วันอังคารสีชมพู(เรื่องสั้นตอนเดียวจบ)

วันอังคารสีชมพู

เขาว่า....

วันอาทิตย์

สีแดง

วันจันทร์

สีเหลือง

วันอังคาร

สีชมพู

วันพุธ

สีเขียว

วันพฤหัส      สีแสด

วันศุกร์         สีฟ้า

วันเสาร์        สีม่วง

เมื่อวานเป็นวันอังคารสีชมพู

แต่วันนี้เป็นพุธสีเขียว  วันพุธที่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นและไก่ยังไม่ขันเพราะไม่มีไก่ให้ขัน  ภายในบ้านเช่าหลังเล็กๆพอให้อยู่อาศัยได้ตามอัตภาพของความจน

ผู้ครอบครองมันยอดชาย  นายชัดเจน ฉีกขี้ตาตื่นด้วยความคึกคัก

ล้นทะลักด้วยกำลังใจ

เพราะเมื่อวานเป็นวันอังคาร

วันอังคารสีชมพู

สีแห่งความรักและ

เขายอดชาย

“

นายชัดเจน

”

กำลังมีความรัก

เมื่อวานเขาไปเที่ยวกับแฟนสาวแสนสวย

“

น้องจิ๋ม

”

เขาพาเธอไปกินข้าว

พาไปดูหนัง

พาไปชื้อของ (หมดไปหลายตัง)

พาเธอซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์วิ่งไปบนถนนแห่งความรัก ความรักสีชมพูเช่นเดียวกับวันอังคาร

วันอังคารสีชมพู

สีแห่งความรักและมันทำให้เขามีความสุข

วันนี้เป็นวันพุธ

วันพุธสีเขียว

สีเขียวมีความหมายว่าอย่างไร

นายชัดเจนไม่ได้ใส่ใจเพราะเขามีความสุขนายชัดเจน

มองหน้าตัวเองและสำรวจเครื่องแต่งกายในกระจก

เขาเป็นฅนสูงแต่ผอม

ผิวสีแทน

บนใบหน้าที่ติดไปทางหล่อ

ดวงตาคู่นั้นในกระจกดูเข้มแข็งแต่แฝงด้วยความเศร้า

“

หล่อจริงๆนะมึงไอ้ชัดเจน

”

นายชัดเจน

ชี้นิ้วชมตัวเองในกระจก

ชัดเจน

ชื่อนี้มีที่มา

ยายผู้มีพระคุณสูงเยี่ยมเทียมเมฆา ผู้ได้อุปถัมภ์ค้ำชูเลี้ยงดูเขาจนโตใหญ่

ซึ่งบัดนี้แกได้ลาโลกไปแล้วเพราะแกขี้เกียจจะหายใจ

เคยได้เล่าให้เขาฟังถึงที่มาของชื่อ

“

ชัดเจน

”

กาลครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานนักก่อนเขาถือกำเนิดเกิดบนโลก

พ่อและแม่ของเขาได้มาพบกันใต้ท้องฟ้าแห่ง

พรมลิขิต

บนเส้นทางแห่งโชคชะตาและ

ความเยาว์วัยไร้เดียงสาของหนุ่มสาว

ทั้งสองได้พบและสบตากัน ปิ๊งๆๆ แล้วรักก็บังเกิดขึ้น

จากนั้น

ปะเท่งปะ

โป๊งโป๊งชึ๊ง

(

บทอัศจรรย์) ฅนสองฅนก็เป็นของกันและกัน

แต่ทว่ามิมีสิ่งใดคงอยู่ชั่วนิรันดิ์แม้แต่สิ่งที่เรียกว่า

ความรัก

ความรักแปรเปลี่ยนเป็นความห่างเหินและเลิกลาจากกัน

แต่เรื่องมันเศร้าเพราะสาวเจ้าท้อง

เธอชิงชังและเกลียดชังสิ่งที่อยู่ในท้องของเธอ

เธอทำแท้งแต่ไม่สำเร็จ

แล้วเด็กน้อยผู้มีโชดชะตาแข็งแกร่งกว่าหมอทำแท้งเถื่อน

จึงได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกภายใต้ความเกลียดชังของผู้เป็นมาร(ดา)

หลังจากเด็กน้อยถือกำเนิด

แม่ของเด็กน้อยพาเด็กน้อยไปทิ้งไว้กับผู้เป็นพ่อ

แล้วเธอก็สาบสูญไปตลอดกาล

พ่อพาเด็กน้อยมาทิ้งไว้กับยายอีกทีแล้วทำตัวสาบสูญเช่นเดียวกับแม่

และด้วยความคับแค้นแน่นอกของผู้เป็นยาย

“

แน่จริงๆ นะมึงเอากันจนเกิดเลย

ชัดเจนมาก..!

