บทนำ
ก๊อกๆๆ
งืมมม... ใครมาเคาะประตูห้องแต่เช้าเนี่ย ผมเงยหน้าขึ้นจากหมอนอันแสนนุ่มไปดูนาฬิกาปลุกที่ตั้งอยู่ที่หัวเตียง
เจ็ดโมง
!!!
ตายแล้ว
!!!
“
โบ
!
โบ
!
ตื่นแล้วยัง เจ็ดโมงแล้วนะ เปิดประตูให้พี่หน่อย
!”
เสียงพี่เอกดังมาจากข้างหน้าประตูห้อง ผมรีบลุกจากเตียงวิ่งไปเปิดประตู
แกร่ก
!
พอเปิดประตูให้พี่เอกปุ๊ป ผมก็วิ่งกลับเข้าไปในห้องนอนต่อ ในมือคว้าเอาผ้าเช็ดตัวได้ก็วิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว
สิบห้านาทีผ่านไป ผมออกมาจากห้องนอนในชุดนักเรียนมัธยมปลายพร้อมกระเป๋า เจอพี่เอกนั่งอ่านหนังสือรออยู่ที่โซฟาหน้าทีวี บนโต๊ะมีถ้วยใส่โจ๊กร้อนๆตั้งอยู่ ผมเดินเข้าไปนั่งข้างพี่เอก
พี่เอกปิดหนังสือแล้วหันมายิ้มให้ผม
“
เสร็จแล้วเหรอโบ
”
“
ครับ แหะๆ
”
ผมหัวเราะแห้งๆอย่างรู้สึกผิด
“
พี่เอก โบขอโทษนะที่ทำให้พี่เอกต้องรอโบอ่ะ เมื่อคืนอ่านหนังสือดึกไปหน่อย พอดีวันนี้มีสอบเก็บ
”
พี่เอกยีหัวผมเบาๆ พลางหัวเราะ
“
เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก พี่รู้ว่าที่โบตื่นสายก็เพราะว่าโบอ่านหนังสือ พี่ไม่ว่าหรอก ทีจิรงพี่เองก็ขี้เกียจตื่นเช้าๆเหมือนกัน ฮ่าๆๆ
”
“
ที่จริงพี่เอกไม่ต้องมารับแบบนี้ทุกเช้าก็ได้ พี่เองก็ต้องไปมหา
’
ลัยเหมือนกันไม่ใช่รึไง โบไปเองก็ได้นะ
”
ผมพูดพลางเอื้อมมือไปเลื่อนถ้วยมาตรงหน้าผม แล้วรีบตักเข้าปาก... อร่อยจัง
“
เอ้าๆ ค่อยๆกินก็ได้ เดี๋ยวสำลักหรอก โบไม่ต้องกลัวว่าพี่จะลำบากหรอกครับ ก็นี่แฟนพี่นี่ครับ พี่ก็อยากจะมาให้โบเห็นเป็นคนแรก และคนสุดท้ายของวันนี่ครับ ไม่ลำบากหรอก
”
คำพูดของพี่เอกทำเอาผมเขินจนแทบจะเอาหน้าจุ่มลงไปในถ้วยโจ๊กซะให้รู้แล้วรู้รอด
“
พี่เอกอ่ะ พูดอะไรไม่รู้ เล่นเอาโบอิ่มเลยเนี่ย
”
พูดจบผมก็ลุกขึ้นจากโซฟา ถือถ้วยโจ๊กเดินเข้าไปตั้งไว้ที่อ่างล้างจานในห้องครัว แล้วเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อดื่มน้ำ จากนั้นก็เดินออกไปหยิบกระเป๋าที่ตั้งไว้ที่โซฟาแล้วเดินไปหาพี่เอกที่รออยู่ที่หน้าประตู
“
ไป ไปกันเถอะ
”
พี่เอกพูดพลางโอบไหล่ผมเดินออกไปจากห้องลงไปที่ลานจอดรถหน้าอพาร์ทเมนท์ หลังจากนั้นเราก็ออกเดินทาง
เอาล่ะ ระหว่างที่กำลังไปโรงเรียนเนี่ย ผมขอเวลาแนะนำตัวนิดนึงละกัน ผมชื่อโบ เป็นนักเรียนชั้นม.6 ที่โรงเรียนนานาชาติดัลลิช อาศัยอยู่ที่อพาร์ทเมนต์คนเดียว คือพ่อแม่อยู่ต่างจังหวัดอ่ะ ไม่ค่อยได้มาเยี่ยมหรอก ส่วนใหญ่ก็จะโอนเงินมาให้ แล้วก็โทรมาหามากกว่า แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่เหงาหรอก เพราะเพื่อนๆมักจะมาทำงานที่ห้องผมกันบ่อยๆ และอีกคนที่มาหาที่ห้องเป็นประจำก็คือ... พี่เอก... แฟนผมเอง
...เขินจน...
