ก็หัวใจ...มันรักโว้ย(จบแล้ว)

ฝากอ่านนิยายของไรท์(กระซิบแผ่ว)เขียนไว้ใน

"ธัญวลัย"

นี้ด้วยนะครับ

1 เรื่อง สืบพิศวาท(จบแล้ว)นิยายเรื่องนี้ได้รับการติดพิมพ์เป็นหนังสือและอีบุ๊ก

2 เรื่อง ก็หัวใจ...มันรักโว้ย(จบแล้ว)

3 เรื่อง ลวงรักหลอนสวาท(จบแล้ว)

4 เรื่อง กระสุนรักฝังสวาท

นิยายเรื่อง

"ก็หัวใจ...มันรักโว้ย"

นิยายรักโรแมนติก (ไม่มีบทอีโรติกนะครับ)

โดย...

..กระซิบแผ่ว..

ผู้ที่เคยอ่านนิยายเรื่

อ

ง

"ก็หัวใจ...มันรักโว้ย"

มาแล้วได้คอมเม้นต์มาให้..

"สนุกนะ ใครไม่อ่านเรื่องนี้จะเสียใจ"

"เนื้อเรื่องสนุกมาก"

"โอ้โห้โคตรสนุกเลย อ่านรวดเดียวจบ"

"เข้ามาอ่านรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้"

"อ่านที่ไร ฟินทุกที่"

"อึงไปอ่านไป"

"อ่านไปแอบยิ้มไป"ฯลฯ

แล้วท่านจะรออะไรครับ... เข้ามาอ่านเถอะครับ...

นิยายเรื่องนี้อยากจะบอกท่านว่า

...คุณอย่าไปรักใครเลย..ถ้าหากรักแล้ว.คุณไม่คิดจะสู้เพื่อรักของคุณ และ ถ้าอยากรู้ว่าทำไมต้อง

สู้เพื่อ

รัก

ก็จงอ่านนิยายเรื่อง"ก็หัวใจ...มันรักโว้ย" นะบัดเดียวนี้

ปฏิภาณ  ศรัณรัช

ชายหนุ่มนิสัยรื่นเริง แต่ต้องแบกรับสิ่งที่เขาต้องรับผิดชอบเอาไว้ จนไม่สามารถจะมีอิสระในเรื่องของหัวใจ

หญิงเนติกานต์  พิณินัณษ์

หญิงสาวที่มั่นในรักเดียว และ ยอมรับว่าเธอรักเขา แม้จะรู้ว่ารักของเธอเป็นไปไม่ได้

แต่หญิงสาวก็พร้อมจะบอกทุกคนว่า

"

ก็หัวใจ...มันรักโว้ย "

บทนำ

หญิงเนติกานต์ .พิณินัณษ์ ยืนนิ่งขณะเพ่งมองกระดาษเอสี่  ที่ถูกติดเรียงชิดอยู่บนผนัง ของห้องที่กำลังคาคร่ำไปด้วยผู้คน  และ เมื่อหญิงสาวเริ่มอ่านข้อความในประกาศ  ก็พบว่ามันคือรายชื่อของผู้มีสิทธิ์สอบสัมภาษณ์  เพื่อเข้าทำงานในบริษัทอินเตอร์คอปเรชั่น ผู้เป็นเจ้าของอาคารสูงหลายสิบชั้น ที่เธอกำลังยืนอยู่ณ.แห่งนี้

“อัตราค่าจ้าง....หนึ่งล้านบาทต่อเดือน”

มันคือหนึ่งในข้อความ  ที่ระบุถึงอัตราเงินเดือนที่มากมาย จนแทบไม่น่าเชื่อ ดังนั้นจึงทำให้หน้าสวยกลับไปอ่านทวนอีกครั้ง ..เพื่อจะได้แน่ใจว่า นั่นคืออัตราค่าจ้าง

ที่เจ้าของอาคารแห่งนี้ ประสงค์ที่จะจ่ายให้แก่ผู้สอบผ่านการคัดเลือกครั้งนี้จริง?

เรียวคิ้วสวยขมวด ขณะ ริมฝีปากบางบิดเม้น  เมื่อหญิงสาวพบรายชื่อของเธอปรากฏอยู่ท้ายประกาศ.

