พันธะสัญญา

youtube

ภัทรกฤติ

วรวิทยากุญ

หรือ กฤติ  คู่หมั้นคู่หมายของ พัชริน

อายุ 26 ปี ลูกชายคนโตของตระกูล วรวิทยากุญ

ที่ดูแลกิจการของฟาร์มวิทยากุญ (

Farm And Resort

)

ต่อจากพ่อ

-----------------------------------------------------------------------------------

พัชริน   ธนทรัพย์

หรือ น้ำหวาน  หลงรักพี่ชายในวัยเด็ก เพราะใจดีมากๆ

อายุ 24ปี ลูกสาวคนโตของตระกูล ธนทรัพย์ ที่เป็นที่รู้จัก

และเป็นเพื่อนรักของตระกูล วรวิทยากุญ

-----------------------------------------------------------------------------------

“

นี่คุณ

!!

นั่นแก้วผมนะ ผมมาก่อนนะครับ

”

ชายปริศนากักฉันไว้ด้วยคำพูด ก็ฉันสั่งลาเต้นี่น่า แล้วอีกอย่างฉันเองก็เพิ่งเห็นเขาเดินเข้ามาด้วยซ้ำ  ฉันหันหลังกลับไปมองผู้ชายปริศนาที่ทักฉันไว้ ทำให้ฉันแทบตะลึง เพราะเขาทั้งดูสูงเท่ห์มาก แถมมีหมวกคาวบอยอีก ผิวเขาก็ขาวอมชมพู และหน้าก็ออกลูกครึ่ง เท่ห์มากอ๊ะ  แต่ก็นะ ฉันเปล่าหยิบผิดซะหน่อย เขาเพิ่งเข้ามาเองนะ

“

หรอ แต่ฉันเห็นว่านายเพิ่งจะก้าวขาเข้ามาเมื่อตะกี้เองนะ อย่ามาโกหกหน่อยเลย

”

ฉันทำน้ำเสียงยียวนกวนประสาท ก่อนจะทำหน้าเชิดขึ้น เพื่อฟังคำขอโทษหรือแก้ตัว

“

แน่ใจหรอว่าฉันเพิ่งเข้ามา

”

เอ๊ะ ยังไง ก็เห็นกับตานิยังจะมาถามคำถามแปลกๆอีก

“

เอ้า

!

รึไม่จริง ถามพนักงานก็ได้ เขาเพิ่งเข้ามาใช่ไหมคะ คุณพนักงานขา

?

ฉันดัดน้ำเสียงขึ้นสูง แล้วหันหน้าไปทางเคาท์เตอร์

”

“

ขอประทานโทษนะคะ คือคุณผู้ชายท่านนี้ได้สั่งไว้ก่อนแล้ว แล้วเขาก็บอกว่า เดี๋ยวเขาไปนำเงินมาก่อน แล้วพอคุณผู้หญิงเข้ามา ลาเต้แก้วนี้ก็เสร็จพอดีกับที่คุณผู้ชายเข้ามาค่ะ

”

เอ๊ะ ถ้าฉันจะฟังใหม่จะเป็นอะไรไหม ยัยนี้แย้งขึ้นเพื่ออธิบาย เหตุการณ์ให้กระจ่างขึ้น

“

จะให้ผมพูดใหม่ชัดๆไหม

?

”

“

ไม่ต้อง

”

“

หึ

”

เขาหัวเราะดังหึ แต่ไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม หรือมีก็แค่มุมปากที่ดูสยดสยอง ก่อนจะโน้มหน้าเข้ามาใกล้ฉัน และกระซิบที่ข้างหูฉันเบาๆ

“

นี่ไม่คิดจะขอโทษฉันหรือไง รึเธอไม่อายคนอื่น หึ๊

?

