ผม MT93 มนุษย์หุ่นยนต์นวัตรกรรมใหม่ล่าสุด ผู้ที่ไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ไม่รู้สึกร้อน หนาว แม้กระทั่งความหิวผมยังไม่รู้จัก แล้วนับประสาอะไรกับเรื่องความรักกับหุ่นยนต์ไม่มีหัวใจไร้ความรู้สึกอย่างผม
ผมแบมแบม หลานชายเพียงคนเดียวที่นับญาติกับลุงมาร์คผู้ประดิษฐ์ไอ้หุ่นยนต์กระเป๋องเส็งเครงนั่น โดยที่ท่านหวังจะให้มันมาเป็นตัวแทนความรักความห่วงใยจากเขา ให้มันมาอยู่เป็นเพื่อนผม แล้วคนที่ไม่เคยประสบความสำเร็จด้านความรักอย่างผมจะพึ่งไอ้หุ่นยนต์กระป๋องนั่นได้ไหมล่ะ? ในเมื่อมันกลับไม่มีหัวใจแล้วจะพึ่งมันได้ยังไง? คิดดู
และแล้วความวายป่วงจึงได้เกิดขึ้น!...
โปรดติดตามได้ในฟิคครับ ^^
_____________________________
ทอล์ค
สวัสดีค่ะทุกคนเรานี่แลดูว่างเนอะขยันเปิดเรื่องใหม่อีกแล้ว ฮ่าๆๆ พล็อตมันเกิดขึ้นตอนเราหิวข้าวและเผอิญว่าเราขี้เกียจกินข้าวค่ะ ก็เลยคิดว่าถ้าคนเราไม่หิวข้าวนี่จะเป็นยังไง? ไม่บ่นร้อนไม่บ่นหนาว ไม่มีความรู้สึกรักโลภโกรธหลงอย่างหุ่นยนต์ก็คงจะดี ก็เลยคิดต่ออีกว่าแล้วหุ่นยนต์จะมีความรักได้ไหม? คิดไปคิดมามันก็น่าสนุกดีก็เลยลองแต่งค่ะ
เรื่องนี้เราไม่เน้นเอ็นซีเพราะแต่งไม่เก่งและไม่เน้นดราม่านะคะ เป็นฟิคสบายๆไม่มีสาระอ่านคลายเครียดอย่างเดียวค่ะ
ฝากแท็ก #ficmt93 ด้วยนะคะ
ขอบคุณมากค่ะ
- กัมมี่
Guest
