บทนำ
“
ถ้าไม่มีพี่แล้วผมจะอยู่ได้อย่างไร พี่รินทร์
”
เสียงนุ่มทุ้มกล่าวอย่างเจ็บปวด
ยามจ้องมองร่างไร้วิญญาณของคนตรงหน้าด้วยสาตารักใคร่สุดจะพรรณนา
“
พี่รินทร์ตื่นขึ้นมาสิ ตื่นขึ้นมามองตาผมสิ พี่รินทร์
”
เสียงชายหนุ่มสั่นเครือ ยามเมื่อดวงตาสองข้างคลอด้วยหยาดน้ำตา
“
หากไม่มีพี่ผมจะขอเป็นคนไร้หัวใจไปชั่วกาล
”
เสียงนุ่มทุ้มกล่าวอย่างทรมาน
ผมเกลียดกาลเวลา มันพรากทุกอย่างไปจากผม โดยเฉพาะเภรินทร์หญิงสาวที่ผมรักที่สุดเธอเสียชีวิตไปเมื่อต้นเดือนมกราคมที่ผ่านมา
“
ทำไม ทำไมถึงเป็นอย่างนี้
”
ผมเฝ้าถามตัวเองมาตลอดว่าเพราะอะไร ทำไมคนที่ผมรักที่สุดถึงจากผมไปทั้งที่ๆ ผมไม่เคยทำผิดอะไรเลยในชีวิตนี้
หลายปีที่ผ่านมานี้ ผมนั่งเขียนไดอารี่ถึงเธอคนบนฟ้า ป่านนี้เภรินทร์จะอยู่บนฟ้าหรือไม่นั้น ไม่มีใครล่วงรู้ได้ แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเภรินทร์ ยังคงสลักอยู่ตรงนี้สลักกลางห้วงดวงใจของผมนิจนิรันดร์
ภายใต้จิตสำนึกลึกลงไปยังก้นบึ้งของหัวใจ
!
เสียงเพรียกร้องเรียกหาเธอในความฝันค่อยๆ ดังขึ้น และชัดขึ้นในที่สุด
!
มันทำให้ผมเข้าใจว่าแท้ที่จริงแล้วมนุษย์เกิดมาเพื่อสร้างความดีงามต่อกัน คุณควรจะทำดีกับเขาเพราะกาลเวลาไม่เคยปรานีใคร มันพรากได้ทุกอย่างแม้กระทั่งความรัก
!
เภรินทร์ชื่อนี้ยังคงตอกย้ำช้าๆ ฝังลงไปในรากแก่นลึกของดวงใจของผม มันเหมือนกับต้นไม้ต้นใหญ่ที่กำลังเจริญเติบโตแต่แล้วก็ถูกตัดออกจนเหลือแค่ตอไม้ ทว่ารากไม้ยังคงฝังรากลึกลงไปในดิน จะให้ผมเปรียบได้กับหัวใจของผมที่ตอนนี้ถูกเภรินทร์ครอบงำ
“
ผมจะรักคุณคนเดียวพี่เภรินทร์
”
น้ำเสียงของชายหนุ่มกล่าวอย่างหนักแน่น
Guest
