Catch me baby จับฉันให้ได้...ถ้านายแน่จริง

บทนำ

JK pub

00:05

“โว้ววว~” ฉันกระโดดขึ้นไปบนเวทีพลางเต้นท่าที่ฮิตๆ กันในสมัยนี้ ท่าไรนะ ช่างเถอะ เอาเป็นว่าคืนนี้สนุกกว่าทุกคืนด้วยซ้ำ >\\\<

เปาะแปะๆ~

เมื่อเพลงจบทุกคนก็ตบมือให้ฉัน    ฉันกระโดดเด้งดึ๋งลงจากเวทีพลางเดินแบบมาด

นางแบบไปที่โต๊ะที่แก๊งเพื่อนๆ ฉันสี่ห้าคนที่กำลังตบมือให้เหมือนกะคนในผับ

ระหว่างทางฉันแอบเห็นผู้ชายคนนึงยกแก้วขึ้นเพื่อชวนดริ้งค์ด้วยล่ะ

“โอ๊ยต๊ายตาย หล่อนนี้มันเก่งสุดยอดไปเลย เริ่ดมาก” เพื่อนสาวคนสนิทของฉันนามว่า ‘เรดาร์’ เอ่ยชม ในขณะที่ฉันเดินมาที่โต๊ะของพวกเรา

“ฉันต้องใช้เวลาเป็นสหัสวรรตเลยมั้งถึงจะกล้าทำอะไรแบบนั้น -0-” ยัยเจนี่เพื่อนอีกคนในกลุ่มเอ่ยขึ้นบ้าง

“พอๆ มาชนกันดีกว่า” ฉันพูดพลางยกแก้วของตัวเองขึ้น

“เชียร์ส” พวกเราชนแก้วกันและยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ฉันว่าฉันเริ่มมึนๆ แล้วล่ะ นี่มันแก้วที่สิบเจ็ดละ *0*

“ฉันว่าฉันกลับก่อนดีกว่า”

“เฮ้ยๆๆ จะรีบไปไหนยะ อยู่ดริ้งค์กันก่อนดิเว้ย” ยัยเจนี่ลบเล้า

“ไม่ไหววะแก เดี๋ยวป๊าม๊าด่า”

“เออๆ กลับบ้านดีๆ ละ”

“ย่ะ บายนะจ้ะทุกคน” ฉันพูดจบก็เดินจ้ำอ้าวตรงไปที่ประตูทางออกทันที เพราะป๊าม๊ากำหนดเดดไลน์ไว้ที่ตีหนึ่งเป๊ะ ตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้วเนี้ย

ฉันยกนาฬิกาข้อมือมาดูก็พบว่า

00:50 !!!!!

กรี๊ด! เหลืออีกสิบนาที ทันไม่ทันก็ต้องทันแล้วทีนี้

ฉันรีบโบกแท็กซี่และบอกพี่คนขับเหยียบคันเร่งสุดไปเลย

บ้าน

01:00

เฮ้อ ทันจนได้ -0-

เอ๊ะ ทำไมบ้านมืดจัง แสดงว่าป๊าม๊าหลับแล้วแหงๆ รู้งี้ฉันรอกลับพร้อมยัยเจนี่แล้วก็จบ ฮึ่ย!

ฉันอัญเชิญวิญญานนางแมวมาประทับร่าง พยายามเดินให้เบาเท้าที่สุด -0-

กริ๊ก~

ประตูไม่ได้ล็อกนี่นา ปกติฉันปีนเข้าทางหน้าต่างตลอด

ฟุ่บ

จู่ๆ ไฟห้องรับแขกก็สว่างเจิ่ดจ้าสว่างแบบโชติช่วง -0- และที่นั่งอยู่กลางบ้านก็คือป๊าม๊าสุดที่รักของฉันนั้นเอง

จะรอดอยู่แล้วเชียว -*-

“ตีหนึ่งเป๊ะค่ะป๊าม๊า ><”

“แน่ใจ๊ ?” ม๊าถามเสียงสูง

“จริงค่ะม๊า ดูได้” ฉันโชว์นาฬิกาให้ป๊าม๊าดู เพื่อเป็นหลักฐานยื่นยันว่าฉันกลับมาทัน!!!!

“สงสัยว่านาฬิกาหนูคงจะเจ้งไปแล้วล่ะ เพราะเวลาที่ประเทศไทยตอนนี้คือตีสองครึ่ง!” ม๊าพยักพเยิดไปทางนาฬิกาเรือนใหญ่ที่พนังบ้าน

ตีสองครึ่งจริงด้วย!!

