[CUT] รู้สึกช้า 04 | เด็กคุณแจบอม
ร่างเล็กลอยหวือขึ้นจากพื้นทันที ด้วยแรงที่มีมากกว่าของร่างสูงจึงช้อนตัวขึ้นมาพาดบ่าได้อย่างง่ายดาย
นัก คนที่อยู่ในวงแขนหน้าแดงเพราะเลือดที่ตกหัวเขาถูกพาดขึ้นมาบ่นบ่ากว้างอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวเลย
ด้วยซ้ำ ป่าเถื่อนที่สุด ต่อให้ทุบตี ทึ้งแผ่นหลัง จิกมือลงไปจนเล็บแทบฉีกก็ยังไม่สะเทือนเลยแม้แต่น้อย
"ปล่อยนะคุณแจบอม คุณมันใจร้าย
ผมบอกให้ปล่อยไง ช่วยด้วย!!!"
ตุ้บๆๆๆๆ
"ร้องไปสิ ใครกล้าเข้ามาช่วยตอนนี้ฉันไล่ออกหมด"
ตุ้บ!
เมื่อรู้สึกถึงความยวบของเตียงนอน เหมือนรับรู้ชะตากรรม ร่างน้อยรีบลุกพรวดหวังจะหาทางเอาตัวรอด
คุณแจบอมตอนนี้น่ากลัวเหลือเกิน
"ยองแจตอบมาว่านายโกหกทำไม"
ร่างสูงจัดการขึ้นคร่อมและล็อกแขนเล็กทั้งสองข้างไว้แนบกับที่นอน
แจบอมพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างถึงที่สุด แต่ร่างเล็กที่อยู่ใต้อาณัติเขาก็ดื้อไม่น้อย
"ผมเปล่า ผมไม่ได้โกหกนะครับ...ฮึก...ผมจะไปซื้อของจริงแล้ว...ฮึก"
"เหรอ แล้วมันเป็นใครล่ะ ชู้หรือว่าผัวใหม่ ถึงได้ทำอะไรอายน่าอายแบบนั้น!!!!!" หึ ฉันคงใจดีมากเกินไปสินะ
"ไม่นะครับ...ฮือออ ผมไม่ได้ทำ เรา ฮึก...เป็นเพื่อนกัน...จริงนะครับ" พูดแทบฟังไม่รู้เรื่อง ยองแจเหมือนจะขาดอากาศเพราะสำลักน้ำตาตายตรงนี้
"อย่าคิดจะสวมเขาให้ฉัน"
"อ้ะ!" บทสนทนาทั้งหมดจบลงด้วยการที่ร่างทั้งร่างของแจบอมโถมใส่คนตัวเล็ก กัดลงที่ซอกคอขาวจนเจ้าตัวร้องเสียงหลง ฝากรอยเขี้ยวไว้จนเลือดซิบ
ริมฝีปากหนายังคงทำหน้าที่ต่อไป จากลำคอที่ทิ้งรอยเขี้ยวไว้แล้วยังคงฝากรอยสีกุหลาบจางๆไว้ให้ตอกย้ำว่าเป็นของเขา ฝากไว้ทุกจุดที่ลากผ่าน ความเจ็บแล่นจี้ดสู่หัวใจของร่างเล็ก
คนใจร้าย
"อย่า...อย่าทำ...ฮึก...เลยนะ" หาได้ฟังไม่
มือหยาบลากผ่านผ้าเนื้อบางจนคนเด็กกว่าขนลุกไปทั้งตัว
แจบอมจัดการกับท่อนบนของยองแจอย่างง่ายดาย แต่ยังคงบดจูบรุนแรงและหยาบโลนไม่หยุด
"เก็บเสียงไว้ครางให้ฉันฟังด้วยล่ะ"
ตอนนี้มองเห็นผิวขาวเนียนละเอียดที่เคยหลบซ่อนใต้ร่มผ้าอย่างชัดเจน
"อึกก พอ...พอแล้ววว"
"อย่าคิดจะต่อรอง เพราะฉันคงให้ไม่ได้"
แผ่นอกบางที่กระเพื่อมขึ้นลงจากการหอบหายใจแรงๆทำเอาร่างสูงแทบคลั่ง
ก้มลงใช้ลิ้นหนาสัมผัสตุ่มเล็กสีชมพูสองข้างที่เริ่มแข็งเป็นไตสู้ปลายลิ้น
สัมผัสวาบหวามที่ลากผ่านเป้ากางเกงทำเอาร่างเล็กสะดุ้งเฮือก
