Part time เพราะอะไรถึงได้รัก?
นิยายเรื่องนี้ แนวชายรักชาย
เนื้อหาเรื่อยๆเอื่อยๆเหมือนสายฝน
แต่ก็มีบางครั้งที่มันโหมเหมือนหาพายุ
ขอให้มีความสุขกับการอ่าน


ภูเบศ รัตนกิจขจรกุล (ภูเบศ)
สถาปนิกและผู้บริหารของบริษัทออกแบบ
ชอบดนตรี (แนว อัลเทอร์เนทีฟ,แนวเพลง Oldies)
ชอบงานออกแบบ ที่ใช้ความคิดตลอดเวลา
ค่อนข้างหาเหตุผล กับสิ่งที่ได้รับและทำลงไป
พูดน้อย รักสงบ หลงรักกลิ่นกาแฟ โดยเฉพาะอเมริกาโน่ร้อน
ลุคการแต่งตัวไม่เหมือนผู้บริหาร จะแต่งตัวไปทำงานตามความต้องการของตัวเอง

น้ำหนาว เดชกุลเจริญ (น้ำหนาว)
นักศึกษา ทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านกาแฟ
น้ำหนาวคือชื่อแรกที่ยายตั้งให้ เพราะว่าเกิดช่วงปลายฤดูฝน ต้นฤดูหนาว
เรียนครูเพราะใฝ่ฝันว่าอยากทำงานกับเด็กๆ
ชอบดนตรี ชอบเสียงเพลง ชอบงานศิลปะ
ตกค่ำจะช่วยยายทำขนมเพื่อไปขายในตลาดเช้า
ชอบกลินกาแฟ แต่ชอบกลิ่นของโกโก้มากกว่า จึงชอบมอคค่าที่มีส่วนผสมทั้งสองอย่างรวมกัน
-ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความบังเอิญหรือความตั้งใจกันแน่-
เขาชอบกาแฟและผมก็ชอบกาแฟ
เขาชอบมอคค่าแต่ผมดันชอบอเมริกาโน่
เหมือนจะเข้ากันไม่ได้...แต่สุดท้ายมันก็ยังมีส่วนผสมที่เป็นกาแฟเหมือนกัน
ผมไม่ชอบพูด แต่ผมชอบแสดงออกจากการกระทำ
ผมเป็นผู้ชายคงไม่สามารถแสดงออกอะไรได้มากเท่ากับผู้หญิง
ผมชอบผู้หญิงนะ แต่ตอนนี้ผมว่าผมเริ่มชอบผู้ชายแล้วล่ะ
แค่เขาคนเดียวที่ผมรู้สึกด้วย
ไม่รู้ดิ...แต่ถ้าให้บอกตรงๆว่าผมก็ชอบผู้หญิงเหมือนเดิม
แต่ถ้าให้เลือกผู้หญิงกับเขาคนนั้น
ผมเลือกเขาดีกว่า
...จริงๆโลกกว้างจะตาย แต่เพราะความจงใจของผม โลกเลยดูแคบลงไปถนัดตา...