บทนำ
.
.
“
มันก็ดีกว่าที่เปาจะไปยอมทนเรียนกฎหมายอะไรบ้าบอของป๊านั่นหรอก
!!”
หญิงสาวโต้กลับด้วยเสียงแข็งเธอยอมรับว่ากลัวชายสูงอายุที่ยืนอยู่ตรงหน้านะ
แต่ถ้าจะบังคับให้ไปทำในสิ่งที่ไม่ชอบ ก็ไม่เอา
!
“
แล้วไอ้ที่แกเรียนถ่ายรูปไปวันๆ มันจะไปทำมาหากินอะไรได้ ไร้สาระสิ้นดี
!!”
เสียงของผู้เป็นพ่อตะโกนเสียงดังลั่นบ้านด้วยความโกรธแต่ก็ไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าสะทกสะท้านแม้แต่น้อย
“
เปาก็เลือกเรียนในสิ่งที่เปาชอบทำไมป๊าต้องมาดูถูกด้วย
!”
“
อั่งเปา
!!!”
ชายสูงอายุโกรธจนตัวสั่น เขากำมือแน่นแต่ก็ต้องสุดลมหายใจเข้าระงับอารมณ์ของตน
“
ป๊า
!!
ก็เปาเลือกเรียนแล้วยังไม่เปาก็จะไม่เรียนนิติศาสตร์เด็ดขาดเลย
!”
“
ดูพี่แกเป็นตัวอย่างบ้างนะ
!!
เขาก็ไม่เห็นเอาแต่ใจเหมือนแกเลย
”
“
ป๊าก็มีแต่เอาเปาไปเปรียบเทียบกับเฮียอ่ะ ทั้งๆที่เฮียอยากทำอะไรจริงๆป๊าเลยถามเฮียบ้างป้ะ
!?
ป๊าก็มีแต่บังคับเฮียกับเปาไปวันๆ
ป๊าสนใจแต่ความรู้สึกของตนเองไม่สนใจความรู้สึกของลูกบ้างเลย
!”
เพี๊ยะ
!
เสียงฝ่ามือฟาดลงไปใบหน้าของลูกสาวในสายเลือดอย่างแรง คนตัวเล็กเซจนล้มลงเพราะขนาดร่างกายที่ต่างกันเธอเอามือลูบแก้มตัวเองน้ำตาคลอเบ้าไปพลาง
“
แกไม่รู้อะไรอย่ามาพูด
!!!”
“…”
“
ถ้าแกจะพูดอย่างนี้ไม่เชื่อฟังก็ออกจากบ้านหลังนี้ไปซะ แล้วอย่ามาเรียกฉันว่าพ่อ
!”
เธอลุกขึ้นคว้ากระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วมองพ่อด้วยความโกรธ น้อยใจ เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะกระโจนออกจากบ้านหลังใหญ่นี้ทันที
และนี่คือจุดเริ่มต้น
..
ของทุกอย่าง
Guest
