"Fxxk Him"
ผมเรียกเขาว่าลูกชาย (20+)
- Please do not copy -
อ่านแล้วช่วย Comment ติชมด้วยนะคะ
Charecter
แนะนำตัวละคร
Hayashi Ryu Hayashi Toru
Kobayashi Kenta
ฮายาชิ ริว
ฮายาชิ โทรุ
โคบายาชิ เคนตะ
Jungmin Hiroshi
จองมิน ฮิโรชิ
หมายเหตุ:
ตัวละครหรือบุคคลจากรูปทั้งหมดของนิยายเรื่องนี้ ที่ไรเตอร์ได้นำมาใช้
ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับนิยายเรื่องนี้ เป็นเพียงการใช้จินตนาการและเพิ่มอรรถรสในการอ่านเท่านั้น
นิยายเรื่องนี้เป็นแนว
ดราม่า
และค่อนข้างหนักไปทางบท NC (20+)
เรื่องราวของ"โทรุ" ลูกชายที่เอาแต่ใจ และพ่อ "ริว"
ที่หลงรักลูกชายตัวเองมาตั้งแต่เกิด
ความสับสน วุ่นวายเกิดขึ้นภายในใจของโทรุ
ยิ่งเกลียด ยิ่งรัก
ยิ่งวิ่งหนี ยิ่งโดนกักขัง
ยิ่งขัดขืน ยิ่งโดนกระทำ
เหตุการณ์จะดำเนินไปในทิศทางใด
โปรดติดตาม!
Page ใน Facebook, Twitter ของไรเตอร์เองค่ะ
อย่าลืมเข้าไปกดไลค์เพื่อติดตามการอัพเดท
และพูดคุยกับไรเตอร์ได้ค่ะ
Make-Love
Intro : Fxxk Him
‘
ท่านประธานฮายาชิ ริว
’
บรรยากาศอันเงียบงันภายในห้องทำงานสีหม่น มีเพียงแฟ้มเอกสารตั้งเรียงรายกันอยู่เต็มโต๊ะทำงานไปหมด ถึงห้องนี้จะมีขนาดใหญ่เพียงใดแต่ก็ต้องเล็กลงถนัดตาเพราะกองกระดาษพวกนั้น ชายผู้เป็นเจ้าของห้องกำลังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน เขาใช้มือขยับเน็คไทที่คอเสื้อเล็กน้อยก่อนจะคว้าเสื้อสูทสีดำสนิทมาสวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาว จัดแจงจนเรียบร้อยดี
ริว
คือเจ้าของและกรรมการผู้จัดการฮายาชิกรุ๊ป ผู้ชายวัยทำงานอายุเพียง
35
ปีที่มีอำนาจทางธุรกิจที่ยิ่งใหญ่เป็นอันดับต้นๆของประเทศญี่ปุ่น แถมยังเป็นเจ้าของบริษัทห้างร้านเล็กๆ โรงแรม แหล่งท่องเที่ยวและเครือข่ายอีกทั่วโลก เขาคือวัยรุ่นที่ต้องเริ่มทำงานตั้งแต่อายุ
18
ปี เพราะรับช่วงต่อจากคุณพ่อที่ป่วยหนักและจากไปตลอดกาล ริวรับภาระอีกมากมายตั้งแต่อายุยังน้อย รวมไปถึงการทำความผิดพลาดในชีวิตครั้งหนึ่ง
โทรุ
ลูกชายเพียงคนเดียวของริว หน้าตาน่ารัก ผิวขาวดังน้ำนม มีใบหน้าสวยหวานแต่กลับไม่มีความคล้ายพ่อของเขาเสียเลย เมื่อ
17
ปีก่อนหลังจากที่โทรุคลอดออกมาได้ไม่ถึงสัปดาห์ เขาก็ต้องขาดความอบอุ่นจากแม่ไปทันทีด้วยเหตุจำเป็นบางอย่าง โทรุอาศัยอยู่กับริวเพียงสองคนในคฤหาส์นหลังใหญ่อย่างว้าเหว่ ตอนนี้ก็สิบกว่าปีแล้ว ที่พ่อต้องทำหน้าที่มอบความอบอุ่น ดูแล ใส่ใจ ทดแทนแม่ แต่เหมือนจะถูกลูกชายคนเดียวของเขาต่อต้านอย่างหนัก
23.30
น
.
