ปฏิบัติการ....(หัวใจ) : [18+]

Into

ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่งในกรุงโซล ประเทศเกาหลี มีผู้คนมากมายมาพักผ่อน ออกกำลังกาย บ้างก็จูงสุนัขของพวกเขาเดินเล่น วิ่งเล่นกันสนุกสนานและผมก็เป็นหนึ่งในคนพวกนั้น วันนี้เป็นวันอาทิตย์ตอนเช้าที่แสนสงบสุขของผม ซึ่งเป็นวันหยุดของผมเพียงแค่หนึ่งวันในสัปดาห์เท่านั้น ผมเป็นประธานกรรมการบริหารของบริษัทโรงพยาบาลเอกชนทั่วเอเชียซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวผมที่สืบทอดมายาวนานตั้งแต่บรรพบุรุษแล้ว

แต่ผมไม่ได้เป็นหมอหรอกนะ ผมไม่ชอบอะนะพวกเข็มฉีดยาแหลมๆน่ากลัวๆนั่นนะ เห็นแล้วอยากจะเป็นลมตรงนั้นเลยละ เอ่อ

…

ผมบอกชื่อผมรึยังอะ   (นั่นสิ) คุณจะเรียกผมว่า

ซุปเปอร์

*

ไม่ใช่ซุปเปอร์แมนหรอกนะ

*

ชื่อเต็มคือ

คิม ชางมิน

ผมเป็นลูกครึ่งเกาหลี

–

อังกฤษ

-

ไทย คง งง กันสินะว่าสามเชื้อสายได้ยังไง แม่ผมนะเป็นลูกครึ่งไทย

-

เกาหลี ส่วนพ่อผมเป็นคนอังกฤษแต่กำเนิด ผมเลยมีหลายเชื้อสายในตัวไงละ ผมเป็นพี่คนโตของตระกลูมีน้องอีกสองคนเป็นผู้หญิงกับผู้ชายพวกนั้นมักชอบเรียกผมว่า“พี่ใหญ่”ผมมีหน้าตาหล่อเหลา ฉลาด(เจ้าเล่ห์) มีเสน่ห์ หุ่นน่าลูบคลำ แถมยังโคตรรวยอีก

แต่ไงล่ะต้องยอมรับก็คนมันเกิดมาเพียบพร้อมนินะ เวลาผมส่องกระจกยังอยากจะข่มขืนตัวเองเลย “คนอะไรหล่อโคตร” เฮ้ๆ อย่าพึ่งทำหน้าแบบนั้นสิคุณ เชื่อผมเถอะผมหล่อจริงๆ (ยิ้มอ่อน) เข้าเรื่องๆ ผมนั่งดูอะไรไปเพลินๆแต่แล้วก็มีหมาตัวหนึ่งขึ้นมานั่งข้างๆผมบนเก้าอี้ตัวยาวที่ผมนั่งอยู่ ผมก็มองหน้ามัน มันเป็นหมาตัวเล็กๆ หน้าตาน่ารักที่ราคาไม่น่ารักเลยนะสิ พันธุ์อะไรน้า อะไรปอมๆตัวเล็กๆนั่นแหละ ผมไม่ได้สนใจอะไรมันมากหันไปดูบรรยากาศสวยๆต่อ แต่แล้วก็

………

“บ็อกๆๆ” มันเห่าใส่ผมแบบเชิงเรียกให้ผมสนใจ

*

ผมทำหน้างุนงง

*

“อะไรของแกฮ่ะ เจ้าตัวเล็ก” ผมพูดกับมันพรางลูบหัวมันไปด้วย

“บ็อกๆๆ” เหมือนมันจะบอกอะไรผมสักอย่าง แต่แล้วจู่ๆก็

……..

“โอ้ย

…..

อะไรว่ะ เชี้ยเอ่ย แม่งเจ็บชิบหาย” ผมบ่นพรางลูบหัวตัวเองไปพรางๆแล้วหันไปมองลูกอะไรซักอย่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นข้างตัวผม

“เอ่อ

….

คือ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ขอโทษจริงๆ ผมไม่ได้ตั้งใจนะครับ” มันบอกผม

“ไม่ได้ตั้งใจบ้าอะไรว่ะ แม่งโดนหัวกูเต็มๆ กูเจ็บนะโว๊ย สมองกูจะได้รับความกระทบกระเทือนมั๊ยเนี้ยะฮ่ะ” ผมบ่นใส่มันพร้อมทำสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก

“อ้าว

…

นี่คุณจะให้ผมทำยังไงล่ะ ก็มันไม่ได้ตั้งใจนิ ใครมันจะไปรู้ว่ามันจะโดนศีรษะคุณ อ้อ แล้วอีกอย่างคุณไม่ควรจะขึ้นมึงกูใส่ผมนะ ผมก็ขอโทษคุณไปแล้วนิจะเอาอะไรอีกละฮะคุณ” มันบ่นให้ผมยืดยาว แม่งเอาเวลาไหนหายใจว่ะ

“เอ่อ

….

” ผมได้แต่ยืนอ้าปากค้างไม่รู้จะพูดอะไรต่อ (สมองกำลังประมวลผลอยู่อย่างเชื่องช้า)

“ไม่รู้ ยังไง มะ

…

คุณก็ต้องรับผิดชอบผมด้วยผมบาดเจ็บ(ตรงไหน)นะ” ผมบอกมันปั่นหน้าเจ็บสุดๆ

“ก็ได้ๆ ว่าแต่

….

”ยังไม่ทันจะพูดจบ

~ ~ ~ RRRRRRRRRRR ~ ~ ~

“

Hallo

ว่าไงครับป๋า

…..

” มันหันหน้าไปคุยโทรศัพท์ทางอื่น (รึมันจะหันหน้าหนีหน้าผมว่ะ) เฮ้ออออ

“ครับป๋าผมจะรีบกลับบ้าน ครับ ครับป๋า แล้วเจอกันที่บ้านครับ สวัสดีครับ” มันวางสายจากพ่อมันแล้วก็หันหน้ามาคุยกับผมต่อ

“คุณครับ ผมไม่มีเวลาตกลงกับคุณแล้วนะ อะเอานี่ไป นามบัตรผมเอง แล้วก็ไปหาหมอนะไปให้หมอเช็คร่างกายสะ แล้วมีอะไรก็โทรมา

….

” ยังไม่ทันที่ผมจะอ้าปากพูดมันก็

….

“

ผมสัญญานะ

ว่า

ผมจะรับผิดชอบคุณเอง

” แล้วมันก็เดินจากไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกจากผมเลยสักนิด

ผมยกนามบัตรขึ้นมาดู “เฮอะ

…….

นายแพทย์ ดร

.

ซีวอน จอง

”

ตระกลูจอง

สินะ ผมยิ้มมุมปากพร้อมกับคิดว่าจะให้ไอ้หมอหน้าหวานนั่นรับผิดชอบผมยังไงดี

……

ปล.เนื้อหาภายในเรื่องมีคำหยาบคาย โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

ปล.สอง.ขอบคุณนักอ่านทุกท่านและคอมเม้นค่า

"ช่วยกดไลค์ คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า"

---------------------------------------------------------------

relight writer come back!!!