ตอน
Devil Teacher
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“มาแล้วครับ” ผมวิ่งไปเปิดประตู(ใครมาแต่เช้าน้า) ออผมลืมแนะนำตัว
ผมชื่อ+ริวงะ ชากิ +ครับผมเรียนอยู่ที่มหาลัยโทโฮครับ วันนี้เป็นวันปิดเทอมหน้าร้อน วันนี้ผมเลยติวหนังสือเตรียมสอบตอนเปิดเทอม แต่ไม่
รู้ใครมากวนแต่เช้า
“ครับบ้านริวงะ ชากิครับ”ผมตอบ
“ฉันเอง” และนั้นเสียงผมคุ้นมาก นั้นคือพี่ผมเองครับ พี่เรียว
“พี่ มีไรครับ” ผมถาม
“พี่มีคนที่อยากแนะนำนะ”
“ใครครับ”ผมถามพี่ครั้งที่
2
“เข้ามาสิ” ผู้ชายร่างสูงเดินเข้ามาแบบหน้าตาเฉย
“ใครหล่อครับคนคนนี้”ผมสงสัย
“เขาเป็นครูพิเศษนะ และก็เป็นเพื่อนพี่เองนะ
พี่ขอให้เขามาสอนนายเพราะนายต้องย้ายมหาลัยใหม่”
“มะ...มหาลัยใหม่”ผมตกใจมากทำไม่ผมต้องย้ายมหาลัย
“เรียว นี้หล่อน้องชายนายนะ”เขาถามขึ้นก่อนที่พี่จะอธิบายให้ผมเข้าใจว่าทำไมผมต้องย้ายมหาลัย ผู้ชายคนนี้นิสันเสียชะมัด
“ใช้นี้แหละน้องชายฉันชื่อริวงะ”เฮ เดียวสิ
“พี่อธิบายมาทีว่าทำไมผมต้องย้ายมหาลัยด้วย” ผมอยากรู้อธิบายมาที่ผมขอร้อง(ในใจ)
“ออ พี่ต้องย้ายที่ทำงานไปที่บริษัทใหญ่นะ พี่เลยอยากให้นายไปอยู่กับฮิเสาะนะ พอดีว่าคอนโดของเขาอยู่ใกล้มหาลัยด้วยพี่เลยอยากให้นายไปอยู่กับเขา อืมแล้วก็ย้ายเย็นนี้ด้วย เดียวพี่เก็บของช้วย”
“เออ คือ ฮิเสาะนี้ใครหล่อครับ” ใครฟร่ะ
“อื้ม โทษที่พี่ลืมแนะนำคนนี้คือ ฮิเสาะ ทาเคดะ”
“อืมรู้จัก เฮ้เดียวสิ”แล้วทำไมฉันต้องไปอยู่กับเขาด้วยว่ะเนี้ย
“ถ้างั้นฉันฝากน้องฉันด้วยน่ะฮิเสาะ”เดียวสิพี่ตัดสินใจเอาเองเลย แต่ช่างเถอะพี่ก็เป็นแบบนี้แหละ มหาลัยใหม่หล่อจะเป็นแบบใหนนะอยากรู้จัง
แต่ว่าชักจะหนักใจแล้วสิที่ต้องไปอยู่กับคนคนนี้
“ฮึ”แล้วทำไมต้องยิ้มให้ฉันด้วย ขนลุก
พอถึงต้อนเย็น
ผมกับพี่และก็ส่วนเกิน(ส่วนเกินหมายถึงฮิเสะครับ)กำลังเก็บของเตรียมย้ายบ้านและมหาลัย
“ริวงะของหมดยัง แต่ว่าทำไมของเยอะจัง”
“ก็ย้ายบ้านนี้ ของต้องเยอะอยู่แล้ว”ของกองเท่าภูเขาถูกขนขึ้นรถบรรทุก
“แต่ว่าคอนโดของฮิเสาะซังจะมีพื้นที่พอไหมครับ คือว่าท่ามากเกินไปเวลาขนกลับมันลำบากนะครับก็ เลย
…….