ผมเจอพี่เอกเมื่อตอนม.5 ตอนนั้นมหาวิทยาลัยที่พี่เอกเรียนมาจัดนิทรรศการที่โรงเรียนผม พี่เอกเป็นนิสิตปีสามคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ขณะที่ผมเดินชมนิทรรศการของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่จัดอยู่ที่ลานอเนกประสงค์นั่นเอง พี่เอกก็เดินทางด้านหลังผม พอหันกลับไปก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนยิ้มอยู่ ที่คอมีป้ายห้อยอยู่ เขียนว่า
‘
พี่เอก
’
ให้ตายสิ
!
ผู้ชายบ้าอะไรหล่อจัง หน้าอย่างกับนักร้องเกาหลีที่ผมชอบฟัง ผมสีน้ำตาลเข้ม ดวงตา จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากรูปกระจับ ผิวขาว ไหนจะร่างที่สูงประมาณร้อยแปดสิบอีก....
หล่ออ่ะ (ความแรดที่ซ่อนภายใต้ความใส)
‘
ชอบเหรอครับ
’
พี่เอกถามพร้อมกับโปรยยิ้มละลายใจมาให้
‘
อะ... เอ่อ... ชอบครับ สวยดี
’
ผมก้มหน้าพูดตะกุกตะกัก ให้ตายสิ
!
ทำไมต้องมาอยู่ใกล้ขนาดนี้ด้วยนะ
‘
แล้วน้องสนใจรึเปล่าล่ะ
’
‘
ที่จริงผมชอบภาษามากกว่า
’
‘
เหรอ... แต่พี่ชอบน้องมากกว่า
’
เฮือก
!!
บอกกันโต้งๆอย่างนี้เลยเหรอเนี่ย ให้ตายสิ
!
ไม่เคยมีใครชมผมแบบนี้มาก่อนเลย แล้วผมก็เป็นเด็กเรียนที่ดันเรียนเก่งซะด้วยสิ ก็เลยไม่เคยมีแฟนมาก่อน พอเจอเข้าแบบนี้เป็นใครก็อดเขินไม่ได้ เพราะพี่เอกเป็นคนที่จัดว่าหน้าตาดีมาก เรียกได้ว่าเป็นขวัญใจของเด็กผู้หญิงหลายคนเลยล่ะ แต่ก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าเขาจะเป็นแบบเดียวกับผม
‘
เอ่อ... เหรอครับ... ขะ ขอบคุณครับ
’
ผมพูดตะกุกตะกักก่อนจะเลี่ยงเดินออกมาจากตรงนั้น โอ๊ย
!!
ทำไมหน้าแดงไม่หยุดเลยเนี่ย
>/ / /<
หลังจากที่ออกมาจากซุ้มของพี่เอก ผมก็ไปเดินชมซุ้มของคณะอื่นต่อ แต่พอผมหันออกไปมองที่ซุ้มพี่เอกทีไร ก็เจอสายตาของเขาจ้องมาที่ผมทุกที เล่นเอาผมทำตัวไม่ถูกไปเลย
หลังจากที่เดินไปเดินมาอยู่สักพัก ผมก็ปวดฉี่เลยต้องรีบเข้าห้องน้ำ
>_<…
ฮู่ว์
!!!
เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ เมื่อเช้าไม่น่ากินน้ำเยอะเลย หลังจากนั้นผมเดินก้มหน้ามาล้างมือตรงอ่าง โดยไม่ทันสังเกตว่ามีใครยืนอยู่ด้านหลังผม... หลังจากที่ล้างมือเสร็จ ผมก็เงยหน้าขึ้นมองในกระจกเงาที่อยู่ตรงหน้า...
ใครอ่ะ... ทำไมด้านหลังคุ้นๆจัง... เอ๊ะ
!!
... หรือว่า...
‘
อ้าว
!