โอ๊ย!! ฉันล่ะอยากเขวี้ยงนาฬิกาเรือนนี้ทิ้งจริงๆ เลย ถ้ามันตรงฉันคงไม่เสนอหน้าขึ้นไปเต้นบนเวทีและกลับบ้านแล้วล่ะ TOT

“แฮ่ะๆ จริงหรอป๊า” ฉันถามป๊าที่เงียบอยู่นาน

“ว้าแย่จัง วันนี้ง่วงชะมัดเลย หนูขอตัวขึ้นไปอาบน้ำนอนก่อนนะคะ หาว~” ใส่เอฟเฟกต์หาวด้วยเพื่อให้รู้ว่าง่วงมาก

นาทีนี้เอาตัวรอดไว้ก่อน -0-

“เดี๋ยวก่อน มาเคลียร์กันก่อนค่ะคุณลูกกกก~”

“แต่หนูง่วงนี่คะ *0*” ฉันทำตาเบลอๆ

“ไม่ต้องเลย มานั่ว ป๊าม๊าตัดสินใจละ” ม๊าทำหน้าจริงจัง

“ว่า?” ลุ้นวุ้ย ถ้าม๊าป๊าส่งไปบวชขีพรามห์ตลอดซัมเมอร์นี้นะ มีหวังฉันเซอร์ไพรส์หัวถิ่มพื้นแน่ๆ -0-

“ป๊าจะส่งหนูไป ‘ค่ายเยาวชนไทยหัวใจสิง’ยังไงล่ะจ้ะ ^^” ป๊ายิ้มโรคจิตก่อนจะกล่าวต่อ “พร้อมบัดดี้…”

“บัดดี้ ใครหรอคะ ?”

“เฮียแท้นซ์ไงจ้ะ ^^”

“!!!!!”

“มันน่าสนุกไปเลยไม่ใช่หรอลูก >\\< ” น่าสนุกกับผีกระสือน่ะสิ ถ้าไม่มี ‘เฮียแท้นซ์’ไปด้วยน่ะนะ!!!

“แต่….”

“ลูกไม่มีสิทธิปฏิเสธหรืออุธรณ์ใดๆ ทั้งนั้น ถ้าขัดคำสั่งป๊าม๊าละก็...เราจะตัดบัตรเครดิตลูกออก” กรี๊ดดดด! ไม่นะ เงินมันเปรียบเสมือนชีวิตฉันเลยนะ เพราะชีวิตฉัน ขาดเธอไม่ด้ายยย~(ร้องเพลงเพื่อ)

“หนูคงไม่มีสิทธิปฏิเสธจริงๆ หรอคะ”

“แน่นอนที่สุดจ้ะ”

“แต่ไม่ไปกับเฮีแท้นซ์ได้มั้ยม๊า เอาเป็นยัยเจนี่เพื่อนหนูไปแทนได้มั้ย YOY”

“ไม่ได้! ม๊าตกลงกับแม่เฮียแท้นซ์ไว้แล้วว่าจะส่งหนูทั้งสองไปเข้าค่ายด้วยกันในรูปแบบบัดดี้ ไม่อยากให้พวกหนูใช้ชีวิตไร้สาระไปวันๆ ไปเข้าค่ายจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด” ตรงไหนหรอม๊าขา -0&

“หนูรู้ว่าเฮียแท้นซ์คงไม่มาหรอกค่ะ เฮียดื้อจะตายไป ตอนเด็กๆ หนูห้ามเฮียไม่ให้ลองชิมน้ำปลาร้าเฮียดื้นดันดื่มจนได้ ฮ่าๆๆ”

“อะไรนะ ?”

“เอ่อ...เปล่าค่ะม๊า” อุ๊ปส์ หลุดความลับออกมาจนได้ ขอโทษด้วยนะคะเฮียแท้นซ์  คิกๆ >\\\\<

“เกรงว่าจะไม่นะลูกรัก พอเฮียแท้นซ์ได้ข่าวว่าลูกจะไปเข้าค่ายเฮียเขาก็ตกปากรับคำอย่างเร็วเลยทีเดียว แถมยังอาสาอีกนะว่าจะเป็นผู้คุมความประพฤติลูกอีกด้วย”

“ผู้คุม -*-”

“ออกเดินทางพรุ่งนี้นะคะลูก ม๊าเก็บของไว้ให้ละ ไปพ่อ  เคลียร์เสร็จละ” แม่ลุกจากโซฟาพลางปลุกพ่อที่หลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้!

ฉันคงไม่มีสิทธิมีเสียงปฏิเสธอะไรใช่มั้ย ได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมสินะ -0-

หวังว่าเฮียแท้นซ์คงจะไม่ถือสาหาความสมัยเด็กๆ ที่ฉันไปสร้างวีรกรรมมากมายไว้กับเฮียและมาเช็กบิลทีเดียวตลอดซัมเมอร์นี้นะ

ชักไม่สนุกแล้วสิ TOT