“
นี่คุณตบผมทำไมเนี่ย
!”
ชายหนุ่มถามเสียงดังลั่นด้วยสีหน้างงๆ ไม่รู้ไม่ชี้ พลางลูบแก้มตัวเองป้อยๆ ราวกับไม่รู้ถึงสาเหตุที่ตัวเองต้องโดนตบแบบนั้น
หญิงสาวไม่พูดอะไร ก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินไปจากตรงนั้น
กวินเดินตามแล้วคว้าหมับไปที่ค้นแขนของเธอ เพื่อรั้งไม่ให้เท้าน้อยนั้นเดินต่อ ก่อนจะเอ่ยกวนประสาทซ้ำเข้าไปอีกว่า
“
ตบแล้วคิดจะหนีอย่างนั้นเหรอ มันง่ายไปรึเปล่าคุณ
”
“
คนอย่างคุณแค่นี้เจ็บด้วยเหรอ
”
อารียายังโกรธเขาไม่หาย ในนาทีนั้นเธอสาบานกับตัวเองว่า จะไม่ขอเจอผู้ชายคนนี้อีกเลยตลอดชีวิต ไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ช่าง
“
ถ้าคุณไม่ได้เป็นอย่างที่ผมว่า คุณก็พิสูจน์ตัวเองสิ
”
“
ไม่จำเป็น
!”
หญิงสาวเอ่ยเสียงแข็ง ท่าทางและแววตาของเธอช่างดูเฉยเมยกับเขายิ่งนัก พลางพยายามดิ้นให้ต้นแขนเรียวหลุดจากมือใหญ่ของเขา
“
ยิ่งคุณดิ้น ผมยิ่งบีบ
...”
เขาขู่ด้วยน้ำเสียงและแววตาเยือกเย็น มันช่างแตกต่างจากคนที่เธอไปรับประทานอาหารเช้าด้วยซะเหลือเกิน
“
คุณต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ
”
หญิงสาวเริ่มรู้สึกหวั่นๆ แววตาของเขามันช่างน่ากลัวยิ่งกว่าพญามัจจุราช มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ เมื่อตอนกลางวันยังดีๆ อยู่เลย หรือว่าพอถึงตอนกลางคืนแล้วอาการมันกำเริบ
Guest
