เรื่องสั้นที่อาจมีต่อ :พันธนาการแค้นรักข้ามภพ

ทรมาน...

หายใจไม่ออก...

ติ๋ง...ติ๋ง...ติ๋ง...

เสียงอะไร เสียงน้ำหยดอย่างนั้นหรอ

เจ็บปวดเหลือเกิน

ได้โปรด ช่วยปลดปล่อยผมที ใครก็ได้ช่วยผมด้วย

ภาพข้างหน้านั่นมันอะไร ดินแดนที่ว่างเปล่า หากแต่มีไม้ที่ตอกฝังไว้เป็นสัญลักษณ์ของคริสต์ ...สัญลักษณ์รูปไม้กางเขน

สุสาน..หรือ?

ลมแรงที่พัดผ่านผิวกายช่างทำให้รู้สึกหดหู่เข้ากับสถานที่ๆยืนอยู่ เหมือนเคยเห็นที่นี่มาก่อน คุ้นเคยเหลือเกิน

“ท่านพี่...”นั่นเสียงของใครน่ะ

ข้างหน้าของเรามีร่างสองร่างกำลังเผชิญหน้ากันอยู่ หนึ่งในนั้นมัน...

เราไม่ใช่หรอ

“ท่านพี่...”

“เจ้าฆ่านางได้อย่างไร นั่นมันน้องของเจ้านะเทย์โตะ”เสียงแข็งกร้าวที่เมื่อสดับฟังแล้วราวกับทุกสิ่งรอบกายหยุดอยู่กับที่ไร้การเคลื่อนไหวแม้แต่กาลเวลา

“มันไม่ใช่น้องข้า มันวางแผนจะฆ่าท่านพี่ ข้าแค่อยากปกป้องท่านมันผิดด้วยหรือ”อีกคนที่หน้าตาเหมือนเราราวกับคนเดียวกันตะโกนออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม

...อึก..เจ็บ..

ทำไมในหัวใจมันเย็นเฉียบจนเจ็บไปหมด

ใช่ ผู้ชายที่ถูกเรียกว่าท่านพี่คนนั้นกำลังเข้าใจผิด...

เอ๊ะ! แต่...ทำไมเขาถึงรู้ล่ะ

“หึ! เจ้าไม่ใช่น้องข้า ข้าไม่เคยมีน้องที่หัวใจโหดเหี้ยมอัมหิตเช่นเจ้า”ปลายดาบชี้มายังร่างของคนที่ยืนอยู่ตรงข้าม แววตาเย็นชาคู่นั้นทำให้เขารู้สึกกลัวราวกับเป็นคนที่ถูกหันปลายดาบเข้าใส่เสียเอง

“คนอัมหิตเช่นข้ามันเป็นอย่างไร ฮึก...ในเมื่อคนอย่างข้ามันรักท่าน ข้าแค่ปกป้องท่านจากผู้หญิงคนนั้นด้วยการฆ่านาง ข้าผิดมากนักเช่นนั้นหรือ”ดวงหน้าหวานที่อาบไปด้วยน้ำตาสะท้อนอยู่ในใจ

…เจ็บปวดเหลือเกิน ราวกับว่ามีอะไรมาบีบอยู่ในอกจนหายใจไม่ออก

...เสียใจราวกับว่าตัวเราเอง คือผู้ชายที่ยืนร้องไห้อยู่ตรงนั้น

“เจ้าผิดตั้งแต่เจ้ารักข้าแล้วเทย์โตะ เจ้ากับข้าคือสายเลือดเดียวกัน เจ้าไม่สมควรมีความรู้สึกกับข้าฉันท์คนรักตั้งแต่แรกแล้ว”

“ความรักมันห้ามได้อย่างนั้นหรือ หากความรักของข้าที่มีต่อท่านเป็นสิ่งที่ผิด แล้วท่านเล่า ท่านพี่รักนางคนชั่วช้าคนนั้นจนหน้ามืดตามัวจนนางเกือบจะฆ่าท่านแล้วแท้ๆ ทั้งๆที่นางเป็นน้องของพวกเรา ท่านไม่ผิดอย่างนั้นหรือ”

