บทนำ
สมัยก่อนประวัติศาสตร์
อุษณรศมัยปุระ
ปราสาททิพย์สถาน
ปราสาทศิลาตั้งตระหง่านสูงชะลูดเสียดท้องคคนานต์ ตัวปราสาททำจากศิลาขนาดใหญ่ก่อร่างสร้างเป็นโดมคล้ายปราสาทบายน ศิลาหลายก้อนถูกสลักเรียงร้อยเป็นรูปอัปสรบ้าง รูปกินนรีบ้าง แล้วแต่พระประสงค์ของเจ้าชายศิลาเศวตร พระพ่อเมืองผู้เป็นใหญ่ในแดนอุษณรศมัยปุระ
รอบด้านปราสาททิพย์สถานมีสระปทุมมาลย์ขนาดใหญ่ ธาราใสไหลวนในสระ ดอกบัวจงกลนีชูช่อสวยยามพระพายเชยพัดกลิ่นระรื่น ว่ากันว่า กลิ่นนี้อวลหอมไปถึงนาสาของเจ้าชายเลยทีเดียว ด้วยเหตุนี้พระผ่านเกล้าจึงชอบเสด็จมาชมปทุม จนถึงกับมีพระราชโองการให้ทหารหาญปลูกดอกบัวแทบทุกวัน
พระตำหนักพระเทวี
แผ่นศิลาสีขาววางเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบ แซมด้วยกรวดเลื่อมลายสลับสี แสงตะวันอ่อน สาดส่องกระทบก้อนกรวดสีสวยวาววับจับตา แผ่นศิลาทอดยาวไปจนสุดตัวพระตำหนักพระเทวี ตำหนักแห่งมเหสีเอก
“
อุษณรศมัยเทวี
”
เทวีผู้เลอโฉม โฉมงามแห่งอุษณรศมัยปุระ ดินแดนแห่งนางระบำ
ในเพลานี้พระเทวีประทับบนพระแท่นสีเงินยวงสะอาดตา ดวงพักตราหวานซึ้งตรึงฤทัย พระเนตรคมกริบดุจนางเหยี่ยว พระนาสิกรั้นได้รูปสวย ริมพระโอษฐ์งามราวกระจับ ช่างงดงามอย่างหาที่ติมิได้ หากชายใดได้เห็นจักต้องลุ่มหลงจนขาดสติเป็นแน่แท้
“
พระเทวีเพคะ เพลานี้หม่อมฉันได้เตรียมนางกำนัลไว้พร้อมแล้วเพคะ
”
เสียงหวานของนางข้าหลวงวัยกำดัดเอ่ยกราบทูล
“
เจ้าอย่าเอ็ดไป ประเดี๋ยวจะโดนลงทัณฑ์
”
สุรเสียงหวานแต่เหยียบเย็นเอ่ยออกจากพระโอษฐ์สีชาดได้รูปสวย สีพระพักตร์เพลานี้บึ้งตึงอย่างหาที่สุดมิได้ จนนางข้าหลวงคนสนิทต้องสงบปากตนเอง
พระเทวีทรงทอดพระเนตรเห็นนางข้าหลวงนั่งปิดปากอยู่นั้นก็พอพระทัยยิ่ง พระนางจึงตรัสถามนางข้าหลวงคนสนิท นางข้าหลวงษานางข้าหลวงวัยกำดัดเพียงสิบสี่ปี
“
เจ้าพี่ ทรงเป็นเช่นไรบ้างเพลานี้
”
สุรเสียงหวานล้ำตรัสพลางทอดพระเนตรมองเหม่อออกไปนอกพระบัญชร
“
หม่อมฉันได้ยินมาว่า เพลานี้เครื่องบรรณาการจากนคราอื่นกำลังจะเดินทางมาถึงนะเพคะ
”
นางข้าหลวงวัยกำดัดเอ่ยกราบบังคมทูลตามความจริง
พระขนงเรียวสวยขมวดเป็นปม ดวงพระพักตร์หวานบึ้งตึงลงทันใดที่ได้สดับเรื่องราวจากนางข้าหลวงคนสนิท นางข้าหลวงษา
ทุกคราที่เจ้าพี่ทรงไปรบทัพ จักต้องมีนางบรรณาการมาด้วยเสมอ เครื่องราชบรรณาการอย่างน้อยสุดก็เห็นจักเป็นต้นไม้ทอง นอกนั้นเหล่าเมืองน้อยใหญ่ต่างพากันถวายนางสนมบ้าง เจ้านางบ้าง หรือแม้กระทั่งมเหสีก็ยังยอมยกให้มาเป็นสนมของเจ้าพี่ เจ้าพี่ผู้ปรารถนาสิ่งใดจักต้องได้ดังใจมาดหมาย พระนางเคยคิดไว้ว่าหากวันใดวันหนึ่งพระนางจักต้องลดองค์ลงไปเป็นสนมบ้าง พระนางจักมีชีวิตอยู่ได้เยี่ยงไร
“
พระมเหสีจักเสด็จไปรับเครื่องราชบรรณาการด้วยองค์เองหรือไม่
เพคะ
”
นางษา ข้าหลวงวัยกำดัดกราบทูลถาม พลางลอบมองพระพักตรางามตาที่ยังคงความอ่อนเยาว์ประหนึ่งบุษผาผลิบานแรกแย้ม
“
เหตุใดเจ้าถามข้าเยี่ยงนั้น ข้าจักไปดูหน้านางบรรณาการใหม่เสียหน่อย ว่าพอจะอยู่ในตำหนักน้อยได้หรือไม่
”
อุษณรศมัยเทวีตรัสแก่นางข้าหลวงษาอย่างทรงพลังทว่าในฤทัยร้อนรุ่มดังเพลิงไหม้มังสา
“
ถ้าเช่นนั้นพระเทวีรีบเสด็จเถิดเพคะ
”
นางข้าหลวงวัยกำดัดกราบทูล
ประกาศๆ นิยายมีให้โหลดในรุปแบบอีบุคแล้วนะคะ
คลิกที่นี้
ขอบคุณทุกการติดตาม
ดวงดาหลา/สรีสามัญ (สามารถพูดคุยกับไรท์ได้ที่เพจ ดวงดาหลา/สรีสามัญ)
Guest