และไม่นานดวงตาที่หรี่เล็กก็ต้องหรี่เล็กลงไปอีก  เพราะสมองของหญิงสาว ได้ถูกสั่งให้คำนวณถึงลำดับที่สามสิบเจ็ด ว่ามันสมควรจะเป็นเวลาใด?

“

เนติครับ...เป็นไงบ้างครับ?

“

เสียงทุมจากด้านหลังกล่าวถามเป็นเสียงกระซิบ

“

ลำดับที่สามสิบกว่าๆ คงต้องเป็นช่วงบ่าย ชาตรีต้องกลับก่อนเนติ.แล้วละค่ะ

”

“

ผมรอเนติได้...ครับ

”

สิ้นคำหวาน หญิงสาวหันหน้ากลับ ก่อนจะพบดวงตาที่มองอยู่ก่อน  ทำให้หน้าสวยรีบหลบตาหวานที่จ้องมา

แต่นั้นมันก็ใช่ว่า... หญิงสาวจะเขินอาย แต่เธอไม่อยากให้ผู้ที่อาสามาส่ง เห็นใบหน้าที่เบื่อคำหวานที่แสนเอาอกเอาใจนั้น ต่างหาก

“

เนติกลับเองได้ค่ะ

และมันก็คงเป็นการไม่สมควร ที่ชาตรีต้องมานั่งรอเนติตั้งห้าหกชั่วโมง และถ้าชาตรีทำเช่นนั้นจริง...เนติคงเกรงใจ และ อึดอัดมาก กลับไปก่อนเถอะนะค่ะ...

”

ปลายเสียงหวานหู กล่าวปฏิเสธความหวังดี ตามพื้นฐานความจริงล้วน

โดยขณะที่พูด สายตาที่มองชายหนุ่มก็ปกติ แต่มันกลับเสริมวัตถุประสงค์ของคำกล่าวนั้น ให้เด็ดขาดยิ่ง ในความรู้สึกของผู้ฟัง.

“

ถ้างั้น ผมคงต้องกลับก่อนนะสิครับ เนติ

”

“

ค่ะ

“

หญิงเนติกานต์กล่าวตัดเร็วและสั้น .ก่อนผู้อาสามาส่ง จำต้องกล่าวลา..

“ขอให้เนติสอบผ่านนะครับ..ผมจะรอฟังข่าวดีที่บ้านก็แล้วกัน”

“ขอบคุณค่ะ”

สิ้นเสียงสรุป ร่างสูงหันหลังกลับพร้อมขยับเดิน  ในขณะผู้อยู่ต่อชายตาตามจนผู้มาส่ง จนเขาเดินผ่านพ้นประตูห้องโถงออกไป แต่ก่อนที่หญิงสาวจะละสายตากลับ กลับมีหญิงสูงวัยก้าวผ่านประตูห้องเข้ามา

และสิ่งนั้นทำให้ตากลมโตของหญิงสาวต้องลุกโชน...เพราะเจ้าของตารู้ดีว่า..ผู้ที่มาถึงใหม่คือคุณหญิงโสภิตา

ศรัณรัช...ภรรยาอดีตรัฐมนตรีชื่อดังผู้เป็นเจ้าของบริษัทฯแห่งนี้ที่ปัจจุบันต้องหนีภัยการเมือง ด้วยการหนีออกนอกประเทศไปอาศัยอยู่ ณ.ต่างแดน

ร่างระหงส์คุณหญิงก้าวผ่านกลุ่มคน ที่ต่างพากันมานั่งและยืนรอเพื่อสัมภาษณ์งาน ที่มีหนึ่งในนั้น หัวใจเริ่มเต้นแรง  แต่ก็ใช่ว่าเนติกานต์ .พิณินัณษ์ ใจเต้นเพราะได้พบคุณหญิงคนดังของเมืองไทย  แต่มันเป็นสิ่งอื่น?

