"เจ้าต้องการเช่นนี้จริงเหรอ?"
"ใช่! เราต้องการเช่นนี้และเราหวังว่าท่านคงจะเข้าใจ ลาก่อน!"
คนหนึ่ง.....กลัวในความสัมพันธ์ที่ยากจะอธิบายเช่นนี้
อีกคนก็นิ่งซะจนไม่รู้ว่าเขานั้นกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาก่อนหมวกที่วางอยู่บนโต๊ะจะถูกหยิบขึ้นมาเพื่อสวมใส่ก่อนที่เขาจะเดินออกจากร้านไป
.
.
.
"หยุดนะ ทำไม! ทำไม! ทำไมท่านต้องทำเช่นนี้ด้วย อึก!"น้ำใสๆไหลรินลงอาบใบหน้างามไม่ขาดสาย มือหนาของร่างแกร่งค่อยๆยกขึ้นมาวางทาบบนใบหน้านวลของอีกฝ่ายก่อนจะระบายรอยยิ้มออกมาบางๆ
"ข้ารู้วิธีแล้วล่ะ..."น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมานั้นมันช่างบาดลึกลงในใจของใครอีกคนเสียเหลือเกิน
"ฮื่อๆท่านรู้อะ...อึกอะไร"น้ำเสียงปนสะอื้นเอ่ยถามอีกฝ่าย
"วีธีที่ทำให้ข้าไม่ต้องทรมานเพราะรักเจ้า..."มือหนาร่วงหล่นลงพื้นตามแรงโน้มถ่วงของโลกเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าร่างแกร่งตรงหน้าหมดสิ้นแล้วซึ่งลมหายใจและยังคงหลงเหลือไว้เพียงเสียงร้องไห้ของคนอีกคนที่เหมือนกับว่าจะขาดใจเสียให้ได้
"เรารักท่าน เรารักท่าน อึก! เรา...ฮื่อๆ"ความรู้สึกที่ปวดร้าวกับความรักที่เขาพยายามเก็บซ่อนมันไว้ตลอดมาก็พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่แต่ทว่า...มันก็ไม่อาจส่งไปถึงอีกฝ่ายได้แล้ว
Guest
