มงกุฎราชินี

บุรุษกล้าเคียงคู่สตรีงาม เรื่องเล่าขานของนักรบผู้ปกปักษ์บัลลังก์ ค้ำจุนราชอำนาจ และปรารถนาจะครองเพียงหัวใจสตรีงามแห่งราชสำนัก ตำนานแห่งอัศวินผู้ยืดมั่นเกียรติศักดิ์ เคารพในหน้าที่ วาจาสัตย์หนักแน่นมันคงดั่งหินผา...เป็นเช่นนั้นเสมอ...ไม่เปลี่ยนแปลง

‘

อัศวิน

’

ที่มิใช่เพียงเลิศด้วย...ฝีมือ

ทว่า

‘

หัวใจ

’

ต่างหาก...ควรค่า

อัศวิน

!

อัศวินแห่งศรีตรามันต์ ยึดหลักมั่นในหน้าที่ แลหัวใจรักที่ปักลง สตรีใด...ยังคงเป็นนางเดียว นิรันดร์

เพียงมือแตะหัวใจ...

ณ ตรงนี้ที่ของเรา ไม่เคยห่างกัน

ต่างรู้...ต้องกระทำ หน้าที่และเกียรติศักดิ์ แม้นจำห่างร้าวระทม

แต่ตรงนี้ มือที่ประทับกลางอกอุ่นของบุรุษตรงหน้า คือ “ที่ของเราสอง มิเคยห่าง มิเคยร้าง”

กุหลาบหนึ่งยังเติบใหญ่และผลิบานไม่เคยโรย

‘

ที่ของเรา

’

“หัวใจของเราเป็นอิสระที่จะรัก แม้กายนี้ถูกผูกติดด้วยหน้าที่และเกียรติศักดิ์”

“ที่ของเราอยู่ตรงนี่ที่เธอ...” มืออีกข้างประทับลงตรงหัวใจตน

“ที่ของเธอก็อยู่ตรงนี่...กับเรา ตลอดไป”

“ชั่วนิรันดร์” คำตอบรับหนักแน่น ดั่งคำปฏิญาณ เธอเป็นกุหลาบกลางใจเขา

แม้นมิอาจแตะต้อง...จักปกป้อง

แม้นมิได้ครอบครอง...จักเทิดไว้เหนือหัวใจ

!

เมื่อหัวใจเดินทางร่วมกันแล้ว เธอไม่ต้องกล่าวคำอำลาอีก เพราะจะไม่มีวันห่างไกล เป็นเช่นนั้นเสมอมาและจะเป็นตลอดไป

เธอคือกุหลาบรัก หนามแหลมอาจทิ่มแทง ทว่ายังโชยกลิ่นหอมรวยริน ผลิดอกงดงามกลางใจ

‘

แทนรัก

’

กลิ่นกุหลาบอบอวนรัก แม้หนามกุหลาบแทงใจ

เพราะรักจึงยอมสิ้น ใครบ้าง รักโดยไม่เคยเจ็บ และเราต่างรู้

รักมิต้อง

อยู่ใกล้

เพียงเพื่อรัก

รักแม้ต้อง

ห่างร่าง

ฤๅ จักหาย

รักมิต้อง

อวดอ้าง

มิเว้นวาย

รักคือรัก

สลักไว้

เนื้อใจตน

“เมื่อห่างกันจะไม่ร้องไห้...เราจะไม่โศกเศร้า ระยะทางระหว่างเราห่างเพียงกาย แต่ระยะห่างทางใจ เราไม่เคยมี เรามี

‘

ที่อยู่ของเรา

’

ตรงนี้...”