น้องอีกแล้ว
’
พี่เอกหันกลับมาก็เห็นผมยืนอ้าปากค้างมองเขาผ่านกระจกพอดี
‘
เมื่อกี้เรายังคุยกันไม่จบเลยนะครับ
’
‘
คุย... อะไรอ่ะครับ
’
‘
เมื่อกี้... พี่บอกว่าอะไรนะ
’
‘
บอกว่าอะไรอ่ะ
’
ผมแกล้งถามไปเรื่อย ที่จริงจำได้แหละ (ทำไมแรดจัง ฮ่าๆๆ)
‘
พี่ว่า... เราไปคุยกันข้างนอกดีกว่ามั้ย
’
ผมกับพี่เอกออกมานั่งคุยกันที่สวนหย่อมในโรงเรียน
‘
เออ จริงสิ พี่ยังไม่ได้ถามชื่อเราเลยอ่ะ ชื่ออะไรครับ
’
อ๊ากกก เขิน
‘
โบครับ
’
‘
ชื่อน่ารักจัง
’
โอยยย
~
ไม่ไหวแล้วววว
~
‘
ขะ... ขอบคุณครับ
’
ผมก้มหน้าพูด
‘
พี่พูดจริงๆนะ พี่ชอบโบอ่ะ
’
พี่เอกพูดพลางเอามือมาโอบไหล่ผม...
ตายจริง นี่พี่เขารุกมามากไปรึเปล่าเนี่ย
‘
ฮะๆ... จะดีเหรอครับ
’
ผมค่อยๆแกะมือพี่เอกออกจากไหล่ผม แล้วค่อยๆเขยิบตัวออกห่างพี่เขาเล็กน้อย
พี่เอกขมวดคิ้ว
‘
เอ๋? ทำไมล่ะ
’
‘
ก็... โบไม่เคยมีแฟนมาก่อน... แล้วโบก็... กลัวจะเสียการเรียนด้วย
’
พี่เอกยิ้มบางๆ... อ่า... หล่อ
-.,- ‘
พี่สัญญานะว่าพี่จะไม่ทำให้โบต้องเสียการเรียนเพราะพี่เด็ดขาด และพี่ก็รู้ว่าโบเป็นคนเก่ง
’
นี่แหละ... ตอนนี้เราสองคนก็คบกันมาได้ปีนึงแล้วล่ะ
“
อ่ะ ถึงโรงเรียนแล้ว ไว้ตอนเย็นพี่จะมารับนะครับ
”
พี่เอกพูดขึ้นหลังจากที่รถมาจอดสนิทอยู่ประตูโรงเรียน
ฟึ่บ
!
ผมยื่นหน้าไปหอมแก้มพี่เอกหนึ่งที
“
ครับผม ไปแล้วนะ ไว้เจอกันตอนเย็น
”
พูดแค่นั้นแล้วผมก็ลงจากรถ ยืนมองรถพี่เอกวิ่งออกไปจนลับสายตา ผมหันหลังกลับจะเข้าไปในโรงเรียน ก็เจอเพื่อนคนหนึ่งยืนยิ้มอยู่
“
แหมๆๆ ฉันล่ะอิจฉาจริงจริ๊งงง ขนาดเป็นชายไม่แท้ยังมีแฟนดีขนาดนี้ ฉันสิ เป็นหญิงแท้ยังหาดีเท่าแกไม่ได้เลยยยยย
”
ยัยปูลากเสียงยาว
ผมเดินเข้าไปตีแขนมันเบาๆ
“
บ้า แกก็ พูดอะไรไม่รู้ ไป เข้าโรงเรียนกันเหอะ วันนี้มีสอบด้วย แกช่วยติวให้ฉันที
”
หลังจากที่เสร็จพิธีการหน้าเสาธงอันแสนร้อนระอุ พวกเราก็กลับขึ้นมาที่ห้องเรียน ขณะที่พวกเรากำลังช่วยกันติวหนังสือในวิชาที่จะสอบกัน อาจารย์ที่ปรึกษาก็เดินเข้ามาปรบมือให้พวกเราเงียบเสียงลง
“
อ้าว เด็กๆจ้ะ วันนี้พวกเราจะมีเพื่อนใหม่ย้ายมาอยู่กับเราหนึ่งคนนะ เอ้า เชิญจ้ะ
”
อาจารย์หันไปด้านประตูห้องแล้วพยักหน้า แล้ว
‘
เพื่อนใหม่
’
ที่อาจารย์ว่าก็เดินเข้ามา
Guest