ปลายลิ้นสากลากต่ำลงมาตามหน้าท้องเนียนสวย กดเม้มจนเกิดสีจางๆ ไปทั่ว
แจบอมร้อนไปหมดทั้งตัวเมื่อเห็นผลงานของตัวเองทำเด็กน้อยดิ้นพล่าน
ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างไว
ร่างสูงที่ตอนนี้ไม่มีแม้แต่ผ้าสักชิ้นปิดบังกาย จ้องมองคนตัวขาวที่นอนน้ำตาคลออยู่
แม่งโคตรน่าขยี้
มือใหญ่บีบเข้าที่สันกรามให้ปากเล็กเผยอรับลิ้นร้อนที่แทรกเข้าไป สำรวจทุกตารางนิ้วในโพรกปากแสนหวาน
"อื้อ เอ็บ(เจ็บ)" ร่างสูงปล่อยมือจากการบีบมาวุ่นวายกับกางเกงตัวเล็กแทน จัดการถอดแล้วโยนทิ้งไปไกลๆ เกี่ยวอันเดอร์แวร์ตัวจิ๋วลงอย่างง่ายดาย
"อ้าขาออก" ร่างเล็กยังคงหนีบไว้และส่ายหน้าจนผมสะบัด
"ฮือออ ไม่!"
เพี้ยะ!!
"ฉันบอกให้อ้าขาไง ชอบเจ็บตัวเหรอ ห้ะ!!"
ยองแจหมดแรงจะฝืนแล้ว ทำไมคุณแจบอมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมไม่ฟังกัน ทำไมถึงใจร้ายกับผมล่ะครับ
แจบอมจัดการคุมเกมรักของตัวเองต่อไป ไม่สนใจด้วยซ้ำว่ายองแจเงียบไปนั้นกำลังกัดปากเก็บกลืนเสียงน่าอับอายและเสียงสะอื้นไว้
จัดการจับขาเรียวแยกออก ปลุกปั่นแกนกายเล็กให้ตื่นตัวด้วยฝ่ามือใหญ่ เจ้าตัวสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกสัมผัสส่วนอ่อนไหว
"อ๊าา...อึก...มะ...ไม่ไหว ไม่ไหว ฮึก!"
ร่างเล็กบิดเร้าเมื่อคนบนร่างเร่งจังหวะขึ้นลงจนน้ำใสปริ่มที่ส่วนหัว
"เรียกชื่อฉันสิเด็กดี ไม่งั้นฉันไม่ต่อนะ"
ทรมานแค่ไหนแต่ยังคงเงียบ น้ำตาเอ่อขอบตา จะไม่ไหวอยู่แล้ว
จะเล่นแบบนี้เหรอยองแจ
มือหยาบยังคงรูดรั้งขึ้นลงที่แกนกายเล็ก มันสู้มือขนาดนี้ยังใจแข็งได้อีกใช่ไหม
สาวมือให้ถี่ขึ้น จนร่างเล็กหลุดครางออกมา
ใกล้จะปลดปล่อยเต็มที่ ใช้นิ้วหัวแม่มือใหญ่กดส่วนหัวไว้ไม่ยอมให้ได้สุขสม ตอนนี้เขาเองเริ่มจะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน
"อึก แจ...แจบอม..ไม่...ไม่ไหว ฮึก....แล้ว"
เสียงอ้อนวอนพอใจอิมแจบอมยิ่งนัก ดื้อมากมันต้องเจอแบบนี้แหละ
"อ๊ะ...อ๊าาาาาา" สองมือจิกลงบนผ้าปูที่นอนแน่น เหงื่อผุดชื้นเต็มขมับสวย
จนเฮือกสุดท้าย กระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาเต็มหน้าท้องเนียน
ร่างสูงจัดการช่วยคนตัวเล็กจนขึ้นสวรรค์ไปก่อน ตาปรือเหมือนจะหลับเต็มทีแล้ว
"ทีนี้ตาฉันบ้างล่ะ"
พูดจบก็จับขาขาวแยกออกอีกครั้งแล้วแทรกตัวเข้าไปตรงกลาง ใช้น้ำหวานสีขุ่นของร่างเล็กป้ายไปที่แกนกายของตัวเองที่พองโตคับมือ แล้วที่เหลือป้ายช่องทางด้านหลังสีสวยของยองแจ
เฮือก!