มึง..ไอ้ชัดเจน..!

”

ก็นั้นละที่มาของชื่อ...ชัดเจน......

ชัดเจนดูกระจกจนเป็นที่พอใจ

แล้วพาตัวเองไปทำงาน...

วันพุธสีเขียวแสนสุข

การทำงานแสนสุข เวลาก้าวย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ตะวันบ่ายคล้อยย้อยลับเหลี่ยมโลกค่ำมืดดื่นดึก

ผู้คนพากันหลับใหลแต่นายชัดเจนไม่

เขายังไม่หลับหากแต่นอนพลิกไปพลิกมาคุยโทรศัพท์มือถืออยู่กับหญิงคนรัก

นานหลายชั่วโมงฅนสองฅนพร่ำพรอดบอกคำรักแก่กันผ่านมือถือ

“

แค่นี้ก่อนนะครับฅนดี

พี่ขอนอนก่อน รักมากมายมหาศาลนะครับ

ฝันดีนะ

จุ๊บๆ..

”

มือถือถูกวางไว้ข้างหมอน

แล้วคนก็หลับไปอย่างมีความสุข....

วันพฤหัสฯสีแสด

แสงแดดแผดเผาเร้าร้อนในยามเที่ยง

ชัดเจนนั่งหลับสัปหงกในที่ทำงาน

ฝันหวานถึงแฟนสาวฅนรัก

ดวงตาที่สดใสซุกชนปลุกเร้าโลก

ริมฝีปากน้อยๆที่แย้มยิ้มอยู่เป็นนิจ

แขนเล็กๆ

มือน้อยๆ เรียวขาที่งดงามคู่นั้น

ล่องลอยอยู่ในความฝัน

แต่ทุกคนต้องตื่น

ถึงตื่นแล้วชัดเจนก็ยังฝัน

ฝันถึงเธอ

เธอผู้เป็นที่รักเขาบอกตัวเองว่าเขายินดีจะฝันถึงเธอทุกๆลมหายใจที่เขามี วันพฤหัสฯสีแสด

ค่อยพาแสงแดดแรงร้อนจากไป

อาทิตย์ลับโลกเหลี่ยมโลกอีกครั้ง

กิจกรรมในค่ำคืนของชัดเจนก็เหมือนกับทุกๆคืน

นอนคุยมือถือพร่ำพรอดคำรักกับหญิงรักเหมือนที่ไม่อิ่มในความรัก

และจบลงด้วยคำว่า

“

รักมากมายมหาศาลนะครับ

”

แล้วพาตัวเองสู่ฝันแสนหวาน

วันศุกร์สีฟ้า

ฟ้าสว่างสดใสแล้วแต่ ชัดเจน ยังไม่ตื่น

เขาป่วย

เขาพยายามลุกขึ้นแต่ก็ต้องยอมรับความจริงว่าตัวเองป่วย

เขาหยิบมือถือขึ้นมาโทรไปลางานเสร็จแล้วพาตัวเองโซซัดโซเซไปหายากิน

แล้วกลับมากระแทกตัวลงนอนบนที่นอน

หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

อีกครู่ใหญ่ยาเริ่มออกฤทธิ์ก็หลับไปวันศุกร์สีฟ้า

พาท้องฟ้าสีฟ้าหายลับไปแทนที่ด้วยท้องฟ้าสีดำของค่ำคืน

ค่ำคืนนำพา ชัดเจน ผ่านเวลาไปด้วยความทุกข์ทรมานจากพิษไข้

วันเสาร์สีม่วง

สายลมเย็นยะเยือกยามเช้าพัดเฉื่อยฉิว

มวลหมู่ใบไม้ต้องสายลมสั่นระริก

สั่นระริกเหมือน นายชัดเจนที่นอนสั่นอยู่บนที่นอนเพราะพิษไข้

ไม่อาจช่วยเหลือตัวเอง

เหล่ามัจจุราชบรรเลงมโหรีแห่งความตาย

ตอนรับวิญญาณที่ใกล้แตกดับ

ร่างของ ชัดเจน

สั่นสะท้านแขนและขากระตุก

โลกในดวงตาหมุนคว้างสว่างจ้า

ภาพที่เห็นเบี้ยวบิดเลือนลางและค่อยๆจางหายที่ละน้อย

เหล่ามัจจุราชโห่ร้องแซ่ซ้องด้วยยินดี

“

ไม่.!ไม่.! ยังไม่ใช่วันนี้ ไม่ใช่วันนี้

”

