ผมชื่อ ตรัย "ผู้บริหารสายเปย์"
หลายคนชอบว่าผมเจ้าชู้ เปย์หญิง
ผมแค่อยากบอกทุกคนว่าผมไม่ใช่คนเจ้าชู้สักหน่อย
ผมแค่รักในความอิสระ ไม่อยากผูกมัดกับใคร
เห้ออออ
!!
อาชีพผมเป็นแค่เจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ทางด้านอุตสาหกรรมรถยนต์
และผมก้อทำโชว์รูมรถด้วยนะ
สวัสดี ฉันชื่อ
เนิร์ส
เพื่อนชอบเรียกว่า "ยายเนิร์ส" ฉายาของฉันคือ
“หน้านิ่งสงบ สยบพวกปากหมา”
(-.- )
ฉันชอบแต่งตัวเฉิ่มๆ สไตล์เดิมๆ ชีวิตของฉันไม่มีสีสันอะไรมาก
ฉันเป็นแค่เด็กแว่น
(-o-o-)
ฉันไม่สนหรอกเรื่องความสวยความงามแบบชาวบ้านชาวช่องเขานะ
“เธอเป็นใครนะ” ใครวะ ทำไมเฉิ่มได้ใจถึงขนาดนี้ ผมมองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาสำรวจ ผู้หญิงอะไรแต่งตัวเห่ยชะมัด กระโปรงยาวๆ กับเสื้อติดกระดุมถึงคอ แถมด้วยแว่นหนาๆอีกอัน “เป็นพนักงานที่นี้หรอ”
“ค่ะ” ใครน้า ทำไมหน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
ฉันมองหน้าเขาแบบครุ่นคิด คิดจนคิ้วชน แต่ก็นึกไม่ออก แต่ชั่งเถอะจะใครก็ชั่งไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเราซะหน่อย “ใช่คะ ฉันเป็นพนักงานที่นี้คะ”
“ทำงานแผนกอะไรนะ” หวังว่าคงจะไม่ใช่แผนกต้อนรับหรอกนะ
“ฉันทำงานแผนกต้อนรับคะ” ใครวะถามมากจัง อยากจะถามสักหน่อย ว่าหนักตรงไหนของร่างกายเขาหรือป่าววะ
“ใครรับเธอเข้าทำงาน” โอ๊ย
!
บริษัทผมมีหวังเจ๊งแน่ เจอพนักงานไร้รสนิยมมาทำแผนกต้อนรับ
“มีปัญหาอะไรหรือป่าวคะ เห็นถามเยอะจัง หรือว่าอยากแต่งงานกับฉันคะ ซักประวัติ
เหมือนฉันเป็นผู้ต้องหาเลย” หน้าต้องยิ้มไว้ยัยเนิร์ส ห้ามเตะปากหมอนี้เด็ดขาด เพราะ เขาคือลูกค้า “ฉันล้อเล่นนะคะ อย่าซีเรียสเลยคะ หยอกกันขำๆ เห็นคุณคิ้วชนกันแล้วนั้น”
55555
นางเอกเราเริ่มออกลายปาก......แล้วไง บอกแล้วนางหน้านิ่ง แต่ฝีปากรับรองได้ ต้องมีเงียบทั้งโชว์รูมแน่
เรื่องนี้เปฺ็นนิยายเรื่องแรกของไรท์
ถ้าผิดพลาด ต้องขออภัยด้วยนะค้าาาาา
อยากติเตือนหรือติชม บอกได้เลยนะค้าาาา ไรท์จะได้แก้ไข
##เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ รีดเดอร์ทุกคน ^^
Guest