”ที่เพราะแกร่งใจมากเลยต่างหาก
“พออยู่แล้ว พื้นที่นะมากเหลือเฟือเลยละ”
“โล่ง อกไปที่”เฮ้เดี่ยวพื้นที่เหลือเฟือที่ว่านั้นนะ มันมากขนาดนั้นเลยหล่อที่ว่านะ แล้วคอนโดที่เขาอยู่มันจะกว้างขนาดไหนเนี้ย
เวลา
20.30
น
.
“พี่โทรมาหาผมบ้างนะ”ผมบอกพี่ คงจะสงสัยใช้ไหมว่าตอนนี้ผมอยู่ไหน บอกให้ก็ได้ตอนผมอยู่ที่สถานีรถไฟ คือผมมาส่งพี่นะ
“นายก็เหมือนกันโทรมาหาพี่บ้างนะ”พี่บอกผม
“ถ้างั้นฮิเสาะ ฉันฝากน้องฉันด้วยนะ”
“ได้สิ จะดูแลเป็นอย่างดีเลย ฮึ” อะไรกันฟร่ะคำตอบนี้น่าขนลุกชะมัด
“พี่นะทำเหมือนผมเป็นเด็กไปได้”ผมพูดประชดพี่
“รถไฟจะออกแล้วค่ะ” เสียงคนประกาศ
“ถ้างั้นฉันไปก่อนนะ”
“โชคดีครับพี่ / ลาก่อนเรียว”ผมกับคุณฮิเสาะพูดพร้อมกัน จนพี่ฟังไม่รู้เรื่องแต่พี่ก็ยิ้มตอบ
“ประตูรถไฟจะปิดแล้วครับ ขอให้ทุกคนออกห่างจากประตูด้วยครับ”นายสถานีบอกผมกับคุณฮิเสะจึงเดินออกห่างจากประตูตามคำประกาศ ละประตูก็ปิดลง รถไฟเริ่มออกตัววิ่ง ผมยืนดูจนรถไฟลับสายตา
“ริวงะ กลับกันเถอะ”เรียกแบบตีสนิทเลยนะ
“ครับ”ผมตอบและวิ่งตามเขาไปที่รถของเขาจอดอยู่ที่ลานจอดรถ
ผมขึ้นรถและรัดเข็มขัดเรียบร้อย แล้วคุณฮิเสะก็ออกรถและตรงไปที่คอนโดของเขา เวลาผ่านไป
15
นาทีและเราก็มาถึงคอนโดของเขา เขาเลี้ยวรถไจอดที่ลานจอดรถ และเราก็ลงจากรถพร้อมกัน ผมเดินตามหลังคุณฮิเสะไปที่ประตูทางเข้าไปจนถึงลิฟต์ผมเข้าในลิฟต์พร้อมเขา คุณฮิเสะกดลิฟต์ไปชั้นที่เท่าไรไม่รู้เพราะผมกำลังมองดูรอบๆอยู่ผมจึงตัดสินใจถาม
“ออ คือห้องของคุณฮิเสะอยู่ชั้นไหนหล่อครับ”ผมถามเพราะลิฟต์มันขึ้นมาสูงแล้ว
“ห้องฉันอยู่ชั้นที่
20
นะ” เฮ้ จริงดิ ชั้นที่สูงที่สุด แถมเป็นห้อง
VIP
อีกสุดยอดเกินไปแล้ว
“ถึงนิดสัยจะร้ายกาจก็เถอะ” ผมพูดพลางทำสีหน้าระแวงนิดๆ
“นายว่าไงนะ” แต่ผู้ชายร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมกลับได้ยินซะงั้นให้ตายสิจะหูดีไปถึงไหน
“อ๊ะ
..