เสียงวิญญาณแกร่งกู้ก้องคำรามจากภายใน

ชัดเจน

กัดฟันลุกขึ้นและล้มลง

แต่ใจที่ไม่ยอมพ้ายแพ้ตะกายตะเกียจลุกขึ้นอีกครั้ง

พาตัวเองไปยังห้องน้ำ

ถอดเสื้อออกจุ่มน้ำเอามาเช็ดตัว

เพื่อลดความร้อนในร่างกายอันเกิดจากพิษไข้ กลับออกมาจากห้องน้ำคว้ายาแก้ไข้ใส่ปาก

เคี้ยวจนมันละเอียดแล้วดื่มน้ำตาม

ทอดกายลงกับพื้นสลบสไหล

หลายชั่วโมงผ่านไปไข้เริ่มสูงอีกครั้ง

ชัดเจน ก็ทำเช่นเดิมอีกและอีกหลายๆครั้งเมื่อมีไข้ขึ้นสูงในวันเสาร์สีม่วง

วันอาทิตย์สีแดง

พาความสว่างสดใสมาเยือนโลก

ชัดเจน สร่างจากพิษไข้แล้ว

แต่ยังเหนื่อยอ่อนและไม่มีเรี่ยวแรงกัดฟันทำใจแข็งหายาและอาหารทานแล้วนอนพัก วันอาทิตย์สีแดง

แสนสงบไม่มีการต่อสู้และดิ้นรน

ไม่มีการยื้อแย่งและแข่งขัน

เพราะวันอาทิตย์เป็นวันหยุด....

ดวงตะวันสีเหลืองกลมโต

โผล่ขึ้น ณ โค้งขอบฟ้า

พาวันจันทร์สีเหลืองมาเยือนโลก ชายผู้มีชัยเหนือความตาย นายชัดเจน

พาตัวเองที่สดใสไปทำงาน

ฅนแสนเบิกบาน

โลกแสนสวย วันจันทร์สีเหลืองที่แสนดี

เต็มไปด้วยความหวัง

หวังที่จะให้ถึงวันพรุ่งนี้

วันอังคาร วันอังคารสีชมพูที่เขานัดเจอกับแฟนสาว

วันจันทร์สีเหลืองอันแสนสุข ควบไปดั่งม้าหนุ่มโจนทะยานในทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ไพศาล

ปราดเปรียวและว่องไว

จากยามเช้าเป็นยามสาย ลอยไปเป็นยามบ่าย

และเดินทางสู่ค่ำคืน

ค่ำคืนแห่งการยอกล้อกับคนรักผ่านมือถือ

“

ครับ..แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ รักมากมายมหาศาลนะครับ ราตรีสวัสดิ์ครับ

”

มือถือถูกวาง

ฅนถูกความง่วงพาสู่การนอน

วันนี้วันอังคาร

วันอังคารสีชมพู

นายชัดเจนตื่นแต่เช้าไปทำงาน เวลาคืบคลานผ่านไปอย่างช้าๆบนความปรารถนาจะให้มันผ่านไปเร็วๆของชัดเจน

ในความรู้สึกของชัดเจนมันเหมือนกับว่า

เวลาอู้งานเสียเหลือเกิน

แต่แล้วยามเย็นก็มาเยือนดั่งปรารถนา

ชัดเจนรีบห้อตะบึงมอเตอร์ไซค์คันเก่ง

ไปยังร้านกาแฟอันเป็นที่นัดหมายของเขากับแฟนสาว

และแล้วการรอคอยก็เริ่มขึ้น

หกโมงเย็นผ่านไป กาแฟถูกสั่งมาดื่มฆ่าเวลา

หนึ่งทุ่มผ่านไป

หนังสือจากมุมหนังสือถูกรื้อมาอ่านฆ่าเวลา

สองทุ่มผ่านไป

หนังสือจากหนึ่งเล่มกลายเป็นหลายเล่ม

สามทุ่มผ่านไป หนังสือกับนาฬิกาเป็นสิ่งที่ถูกอ่านและมองพอๆกัน

สามทุ่มยี่สิบ

นางฟ้าของ นายชัดเจน ก็ปรากฏกาย

ตา จมูก ปาก คาง อย่างละนิด คอระหงร่าง

เพียวบาง

ขาสองข้างสมสัดสมส่วน

สวยและน่ารักมองเท่าไรก็ไม่เบื่อ

ชายผู้รอคอยยิ้มไม่ยอมหุบ

เมื่อเห็นหญิงคนรัก

“

พี่เจนรอจุ๋มนานมั๊ยคะ.

?”

ฅนว่าน่ารักน้ำเสียงน่าหลงใหลยิ่งกว่า

“

ไม่ครับ....ไม่นานครับ

”

นี้ไม่ใช่คำโกหกแต่ชัดเจนรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ

สาวจุ๋มนั้งลงฝั่งตรงข้ามของชัดเจน

เอากระเป๋าถือวางไว้กับเก้าอี้อีกตัว

“

ทานอะไรมารึยัง.

?”

ชัดเจนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“

ยังคะ

”

ฅนถูกถามตอบ ชัดเจน หยิบเมนูอาหารส่งให้ สาวเจ้ายื่นมือมารับไว้

“

พี่เจนคะ

”

น้ำเสียงจริงจัง

“

ครับว่าไงครับ..

?”

ชัดเจนส่งสายตาหวาน

“

พี่เจนคะ...เอ่อ..คือว่า..เอ่อ..

”

น้ำเสียงของหญิงสาวสั่นเล็กน้อย

“

มีอะไรก็พูดมาเถอะครับ

ไม่ต้องเกรงใจ

”

ชัดเจนอมยิ้มทำตาโตสดใส

สองมือก้างเมนูอาหารค้างไว้

“

พี่เจนคะจุ๋ม อยากเลิกคบกับพี่เจนคะ

”

ทุกถ้อยคำถูกเน้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ

ชัดเจนตาโตตกใจ

เมนูอาหารหลุดมือร่วงลงกระแทกพื้น

บนใบหน้าไม่เหลือรอยยิ้ม

“

อะไร

?..

อะไรนะครับ

”

เสียงของชัดเจนตะกุกตะกักสั่นเครือ หน้าซีดลงจนเห็นได้ชัด

“

ก็อย่างที่บอกละคะ

จุ๋มอยากเลิกคบกับพี่เจน

จุ๋มขอโทษ

จุ๋มมีคนอื่น ลาก่อนนะคะ

”

สิ้นคำพูดฅนก็ลุกขึ้นเดินออกจากร้านไปอย่างเร่งรีบ

ชัดเจนนั้งตัวแข็งอยู่กับที่

โลกเหมือนหยุดหมุน หัวใจปวดแปลบ

“

จุ๋มมีฅนอื่น

จุ๋มมีฅนอื่น

จุ๋มมีฅนอื่น

”

ถ้อยคำเหล่านั้นลอยวนอยู่ในความคิด

ชัดเจนได้แต่นั้งอยู่กับที่นานเนิ่นนาน  จนพนักงานเริ่มเก็บโต๊ะและเก้าอี้เพราะถึงเวลาปิดร้าน

ชัดเจนหยิบเงินจากกระเป๋าวางไว้บนโต๊ะเป็นค่ากาแฟแล้วเดินออกจากร้าน

สาวเท้าก้าวเดินอย่างไร้จุดหมาย

ท้องฟ้ายามราตรีมีดวงเดือนลอยเด่นส่งแสงนวลใย

มีหมู่ดาวส่งประกายระยิบแสนสวยงามแต่ทว่าในความรู้สึกของคนผู้หนึ่งนั้นกลับมืดมนไร้สิ้นซึ่งแสงสว่าง  บนถนนมีรถรามากมายส่งเสียงอึกทึกแต่ในโสตประสาทนั้นเงียบงัน

เดินมาไกลเท่าไรและนานเท่าไร

ชัดเจนไม่รู้และไม่ปรารถราจะรับรู้

แต่สองขาเริ่มรู้สึกอ่อนแรง

เก้าอี้ยาวริมทางวางอยู่ตรงหน้า

ฅนเดินเข้าไปหย่อนกายลงนั่ง

ก้มหน้าลงซบกับสองมือหลั่งน้ำตาแห่งความเศร้าเสียใจ

“

เป็นอะไรรึป่าวพ่อหนุ่ม.

?”

ชายชราผู้ร่วมเก้าอี้ยาวซึ่งชัดเจนไม่ได้ใส่ใจสังเกตุตอนเดินมานั้งเอ่ยถาม

ใบหน้านองน้ำตาเงยขึ้นและหันไปมอง

ดวงตาประสบดวงตา

“

เป็นอะไรรึป่าว

?”

ชายชราทวนคำถาม ชัดเจนมองหน้าชายชรา ชายชรามองหน้าชัดเจน  ต่างนิ่งเงียบอยู่หลายอึดใจ

“

ใครบอกกันว่าวันอังคารสีชมพู

”

ชัดเจนพูดน้ำเสียงแผ่วเบาลอยๆ  ชายชราเบิกตากว้างกะพริบตาถี่ไม่เข้าใจกับคำพูดของชัดเจนนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้

“

แล้วใครบอกละว่าวันอังคารสีชมพู

มันก็เป็นแค่เรื่องที่ฅนเราสมมุติขึ้น

วันอังคารก็แค่วัน

วันหนึ่งบนโลก

ที่อาจสุขก็ได้ ทุกข์ก็ได้

ก็แค่นั้น

”

ชายชราพูดพร้อมกับยิ้มอย่างปราณี นายชัดเจนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

จันทร์กระจ่างลอยเด่น

ดวงดาวดารดาษเต็มฟ้า

“

ใครบอกกันนะว่าวันอังคารสีชมพู

”

จบ