”

ไอบ้านี้กระซิบเบาๆ ก่อนจะยืดตัวตรงและเก๊กท่าเท่ห์ๆตามเคย พร้อมกับสะบัดมือเข้าหาตัวเองเหมือนพยายามจะสั่งให้ฉันพูดให้ได้ นี่มันทำร้ายกันชัดๆ ฉันอายคนอื่นเข้าไหม...คิดออกละ

“

อือๆขอโทษ อ๊ะ เอาคืนไป ฉันรอแก้วใหม่ก็ได้

”

“

ว่านอนสอนง่ายดีนิ งั้นก็ โอ้ยยย ยัยบ้า

!!

”

ฉันยื่นให้เขา ก่อนจะเปิดฝาแก้วแล้วแกล้งทำน้ำหกใส่ ด้วยความที่น้ำนั่นร้อนมากๆ เขาก็เลยร้องโอ้ยออกมาเสียงดัง หึ สมน้ำหน้า ฉันเบะปากใส่เขา ก่อนจะก้าวขาเดินออกไป แต่ก็ถูกดึงแขนไว้อย่างแรง จนฉันประคองตัวไม่ไหว เซล้มไปโดนเคาท์เตอร์เข้าอย่างจัง จนดังปึก พนักงานและคนในร้านตกใจกันใหญ่ จนตาโตมองมาที่พวกเราสองคนเป็นตาเดียวกัน แล้วกว่าฉันจะรู้ตัว ตาฉันเองก็โตเหมือนกัน เมื่อเขามาพิงฉันไว้กับเคาท์เตอร์ ในระยะประชิดแบบนี้

“

เธอกล้ามากนะ ขอโทษฉันอย่างเดียวก็ได้มั้ง ไม่ต้องแถมของฝากมาเปรอะเสื้อผ้าฉันขนาดนี้

”

เขาบีบแขนฉันแรงขึ้นในขณะที่ฉันเอง ก็ อ้ำอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก เขาดูโกรธมาก เหมือนกับพี่ชายคนหนึ่งที่ฉันเคยเล่นด้วย เวลาเขาโกรธจะดูน่ากลัวมา แต่เราก็สัญญากันไว้ว่าจะไม่แกล้งหรือโกหกกันอีก เดี๋ยว นี้ไม่ใช่เวลามาระลึกความหลัง ฉันต้องผลักเขาออกจากตัวฉันก่อน มันคงจะดีกว่านี้ ฉันดันตัวเขาออกแต่แรงเขามากมายมหาสาร

“

ออกไปนะ นี่ เออๆ ฉันขอโท..

”

“

เธอพูดว่าขอโทษ ทั้งๆที่ตัวเธอไม่เต็มใจเนี่ยนะ ไม่ต้องพูดให้เสียเวลาหรอก

”

“

งั้นก็ออกไปซะ

!

”

“

ฉันจะไม่ออกจนกว่าเธอจะฟัง นี่ รู้ไว้ซะนะ ผู้หญิงอย่างเธอควรสงวนกริยาบ้าง ให้มันดูดีหน่อย ไม่ใช่ใช้คำพูด หรือ การตอบโต้ การอยู่ร่วมกันกับสังคมมันไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าเธอไม่ปรับปรุงตัว เธอคงอยู่ไม่ถึงความแก่ แน่ๆ

”

พูดจบ เขาก็โน้มตัวออก และ เดินจากไปทันที เหลือเพียงคำทิ้งท้ายไว้ให้ฉัน เขาเป็นใครกัน พระที่พึ่งศึกออกมาใช่ไหม คำพูดที่เสียดแทงนั้นมัน...

ไรท์ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทำไมโลกถึงโหดร้าย เพราะนิยายเจ้ากรรมที่แต่งเนื้อเรื่องไว้แล้วจนจบ

ดันหายไปหมดเลย เหลือไว้ก็แต่เรื่องนี้ แต่เรื่องเก่า ยังไงก็จะอัพนะคะ แต่คงต้องคิดเนื้อเรื่องต่อไปเรื่อยๆ

ขอโทษทุกๆคนที่ทำให้รอนานนะคะ(เขาอาจจะไม่อ่านแล้วยะ เรื่องของเธอนะ)

ยังไงก็จะอัพต่อให้ได้ค่า

ปล.ก่อนไป ชอบไม่ชอบหรือผิดพลาดยังไงก็บอกได้นะคะ