เอ่อ เปล่าครับ” ผมพูดพลางมองต่ำลง
“ห้องนี้อาจรกหน่อยนะ” คุณฮิเสะพูดขึ้นผมจึงหันไปมอง
“นี่มัน ไม่อาจรกหน่อย น่ะ” (พูดในใจ)
“ผมคงต้องทำความสะอาดหน่อยแล้วหละ”ผมเดินไปหยิบที่ปัดฝุ่นมาปัดตามชั้นหนังสือ เอาผ้าขี้ริ้วชุบน้ำมาเช็ดตามเฟอร์นิเจอร์ จนสะอาด
“นายนี่เป็นแม่บ้านที่ดีได้นะ”คุณฮิเสะพูดขึ้น
“แหมๆ
…
มันแน่อยู่แล้วครับ”ผมพูดขึ้นด้วยความเขินอายนิดๆ
…
แต่เดียวนะ
!
มะ
..
แม่บ้าน
“จะ
..
จะบ้ารึไงครับ ผมหนะเป็นผู้ชายนะ”ผมพูดขึ้นพร้อมกับชี้นี้วไปที่คุณฮิเสะที่ยืนผิงประตูอยู่ ให้ตายสิเขายืนหัวเราะเฉยเลยแล้วทำไมหัวใจผมต้องเต้นแรงด้วย หงุดหงิดชะมัด
“เอาหละๆ ทำความสะอาดต่อเถอะผมไม่กวนแล้วครับคุณภรรยา”
เขาพูดพรางทำสีหน้าทะเล้น
“ออกไปเดียวนี้เลยนะครับ”ผมขว้างที่ปัดฝุ่นไปที่ประตู แต่เขาปิดประตูกันไว้ทันพอดี ให้ตายสิผมหละอยากให้ที่ปัดฝุ่นโดนกระบาลเจ้าจริงๆ
เวลาผ่านไป
1
ชั่วโมง
ในที่สุดผมก็เก็บกวาดห้องเสร็จ “นอนดีกว่า”
เช้าวันต่อมา
ผมก็เข้าใจอยู่หรอกนะว่าผมหนะมาอาศัยคอนโดเขาอยู่ แต่ว่าทำไมผมตองมาทำอาหารเช้าด้วยฟร่ะ
“ไข่ม้วนนี่อร่อยจัง”คุณฮิเสะกินไปพรางทำหน้าตาระรื่นไป หมั่นไส้ชะมัด ผมวางจานที่ล้างอยู่ลงแรงๆพร้อมคิดในใจว่า
“ครั้งหน้าจะทำไข่ม้วนใส่พริกซัก
10
เม็ดเป็นการเซอร์ไพรส์ดีไหมนะ คิก ๆ ๆ” +พูดพร้อมกับทำสีหน้าชั้วร้าย+
“เหนื่อยชะมัด”ผมทิ้งตัวลงนั้งบนโต๊ะกินข้าวพร้อมตักไข่ม้วนเข้าปาก
“มีอะไรติดหน้าผมหรอคับ” ผมทักท้วงขึ้นหลังจากี่เห็นคุณฮิเสะมองผมอยู่นาน
“เปล่าหรอก เวลามองนายกินแล้วมีความสุขแปลกๆ”
คุณฮิเสะพูดพร้อมกับยิ้มให้ผม อะไรกันน่ะยิ้มกระชากใจสาว ผมรีบน้ำขึ้นมาดื่มเพราะข้าวจะติดคอ
“นายนี่กินเลอะเทอะจังนะ” เขาพูดพร้อมกับเดินมาที่ผม
“เอ๋ อะไรเหรอ”เขาเดินมายืนข้างหลังโต๊ะผมพร้อมกับกอดคอผมจากด้านหลัง
“เอ๋”ผมอุทาน ด้วยความสงสัยไม่ทันไรเขาก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้ๆแก้มผมพร้อมกับเลียเม็ดข้าวที่ติดอยู่ที่แก้มของผม
“ทำอะไรเนี้ยบอกผมดีๆก็ได้หนิครับ” ผมดิ้นไปมาแต่ ก็สู้แรงเขาไมได้ คนอะไรแรงเยอะเป็นบ้า
