เมื่อรัก เมื่อต้องการครอบครอง ก็จง
'ไล่ล่า'
ไอ้คำสุภาษิตที่ว่า 'เสียทองเท่าหัว ไม่ยอมเสียผัวให้ใคร' นั่นน่ะ
ถ้าคุณมีผัวแบบนี้ คุณจะยอมเสียทองหรือยอมเสียผัว
“ไอ้สายเลือดเฮียวโดนั่นนะ ถ้าไม่มีใครต้องการก็รีดมันทิ้งซะ
!
”
ชาติเลว
!!
นี้คือคำแรกที่แล่นวาบเข้ามาในหัว ไม่รู้ว่าเขาจะรู้ตัวบ้างหรือเปล่าว่าน้ำคำของเขามันมีอนุภาพทำร้ายจิตใจคนฟังมากแค่ไหน แม้จะโกรธ แม้แทบจะร้องไห้ ทว่าความอ่อนแอ หยดน้ำตา มันไม่ใช่สิ่งที่จะทำให้เรนดูน่าสงสาร เพราะในสายตาของผู้ชายคนนี้
‘
น้ำตา
’
คือ ความอ่อนแอที่น่าสมเพช
!
สายเลือด
‘
เฮียวโด
’
งั้นเหรอ เขาคิดว่าสายเลือดเฮียวโดของเขามันวิเศษวิโสมากนักหรือยังไง ก็จริงอยู่ที่ผู้หญิงส่วนใหญ่มองว่า การที่ได้เข้าไปเป็นคนของเฮียวโดนั่นมันเป็นสิ่งที่วิเศษเกินจะบรรยายออกมาเป็นพูด แต่สำหรับ
‘
เรน
’
ตระกูลเฮียวโดก็แค่ตระกูลพวกมาเฟียชั่วๆ ตระกูลหนึ่งก็เท่านั้นเอง
!
ถ้าเขามาเพื่อจะมาพล่ามเรื่องเฮงซวยๆ พันธ์นี้แล้วล่ะก็... เขาจะไม่โผล่เงาหัวมาให้เรนเห็นมันยังจะดีเสียกว่า
“คิดว่าเกิดมาเป็นสัตว์ตัวผู้แล้วเก่ง
?
” หลังจากเงียบมานาน เรนก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นบ้าง
“...”
“คิดว่าทำแบบนี้แล้วแมน
?
”
“...”
“หน้าตัวเมีย” เรนแค่นเสียงเย็นๆ ใส่คนตรงหน้า จ้องมองเขาด้วยแววตาที่เกลียดชัง ผู้ชายเฮงซวยที่ตัดจบปัญหาด้วยการใช้ให้ผู้หญิงไปทำแท้ง
มันก็แค่ผู้ชายหน้าตัวเมียเลวๆ นี้เอง
“
...
ด่าพอหรือยัง” หลังจากที่เขานั่งจ้องหน้าเรนด้วยสายตาที่ดุกร้าว พลางอัดควันสีขาวเข้าปอดในจังหวะยาวๆ อยู่หลายนาที เขาก็ขยับริมฝีปากสีคล้ำนั่นขึ้นพูด “ถ้าพอ
!
ก็หุบปากแล้วฟัง”
“คนอย่างคุณน่ะ” ไม่รู้จะหาคำไหนมาด่าทอ เปรียบเทียบให้มันดูสมน้ำเนื้อสมเนื้อกับคนอย่างเขา
“...”
“คนอย่างน่ะคุณมันน่าสมเพช” สุดท้ายก็ด่าได้แค่นี้ แค่นี้
!
ทว่าเรนต้องเหนือกว่าเขา
!
จะไม่ยอมให้เขาอยู่เหนือกว่า จะไม่ยอมให้เขาเห็นว่าเธออ่อนแอ จะไม่ยอมให้เขาเห็นความรู้สึกอื่นๆ ของเธอ นอกจากความเกลียดชัง
“มีดีแต่สร้างปัญหา ไม่เคยมีปัญญารับผิดชอบห่าอะไรเลย ไม่มีอะไรเทียบกับเขาได้เลยสักอย่าง
!!