“แต่ข้าไม่เหมือนเจ้าเทย์โตะ ข้าไม่เคยคิดจะครอบครองนางมาเป็นของตัวเอง”

“ใช่! ข้าอยากได้ท่านมาเป็นของข้า ข้าไม่ใช่คนดีที่จะทนมองคนที่ตัวเองรักไปรักคนอื่นได้หรอกนะ...”ดวงตาเศร้าหมองคู่นั้นกำลังเลื่อนลอย เท้าคู่นั้นกำลังพาตัวเองเดินเข้ามาหาคมดาบที่หันเข้าหา

“เอาสิ!ฆ่าข้าเลย หากท่านพี่ต้องการ แต่ข้าขอบอกอะไรท่านสักอย่างก่อนที่ข้าจะตาย ” มิโดริ” นางผู้หญิงที่ท่านรักนักรักหนาคนนั้น ข้าจะตามจองล้างจองผลาญนางทุกชาติไป” ดวงตากลมโตรื้นน้ำตามองใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่ริมฝีปากกับยิ้มเย้ยหยันออกมา ไม่รู้ว่ายิ้มเพราะความโง่เง่าของคนตรงหน้าที่หลงรักน้องสาวอย่างไม่ลืมหูลืมตาจนเชื่อในทุกสิ่งที่นางพูด หรือยิ้มเย้ยหยันที่ตนเองรักผู้ชายตรงหน้าทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ โง่ที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางรักตอบ แต่ก็ยังอยากจะปกป้อง แม้จะต้องถูกสายตาของคนที่รักมองอย่างเคียดแค้น รังเกียจ หรือแม้แต่ต้องตายด้วยมือของคนๆนี้ เขาก็ยอม...

“หากเจ้าคิดจะตามจองล้างจองผลาญมิโดริ ถ้าอย่างนั้น ข้า“เซย์เม”คนนี้ก็จะตามปกป้องมิโดริและฆ่าเจ้าทุกชาติไป แม้ต่อจากนี้ข้าจะต้องรอสักกี่ร้อยปี พันปี ข้าก็จะรอวันที่ข้าจะได้ฆ่าเจ้าอีกครั้ง เทย์โตะ”

ฉึก!

หยดน้ำตาสีใสราวกับน้ำค้างหยดลงบนโลหะที่แทงทะลุร่างตนเองก่อนจะละลายปนเปไปกับหยาดเลือดสีแดงฉาน เสียงสะอื้นปานจะขาดใจช่างทรมานคนฟัง ความเจ็บที่แล่นริ้วเข้ามาในร่างกายชาวาบจนไม่สามารถขยับร่างกายได้ ราวกับแรงมันหายไปหมด ใบหน้าหวานอาบน้ำตาเงยขึ้นมองหน้าของคนที่ปลิดชีวิตตนเองก่อนจะยิ้มหวานให้ ริมฝีปากบางอ้าออกโดยที่ไร้เสียงลอดออกมา

“ข้า...รัก..พี่...เซย์เม..ทุกชาติ..ไป....”

เปรี้ยง!!!!!!!

อสนีบาตฟาดพื้นพิภพจนภาพข้างหน้าสั่นคลอนแสงสว่างวาบแวบเข้ามาในดวงตาจนเข้าต้องหลับตาลง ยกมือขึ้นบางเอาไว้ พร้อมๆกับที่ภาพตรงหน้าหายไป

เฮือก!

“เซย์เม!!!!”

คาโอรุ ยูโตะ สะดุ้งตื่นจากฝันดีดตัวขึ้นจากที่นอนราวกับกุ้งเจอน้ำร้อน เหงื่อเม็ดโตไหลลงมาจากปอยผมตรงหน้าผากจรอปลายคางก่อนจะหยดลงหายไปกับผ้าห่ม

ช่วงนี้เราชอบฝันอะไรแปลกๆ พอลืมตาตื่นขึ้นมากลับจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

ทั้งที่รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่สำคัญมากจนไม่น่าลืมได้แท้ๆ