“แบบนั้นก็ไม่ได้กอดนายสิ”ทำไมผมต้องใจเต้นด้วย
“แล้วทำไมถึงอยากกอดผม”รู้สึกกังวนจากคำตอบที่จะได้จัง
“นายอยากรู้จริงๆหรอ”โอ้จะบอกก็บอกมาเถอะ
“อยากรู้ครับ”ผมตอบแบบทำตัวน่ารักที่สุด
“เพราะว่าฉันรักนาย”
“เห...............เอ้” ผมตกใจพูดไม่ออหลังจากได้ยินคำตอบ(ไม่จริงใช้ไหม)
“แล้วนายละรักฉันไหม”ยังจะกล้าถามอีกนะ
เขาไม่ถามเปล่ายังยื่นหน้าเขามาใกล้ผมอีก
“นี้ตอบหน่อยสิ” ตอบก็ตอบว่ะ
“คือ
…..
ผม”ผมยังพูดไม่จบปากของผมก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากของเขา เขายื่นลิ้มเข้ามาในปากของผม เขาตวัดลิ้นเหมื่อนบอกให้ผมยื่นลิ้นเข้าไปในปากของเขา
“อือ
…
อื้อ”ผมครางในลำคอ
เขาไม่ปล่อยให้ปากผมเป็นอิสระ เลยรึไง แต่เท่าที่ผมรู้สึกได้ก็คือ หน้าผมร้อนมาก หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ มือของผมยื่นไปกอดรอบคอของเขา แล้วดึงโน้มลงมาหาตัวเอง
“อือ
…
อื้อ” เกลียดเสียงตัวเองชะมัด แล้วปฏิกิริยานี้มันอะไรกัน ลิ้นผมกับเขากำลังสัมผัสกัน อะไรกันเนี้ย
และในที่สุดปากของผมก็เป็นอิสระ
“คำตอบละ” ยังมีหน้ามาถามอีกจูบสะขนาดนั้น
“รักครับ”เป็นคำตอบที่น่าอายมาก
“แต่ว่าพวกเราสองคนเป็นผู้ชายเหมื่อนกันนะครับ”
“ไมเห็นเป็นไรนี้ ก็พวกเรารักกันนี้” คือ ที่พูดนะอายบ้างไหมคร๊าฟ ผมได้ยินแล้วอายแทน
“ถ้างั้นกินข้าวกันเถอะครับ ข้าวเย็นหมดแล้ว” ผมพูดตัดประโยคน่าอายของเขา
“งั้นผมทานละนะครับ อ้าม” ผมขีบไข่ม้วนเขาปาก แต่ที่ผมได้กินคือ ตะเกียบ และอากาศ คนที่นั้งข้างๆผมเด้งตัวจากโต๊ะมากินไข่ม้วนของผม
“ถ้าคุณหิวทำไมไม่ขีบกินเองละครับ มาแย่งผมกินทำไมครับ”
“ก็ฉันอยากให้นายป้อนนี้” อะไรกันละนั้นประโยคการพูดที่เหมือนกับเด็ก
“ถ้างั้นทานเยอะๆเลยนะครับ”ผมพูดกับขีบไข่ม้วนให้เขาทาน
“แน่ใจนะว่าอยากให้ฉันทานนะ”อะไรของเขานะ
“ครับ ทานเลย แล้วก็กินให้หมดด้วยนะครับ”ผมพูดถูกนะผมว่า
“พูดอีกที่สิ วรรคที่ว่าทานเยอะๆน่ะ”อะไรอีกน้ะ
“ครับทานให้เยอะๆนะครับ”เป็นไงสุภาพพอยัง
“ได้ฉันจะกินให้หมดเลย”เขาพูดพร้อมกับเลียริมฝีปากตัวเอง แล้วอยู่ดีๆเขาก็ยืนขึ้มแล้วอุ้มผมด้วยท่าเจ้าหญิงเวลาโดนเจ้าชายอุ้ม
“เออ
..