ที่มันได้ทำให้หญิงสาวต้องลุ้น จนถึงขั้นระทึกในขณะนี้

เพราะสิ่งที่หญิงสาวรอ มันคือความหวังในทุกๆวัน

หลังจากได้รับ

E – Mail

แจ้งให้ทราบว่าเธอผ่านการคัดเลือกในขั้นตอนแรก ในการสมัครเข้าทำงานในบริษัทฯแห่งนี้...และ จดหมายอิเล็กโทรนิกส์ฉบับนั้น ก็นำเธอมายืนอยู่ตรงนี้

”

รุ่นพี่

”

เสียงแผ่วหลุดจากปากบาง

เมื่อสิ่งหวังปรากฏ และสิ่งนั้นทำให้หัวใจของหญิงสาวเพิ่มความถี่ ในการเต้นขึ้นไปอีก.  แต่สายตาก็ไม่ยอมจะหยุดจับจ้องไปยังร่างสูงในสูทสีเทาอ่อน

ที่ทำให้เธอเพ้อออกมา

ใบหน้าหล่อคมผิวเนียนขาว ในชุดสูทชั้นดี มันช่างส่งให้ชายหนุ่มดูดีมีสง่า...แต่..สิ่งที่บุรุษหนุ่มเป็นในขณะนี้ มันช่างเป็นอะไรที่ไม่คุ้นเลยสำหรับหญิงสาว

ชายหนุ่มรูปหล่อราวเทพบุตร ลูกชายคนเดียวของเจ้าของบริษัทแห่งนี้ ก้าวตามติดหลังผู้เป็นแม่เข้ามาในห้อง  ในขณะที่ผู้คนในนั้น ต่างพากันหันไปมอง จนทั้งคู่เดินเข้าไปใกล้บริเวณที่หญิงเนติกานต์ยืน  และจังหวะนั้นชายหนุ่มได้เหลือบสายตามองไปสบเข้ากับตากลมโตที่เปล่งประกายรอ หน้าหล่อกับสะบัดกลับแล้วเชิดขึ้น

เหมือนกับว่า... เขาไม่เคยรู้จักใบหน้าที่เพิ่งมองไปพบเมื่อสักครู่ แม้เพียงนิด  และ จากปฏิกิริยาที่แสดงออกมาเช่นนั้น ทำให้ผู้ยื่นรอทัก เกิดอารมณ์บางอย่างขึ้น..จนทำให้เธอต้องกัดริมฝีปากบางไว้

”

รุ่นพี่...นะรุ่นพี่

”

หญิงสาวบ่นเบา เพราะอึดอัดในสิ่งที่ชายหนุ่มเป็น..จนเธอไม่คิดที่จะทักทาย ดังที่หมายไว้ก่อนหน้า ...แต่?แล้วในขณะที่ร่างสูงกำลังจะก้าวผ่านพ้นเธอไป..มันก็เกิดสิ่งที่ทำให้หญิงสาวหายใจโล่ง..ก่อนเกิดรอยยิ้มขึ้นบนหน้าสวย..อีกครั้ง

”……….”

เป็นภาพในเสี้ยววินาที..ที่ชายหนุ่มหันหน้าเย็นชากลับมาอีกครั้ง ก่อนจะก้าวผ่านหญิงสาวไป.. .แต่นั่น มันก็หลังจากปลายคิ้วข้างหนึ่งของเขาจะขยับขึ้น..

ใช่แล้ว...เขายักคิ้วให้หล่อน...

“

รุ่นพี่....

”

หญิงเนติกานต์อารมณ์โกธร และ สับสนเมื่อสักครู่ หดหายไปในบัดดล..จนทำให้ริมฝีปากแย้มยิ้ม จนเห็นเรียวฟันสวย  เพราะสิ่งที่ชายหนุ่มทำ มันทำให้หญิงสาวรับรู้ว่า.บุรุษผู้นี้..ยังคงยังเป็น..หนุ่มรุ่นพี่คนเดิมของเธอ จนต้องเผลอกล่าวคำว่า

”

รุ่นพี่

”

เป็นเสียงค่อยๆผ่านลำคออีกครั้ง

และห้วงเวลานั้นเองทำให้หญิงสาวหวนคิดย้อน ไป..ถึงเรื่องราวในอดีตสักประมาณหกเจ็ดปีที่ผ่านมา

....................................................................................................................

ฝากนิยายรักโรแมนติก ของผมด้วยนะครับ...