เวลาใกล้จะเข้าสู่วันใหม่เข้าไปทุกทีแต่ด้วยความเป็นห่วงลูกชายคนเดียว ริวจึงนั่งรอที่ห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ และลุกเดินไปเดินมาอย่างกังวลใจ หลังจากที่เหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหวังจะทานอาหารมื้อค่ำกับโทรุแต่แผนทั้งหมดกลับต้องล้มเหลวลงไม่มีชิ้นดี
แกร๊ก
!..
เสียงผลักประตูบ้านบานยักษ์ที่ทำด้วยไม้โอ๊คแผ่นหนาราคาหลายสิบล้านดอลล่าร์ โทรุในสภาพสะบักสะบอม ใบหน้าหวานมีร่องรอยการต่อสู้อย่างชัดเจน เขาก้าวขาเดินเข้าบ้านตัวเองอย่างช้าๆแบบคนใจเย็น เพราะรู้ว่าพ่อของเขาต้องดักรออยู่สักที่แถวๆนี้
“ไม่ต้องแอบมองผมก็ได้ ผมรู้ว่าพ่ออยู่แถวนี้” โทรุหยุดยืนที่กลางบ้านชักสีหน้านิ่งแบบที่เคยทำก่อนที่พ่อของเขาจะปรากฏตัว ขายาวของริวค่อยๆก้าวเดินออกมาจากหลังเสาโรมันสีทองต้นหนึ่ง
“หึ
..
ทำไมเพิ่งกลับ?” ริวค่อยๆเดินเข้ามาหาลูกชาย พยายามข่มอารมณ์ให้นิ่งไว้
“มีเรื่องนิดหน่อย” โทรุตอบห้วนๆ แววตาแข็งกร้าวจ้องกลับอย่างไม่เกรงกลัว
“ไปตีกันมาใช่ไหม?”
“พ่อไม่ต้องรู้หรอก มันเรื่องของผม” โทรุทำท่าจะเดินเลี่ยงริวไปเพื่อหนีการตอบคำถามแต่ก็โดนกระชากแขนดึงไว้
“ไอ้ลูกไม่รักดี
!
จะไปไหน
!
” ริวเริ่มขึ้นเสียงตะคอกใส่ลูกชายด้วยความโมโห
“แล้วพ่อคิดว่าตัวเองดีนักรึไง
!
” โทรุพยายามสะบัดแขนออกจากมือหนาของพ่อ แต่เขาก็ตัวสูงใหญ่เกินกว่าจะขัดขืนได้
ริวลากแขนโทรุไปที่โซฟาสีน้ำตาลสุดหรูที่ตั้งอยู่ในห้องรับแขกที่อยู่ไม่ไกล คนตัวสูงผลักลูกชายให้ล้มนอนลงกับโซฟา แขนเล็กกำแน่นแล้วใช้กำปั้นฟาดเข้าไปที่ใบหน้าของพ่อตัวเองแต่นั่นกลับทำให้ริวโกรธหนักขึ้นกว่าเดิม
“เอานิสัยอันธพาลมาจากไหน? ใครสั่งสอนแก
!
” ริวขึ้นคร่อมโทรุป็นการบังคับไม่ให้ขยับตัวได้ มือเลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางของโทรุอย่างรุนแรง
“แหกตาดูซะบ้างว่าพ่อทำอะไรไว้บ้าง
!
ผมผิดเหรอที่ผมอยากจะเลวเหมือนพ่อน่ะ
!
”
“ไอ้โทรุ
!!!
”
TO BE CON...
"ฝากติดตามนิยาย และคอมเม้นท์ติชมนักเขียนด้วยนะ"
THANK YOU
Guest