คืออุ้มผมทำไมหรอครับ”
“อุ้มไปกินไง จะกินให้หมดเลย”อะไรนะที่บอกให้กินนะคือข้าวไม่ใช้ผม
“ปล่อยผมนะ” ผมดิ้นแบบสุดกำลังแต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้ ผู้ชายอะไรแรงเยอะเป็นบ้า
“ถ้าดิ้นอีกละก็ ฉันจะกินตรงนี้เลยนะ”
“ไม่ปล่อยนะ”
“ไม่หยุดใช้ไม” ไม่ทันที่ผมจะได้ตอบอะไรเขาก็ระกบปากจูบผมทันที่แต่ผมไม่ยอมเปิดปากให้เขาสอดลิ้นเข้ามาได้ง่ายๆหรอก อยู่ๆเขาก็ทำท่าเหมือนจะปล่อยผมจากแขนของเขาที่อุ้มผมอยู่จนผมเผลอเปิดปากด้วยความตกใจ
“อะ
….
อื้อ”เขาค่อยๆสอดลิ้นร้อนๆเข้ามาในโพรงปากของผม ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจจริง
เขาจุบผมอยู่นานจนผมเลิกดิ้น เขาถึงจะถอนจูบ
“แฮ่กๆ” เสียงหอบหายใจของผมดังมาก ให้ตายสิเกือบขาดอากาศตาย
“เลิกดิ้นซักที่นะ”เขายิ้มแบบเจ้าเล่ห์
“นะ
…
นี้จะพาผมไปไหนเนี่ย”ผมทักท้วงเมือคุณฮิเสะอุ้มผมมาหยุดอยู่หน้าห้องผม
“พานายมากินไง” ผมตกใจกับคำตอบที่ได้
“กินเนี่ยนะ” เขาเปิดประตูห้องผมพร้อมกับวางผมลงบนเตียง พร้อมกับขึ้นคร่อมร่างผมไว้
“คุณจะทำอะไรเนี่ย”ผมดิ้นไปมาแต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้
“ทำแบบนี้ไง”เขาจับข้อมือผมไว้ด้วยมือข้างเดียวพร้อมกับโน้มหน้าเข้ามาใกล้ใบหูผม แล้วพูดคำพูดที่ทำให้ใจผมเต้นโครมคราม
“รักนะ”หน้าผมแดงระเรื่อ เมื่อได้ยินคำนี้
(ผมก็รักคุณครับ)ผมได้แต่พูดคำนี้ในใจ เพราะไม่กล้าพูดไป ก็คนมันเขินนี้นา
ผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆของเขาที่พ่นรดต้นคอของผม และอยู่ดีๆผมก็รู้สึกถึงริมฝีปากของเขาที่พรมจูบลงบนต้นคอผม ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามา ความรู้สึกร้อนวูบวาบนี้มันอะไรกัน เขาไล่เลียจากใบหูของผมมาถึงต้นคอ และมือของเขาก็ค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของผมออก
“อ่ะ
….