ร่างน้อยที่ตาปรือปรอยจะหลับสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บปวด ไม่มีคำกล่าวใดๆ ไม่มีการเบิกทางที่อ่อนโยน มันเจ็บมากจนน้ำตาคลอ
"อย่าเกร็ง ฉันจะตายอยู่แล้ว" พูดสั่งร่างน้อยเสียงรอดไรฟันเพราะตอนนี้ท่อนเนื้อของเข้ามันเข้าไปได้แค่หัวก็ต้องชะงัก ช่องทางของยองแจทั้งร้อนและตอดรัดแน่น
"เจ็บ...เจ็บ...อึก ผมเจ็บ....ฮืออออ"
ร่างสูงก้มลงจูบที่เปลือกตาสวยเหมือนปลอบโยน สงสารก็สงสาร เหมือนเพิ่งได้สติว่าที่ทำมันรุนแรงเกินไปรึเปล่า
ร่างเล็กผ่อนคลายขึ้นเมื่อถูกมอบจูบอ่อนโยน หยุดร้องไห้แล้ว
คนตัวโตเริ่มเกมอีกครั้ง แต่คราวนี้เข้าได้ง่ายกว่าเดิม จึงใส่เข้าไปได้ในทีเดียว ให้คนตัวเล็กได้เตรียมตัวก่อนเริ่มขยับ
จังหวะเนิบช้าค่อยๆไวขึ้น
"อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาา"
"อืม..มม...ดีมาก.. เด็กดี..."
จับมือน้อยขึ้นคล้องคอ เล็บเริ่มยาวแล้วแน่ๆ ข่วนหลังจนแสบไปหมด
"ผม.... ไม่ไหวแล้ว..อึก..ก.ก"
ร่างสูงก็ไม่ไหวแล้วเช่นกัน รีบซอยสะโพกถี่ขึ้นอีก
"อืมม...อ่าาาาห์"
ทั้งสองร่างกระตุกเกร็งก่อนจะปลดปล่อยออกมาในเวลาเดียวกัน คนตัวโตถอนแกนกายออกพร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นที่ไหลย้อยตามออกมาผสมกับน้ำเลือดสีแดงสดจนเป็นสีชมพูจางๆ
แจบอมดึงคนตัวขาวที่มีรอยจากฝีมือเขาเองเต็มไปหมด ทั้งรอยมือที่ข้างแก้ม ตามตัวก็มีแต่รอยดูดเม้มซะห้อเลือด รอยนิ้วมือเต็มแขน
"ฉัน...ฉัน ขอโทษนะคนดี " จูบเข้าที่ขมับของคนที่เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว
ตัวก็แค่นี้ เขาไม่น่าใจร้ายใส่ขนาดนั้นเลย
ก้าวขายาวๆไปที่ห้องน้ำ
ถ้าไม่เช็ดตัวตอนนี้ต้องป่วยแน่ๆ...
Guest
