Intor
ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงฝีเท้าที่วิ่งหนีอย่างไม่หยุดทั้งที่อ่อนแรงและวิ่งเป็นเวลานานมาก//คงไม่ตามมาแล้วนะขอล่ะอย่าตามมาเลยนะ ฉันขอร้อง
\\
ฉันภาวนาในใจว่าอย่าให้เขาตามมาเลยฉันกลัวแล้วแจมิน
!!
เมื่อไม่นานมานี้ “แจมิน นี่ฉันทำเค้กครบรอบ1เดือนของเรานะดูสิ
”
“...........ขอโทษนะ...............
”
“เอ๋ ขอโทษหรอ ขอโทษทำไม
”
“ทำไมฉันถึงปล่อยให้เธอรอดชีวิตให้นานถึงขนาดนี้55555555ฉันมันใจดีเกินไปแล้วนะเนี่ย
”
เสียงหัวเราะของเขาชั่งน่ากลัวมากๆ “นาพูดอะไรของนายแจมินฉันกลัวนะ
”
“กลัวหรอ หึๆคนอย่างเธอกลัวเป็นด้วยหรอฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆไม่รู้ล่ะเลือดของเธอต้องเป็นของฉัน
”
แจมินยิ้มอย่างน่ากลัวเขี้ยวแหลมเขากำลังพุ่งเข้ามาหาฉัน “ก...กริ๊ด” ฉันนึกเรื่องตอนนั้นตัวฉันก็ทรุดตัวนั่งลงไปกับพื้น //ทำไมถึงเป็นแบบนี้สิ่งที่เรากลัวที่สุดกลับอยู่ใกล้ตัวเราและคนที่เราไว้ใจมากที่สุดคนที่รักมากที่สุด
\\
ขณะที่ฉันกำลังนั่งทรุดร้องไห้อยู่นั้นได้ยินเสียงคนวิ่งตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฉันมั่นใจว่าเป็นแจมินแน่ๆ ฉันรีบลุกขึ้นเพื่อวิ่งต่อ ฉันวิ่งหนีจนสุดกำลังที่มีทั้งหมด ฉันก็แอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ “[ชื่อคุณ] ออกมานะอยากเล่นซ่อนหานักใช่ไหม ได้ ออกมาเดี๋ยวนี้” แจมินตะโกนทั่วป่าแบบเขาโมโหมาก ขณะที่ฉันแอบอยู่หลังต้นไม้นั้นก็มีมือมาปิดปากฉันไว้ “อ่อยอั้นอ้ะ(ปล่อยฉันนะ)” “เงียบ ถ้าไม่อยากตายก็อยู่เงียบๆ”หลังจากคำพูดของเขาฉันก็เงียบทันที “อยู่เงียบๆแล้วหลับตาซะ”ฉันหลับตาตามที่เขาบอก แล้วก็เหมือนกับอะไรผ่านไปเร็วมากแล้วหลังจากนั้นก็วูบลง
“ฮยองเธอจะตายไหมอ่ะ” “ไม่หรอกน่ะ” “แล้วนายไปเจอที่ไหนน่ะ” “ไปเจอในป่า” “ห๊ะ
!
ในป่าเนี่ยนะผู้หญิงคนเดียวในป่าเนี่ยนะ”ฉันได้ยินเสียงผู้ชายหลายๆคนคุยกันแล้วมีเสียงผู้ชายคนหนึ่งเสียงดังมากฉันจึงตกใจตื่นขึ้นมา “อ๊ะ” “ไอ้บ้าพูดเสียงดังดูสิเธอตื่นเลย” “เธอเป็นอะไรไหม”ฉันเงียบไม่ได้ตอบอะไร “ฉันถามว่าเธอเป็นอะไรไหม?”ฉันพยักหน้าแทนคำตอบก่อนที่ตัดสินใจถามพวกเขา “ฉันอยู่ที่ไหน แล้วพวกนายเป็นใคร”ฉันถามพวกทั้งๆที่ใจของฉันยังกลัว “เราคือตระกูลก็อตเซเว่น” “หวัดดีเราแจ็กสันเดี๋ยวจะแนะนำทุกคนให้รู้จัก นี่จูเนียร์ นั่นก็แบมแบม นี่ก็ยองแจ ตรงนี้ก็
JB
หรือจะเรียกว่าแจบอมก็ได้ นั่นยุยอม คนสุดท้ายก็มาร์ค
”
“ยินดีที่ได้รู้จักนะสาวน้อย”ทุกคนพูดพร้อมกันหลังจากนั้นมาร์คก็เดินออกไปแบบไม่สนใจสายตาของใครแม้แต่นิดเดียว “เอ่อ....สาวน้อยชื่ออะไรอายุเท่าไหร่หรอ” ยองแจหันหน้ามาถามฉันแถมยิ้มให้อีก อย่ายิ้มมาสิใจมันจะระเบิดออกมาแล้วนะ
>\\\\\\\\\\<
“[ชื่อคุณ] อายุ 18 ปีค่า
>///////<
”หน้าฉันคงแดงกว่ามะเขือเทศแน่ อร๊ายทำไงดีนะ ยองแจยังคงยิ้มให้ฉันอยู่นั่นแหละ นั่นรอยยิ้มพิฆาตมาแล้ว “อายุเท่ากับพวกเราเลยนะ[ชื่อคุณ]”แบมแบมพูดแล้วส่งยิ้มให้โอ๊ยใจละลายแล้วค่า
>//////////<
“[ชื่อคุณ]ฉันลืมบอกอะไรอย่างหนึ่งคือเธออยู่บ้านของพวกเรานะแล้วอีกอย่างหนึ่งคืออยู่ห่างๆมาร์คนะ”ฉันพยักหน้าแต่ฉันติดใจอะไรอย่างหนึ่งคือทำไมต้องอยู่ห่างๆมาร์ค “ทำไมต้องอยู่ห่างมาร์คล่ะ”ฉันถามด้วยความสงสัยแต่พวกเขาไม่ตอบ ไม่ตอบก็ไม่เป็นไร “แล้วตอนเธออยู่ในป่าเธอหนี้อะไรมา?”เจบีถามฉันพอฉันได้ยินคำถามนั้นฉันถอนสีหน้าแล้วก้มหน้าลง “ถ้ายังไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่าตอนนี้หรอกนะ เดี๋ยวพวกเราออกไปนะเธอจะได้พักผ่อน อ่ออีกอย่างหนึ่งไม่ว่าเธอจะหนีอะไรมาเธออยู่ที่นี่แล้วเธอมั่นใจได้ว่าเธอจะปลอดภัย ” ตอนนี้พวกเขาออกไปแล้วแต่คำถามของเจบียังวนเวียนอยู่ในหัวของฉันทำให้ฉันต้องนั่งกอดเข่าก้มหน้าร้องไห้
ตัดมาตอนแจมิน “นายท่านครับ”มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาคนที่นั่งเก้าอี้หรู “มีอะไรงั้นหรอ” “กระผมเจอผู้หญิงที่ชื่อซูยอนแล้วครับ” “หือ เจอแล้วหรอไวจังเลยนะ ยังคิดแผนยังไม่ทันเลยนะเนี่ยฮ่าๆๆๆๆๆๆ แล้วยัยนั่นอยู่ที่ไหนล่ะหืม” “อยู่กับตระกูลก็อตเซเว่นครับ” “งั้นหรอฉันควรต้องคิดแผนที่มันแยบยนกว่านี้แล้วละมั้ง ใช่ไหม แบคฮยอน” “ครับผม”
Guest