คุณจะทำอะไรน่ะ”ผมทักท้วง เมื่อปลดกระดุมเสื่อนอกผมออกเขาก็สอดมือของเขาเข้ามาข้างใน
“ก็แค่ กอด จูบ ลูบคล่ำ แค่นั้นเอง”เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่พูดเปล่า เขาดึงเสื้อผมขขึ้นเผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบและยอดอกสีชมพู ที่ซ้อนอยู่ภายใต้เสื้อ
“ยะ
…
หยุดนะ”ผมร้องห้ามแต่พอพูดจบ เขาก็จูบผมทันที่ ให้ตายสิให้โอกาศผมได้พูดมั้งเถอะ เมื่อคุณฮิเสะประกบปากจูบผม เพื่อให้ผมเงียบ เขาก็ใช้มือเขาลูบหน้าท้องของผมไปมาแล้วใช้มือเรียวยาวของเขาคลึงเคล้นยอดอกของผม เชิงหยอกล้อแต่ทำไมมันถึงรู้สึกดีแปลกๆนะ
“อะ
…
อื้อ”ผมครางอย่ในลำคอเขาถอดจูบผมแล้วยิ้มที่มุมปาก
“คนบ้า”ผมด่าเขาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
“บ้าแล้วรักมั้ยละ”คุณฮิเสะมองมาที่ผมด้วยสายตาที่อย่างกับจะกลืนกินผมเข้าไปทั้งตัว
“ไม่รักหรอก”ผมหลุบตาก่อนจะพูด ทำไมใจต้องเต้นแรงแบบนี้ด้วย
“หึ
…
ปากแข็ง”พอพูดจบเขาก็โน้มหน้าเขามาที่หน้าอกของผม
“อะ
…
อื้อ”ผมต้องอดกลั้นเสียงครางที่เล็ดลอดผ่านไรฟันไว้เมือเขาใช้ลิ้นร้อนๆของเขา เลียที่ยอดอกสีชมพูระเรื่อของผมพร้อมกับมืออีกข้างที่สอดเข้าไปในกางเกงของผม
“อ่ะ
!
”ผมสะดุ้งเฮือกเมือเขาใช้มืออุ่นๆจับที่แก่นกายของผม
“คะ
…
คุณฮิเสะ”เขาเลียที่ยอดอกของผมวนไปวนมาพร้อมกับมือที่คลึงเคล้นแก่นกายของผมอยู่
“รู้สึกดีใช้มั้ยละ”เขาเงยหน้าขึ้นมามองผม ที่นอนหอบหายใจอยู่แต่ตอนนี้ผมไม่สามารถตอบเขาได้ เพราะร่างกายอ่อนระทวย และสติม่อยู่กับเนื้อกับตัว เมื่อผมมาตอบ เขาจึงเริ่มลงมือต่อ เขาใช้มือของเขาลูดแก่นกายของผมขึ้นลงอย่างเบามือ
“อะ
…
อ๊า คุณฮิเสะ”ผมไม่สามารถอดกลั้นเสียงครางได้อีกต่อไป
“นายกอดคอฉันไว้ก็ได้นะ ริวงะ”เมื่อเขาพูดแบบนั้นผมจึงเอื้อมมือไปกอดคอเขาไว้
เขายังคงลูดแก่นกายของผมขึ้นลงอย่างเบามือ
และเร่งจังหว่ะให้เร็วขึ้น
“อะ
…
อ่าส์”ผมครางไม่หยุดทำไมถึงรู้สึกดีแบบนี้นะ ไม่นานน้ำสีขาวขุ่นก็เลอะเปื้อนมือคุณฮิเสะเต็มไปหมด
“วันนี้พอแค่นี้ก่อนน่ะ พรุ่งนี้นายต้องไปโรงเรียนแล้ว”เขาจูบที่หน้าผากผมอย่างแผ่วเบา
“ผมขอนอนสักพักนะครับ”ผมพูดเชิงไล่เขานิด
“อื้ม”เขาตอบสั้นแล้วเดินออกไป ผมจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำ รู้สึกหวิวๆแปลกๆ เมืออาบน้ำเสร็จผมแต่งตัวแล้วเดินไปที่เตียง เมือหัวถึงหมอนผมก็หลับสนิด
จบแล้วจ้า ผึ้งเคยแต่งครั้งแรกเลย อาจมีตอนต่อไปก็ได้นะค่ะยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะค่ะ
Guest
