บทนำ
"แม่ จบม.6 ผาไปสอบมช.นะ"
"มันนะลูก ลูกอยู่ได้เหรอ"
"โถ่แม่ ผาโตแล้วนะ ซักวันผาก็ต้องอยู่ได้ไม่วันนี้ก็ซักวันนึงแหละ"
"ก็ได้ ตามใจ ตั้งใจสอบให้ได้ก็แล้วกัน"
บทสนทนาจบลงแค่นี้ก่อนที่ผมจะเดินขึ้นห้องไป มช.ผมต้องสอบให้ได้ ขอแนะนำตัวนิดนึง ผมชื่อนายภูผา โรจน์มณี อายุ18ปี โสดสนิทครับ ฮ่าๆ ผมเป็นเด็กภาคใต้ครับแต่ดันอยากไปเรียนภาคเหนือซะงั้น ผมจะเรียนที่ไหนนะเหรอ แน่นอนต้องมช.สิครับ ไปเรียนเหนือทั้งทีก็เรียนมช.ไปเลย ผมอยู่กับแม่สองคนครับ พ่อผมทิ้งผมกับแม่ไปตั้งแต่ผมเด็กๆแต่ไม่ได้ไปคนเดียวแต่พาน้องผมไปด้วย แต่น้องกับแม่ก็ยังติดต่อกันนะครับ นานๆทีจะมาเยี่ยมบ้างส่วนพ่อผมขอไม่พูดถึงละกัน ไม่เอาๆจะดราม่าละ เหตุผลอะไรที่ผมจะเรียนมช.นะเหรอ ผู้หญิงภาคเหนือสวยครับ ฮี่ฮี่ ล้อเล่นครับก็อยากไปหาประสบการณ์ใหม่ๆในที่ต่างๆบ้างครับ
"ผาลูกมีคนมาหาแน่ะ"
"ครับ~"
ผมลงไปข้างล่างก็ต้องชะนัก เพราะคนที่มาหาผมคือแฟนเก่าผมครับ เราจบกันไม่สวยเท่าไหร่ผมเลยเลือกที่จะไมาเจอหน้าเธอเดี๋ยวผมจะระเบิดอารมณ์ออกมาเปล่าๆ ไอผมมันเป็นพวกรักก็รักแรงแค้นก็แค้นแรงครับ
"มาทำไม"
ผมถามไปด้วยเสียงห้วนๆ เริ่มรู้สึกหงุดหงิดนิดๆแล้วครับ
"แหม ผาก็ทำอย่างกับยุเป็นคนอื่นคนไกลไปได้ เราเป็นคนเคยรักกันนะคะ"เธอว่าพลางขยับเข้ามาโอบคอผมไปด้วย ให้ตายเถอะผู้หญิงนิสัยเป็นแบบนี้ทุกคนมั้ยนะ
"ก็แค่เคยรัก ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ตอนนี้ผมยังแปลกใจตัวเองเลยว่าไปรักผู้หญิง'ง่ายๆ'แบบคุณได้ยังไง"เริ่มมีอารมณ์นิดๆแล้วครับ
"แหม ผาก็ ทำเป็นซีเรียสไปได้ แค่ครั้งเดียวเองยังไงยุก็เป็นของผาอยู่แล้ว"
"เอามือออกจากตัวผมด้วย มันสกปรก"ผมว่าพลางปัดมือเธอออก
ดูเหมือนเธอจะเริ่มโกรธแล้ว
"ยุมาคุยกับผาดีๆนะคะ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย"
"กลับไปดีกว่า ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน"
"เชอะ ไปก็ได้ ผู้ชายแบบแกชั้นหาใหม่ก็ได้ หึ โง่แล้วยังไม่เจียมตัว"เธอว่าพลางพร้อมสะบัดบ๊อบ(?)ไป
"แม่ ผาขอน้ำมนต์หน่อย"
"เอาไปทำอะไรเหรอลูก"
"จะเอาผสมน้ำอาบล้างเสนียด"
"ต๊าย ลูกคนนี้นี่ปากร้ายจริงๆ คิคิ"
"ก็ได้จากแม่แหละครับ"
ผมตอบแล้วยิ้ม ชีวิตผมที่ไม่มีเธอมาคอยกวนใจจะเป็นไงนะ
Guest
