาห้าปีหลังจากจูบสะท้านทรวงวันนั้น
หญิงสาวไม่เคยรู้เลยว่ามีใครคนหนึ่งเฝ้าดูการเจริญเติบโตของเธอตลอดเวลา แถมยังส่งคนมาเฝ้าไม่ห่าง ซึ่ง
‘
บางคน
’
หญิงสาวก็คิดไม่ถึง เธอจึงไม่เคยระแคะระคายอะไร จนกระทั่งวันที่อันตรายเริ่มกล้ำกลายและได้เจอเขาอีกครั้งที่ไมอามี่ ที่นี่ชีวิตเธอมีแต่ความสงสัยที่หาคำตอบไม่ได้และชายหนุ่มไม่เคยบอกอะไรมากไปกว่า
‘
ยังไม่ถึงเวลา
’
ที่ต้องรู้ แล้วเขาก็เบี่ยงเบนความสนใจด้วยการทำให้เธอหลงเพริดไปกับบทเรียนเร่าร้อนที่เขาเป็นครูสอน
เพราะประกาศิตของชายหนุ่มที่ว่า
‘
เธอเป็นของฉัน
’
ในวันที่โดนจูบยังดังก้องอยู่ในสมองของไอยวรินทร์ราวกับเพิ่งได้ยินเมื่อวาน การสอนของเขาจึงทำให้เธอ
คล้อยตามได้ไม่ยาก การเล่นกับไฟร้อนอย่างพยัคฆ์ร้ายแห่งไมอามี่อาจจะเสี่ยงแต่ไอยวรินทร์ไม่มีอะไรต้องเสีย
ยกเว้นสิ่งเดียวที่เคยคิดว่าไม่มีใครแตะต้องได้ ...หัวใจของเธอ!
"อยากปีนต้นไม้มั้ย
?"
เอลตันกลับย้อนถามด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย พอหันมองไปตามสายตาสีฟ้าเท่านั้นล่ะ! ...ถึงบางอ้อทันที!
…
ปีนไอ้โด่ไม่รู้ล้มนี่เอง!
“
ไม่ กลัวตกลงมาตาย
”
หญิงสาวตอบทันทีแต่สายตายังจ้อง
‘
ต้นไม้ใหญ่
’
ราวกับกำลังครุ่นคิด
“
ไม่ตายหรอกน่า ถ้าขึ้นไปถึงปลายยอดตัวเธอจะเบาราวกับปุยนุ่นตอนตกลงมานอกจากจะไม่ตายแล้วยังไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนด้วย ถ้ากระโดดลงมาก็อาจจะจุกนิดหน่อย แต่รับรองว่าไม่ถึงตาย พอหายเหนื่อยก็ปีนได้ต่อ
”
ชายหนุ่มแย้งพร้อมทำตาเป็นประกายขณะบรรยายขั้นตอนการปีนต้นไม้
“
ยังไงก็ไม่!
”
หญิงสาวบอกพร้อมขยุ้มผ้าในมือแน่น
“
ลองหน่อยน่า รับรองว่าจะติดใจ แต่ถ้าไม่อยากสัมผัสผิวขรุขระของต้นไม้ต้นใหญ่ต้นนี้โดยตรงใช้ผ้าผืนนั้นแทนมือเปล่าก็ได้
”
Guest