”
“หุบปาก
!
” ซันโซส่งเสียงคำรามก้าวออกมาอย่างสุดจะทน ซันโซยอมทนฟังเธอด่า ยอม... ถ้าหากว่าเธอจะตบ ยอม.... ถ้าหากว่าเธอจะใช้ประแจที่อยู่ในมือนั่นฟาดหัวซันโซ สาบานได้ว่าซันโซยอมและจะไม่ตอบโต้เธอเลยแม้แต่น้อย แต่การที่เธอเปรียบเทียบซันโซกับไอ้คนแสนดีของเธอ นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ซันโซจะไม่ทน
!
คนอย่างซันโซอดทนได้ไม่นานหรอก เขาดีดตัวลุกขึ้นก่อนจะพุ่งเข้ามาหาเรนด้วยท่าทางที่อยากจะหักคอเรน แต่แล้วก่อนจะที่เขาจะเอื้อมมามาเขย่าคอเรน อยู่ๆ เขาก็ชะงักค้างทุกสิ่งอย่างเอาไว้
คนที่กำลังโมโหสุดขีดกัดฟันตัวเองแน่น เรียวนิ้วทั้งหมดเริ่มขยับขดเข้าหากันจนกลายเป็นว่าเขากำหมัดแน่น จากนั้นเขาก็สะบัดมันลงเขาแล้วก็หันไปเตะลม เตะอากาศ ทึ่งหัวตัวเองอยู่ราวๆ ห้าวินาที ก่อนจะหันกลับมาเรนด้วยสีหน้า ท่าทางที่โคตรจะเป็นปกติ
“ถ้าสิ่งที่ทำอยู่ไม่เรียกรับผิดชอบ แล้วมันเรียกว่าอะไรว่ะ”
เรนอยากจะแค่นหัวเราะออกมาหนักๆ ถ้าการที่เขาตามอาละวาดเรนไปทุกที่เรียกว่าการรับผิดชอบ เรนอยากแนะนำให้เขา ไสหัวไปตายซะ
!
แม้จะคิดแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้พูดออกไปและเลือกจะข่มอารมณ์อันเกรี้ยวกราดของตัวเองลงให้ลึกสุดใจ
เรนไม่เคยลืมว่าซันโซเป็นคนยังไง ถ้าเธอร้าย ซันโซจะร้ายยิ่งกว่า
“ฉันไม่ต้องการให้คุณมารับผิดชอบอะไร” เรนเริ่มพูดเข้าประเด็น เพราะเหนื่อยจะทะเลาะกับเขาแล้ว ที่ด่าเขาไปก่อนหน้านี้เรนไม่ได้คิดอะไรเลย แค่อารมณ์มันพาไป ไม่ได้คิดจะให้เขามารับผิดชอบอะไร ไม่จำเป็นเลย
“แต่กูจะยัดเยียด”
พอโมโหมากๆ พอคนที่คุยด้วยทำอะไรไม่ถูกใจ พอคุยกันไม่รู้เรื่อง เขาก็มักจะขึ้นมึงขึ้นกูใส่เรนเสมอ โอเคว่าเรนไม่ใช่ผู้หญิงโลกสวย ชีวิตนี้เจอเรื่องระยำมาเยอะ คำพูดมึงกูก็ได้ยิน ได้ฟังมาจนชิน แต่ถึงแบบนั้นเรนก็ไม่ชอบอยู่ดี ที่ไม่ชอบก็ไม่ใช่อะไร ไม่ใช่ว่าต้องการให้คนอย่างเขามาพูดจา ค่ะ ขาใส่ แค่อยากให้พูดกันดีๆ บ้างก็เท่านั้น
แม้จะรู้...ว่าตราบใดที่ผู้หญิงตรงหน้าเขาเป็นเรน เขาไม่ทางพูดดีๆ ด้วยก็ตาม
“จะยัด ยัด ยัดจนกว่าแม่งจะยอมรับนั่นแหล่ะ”
แล้วไอ้คำว่า
'
ยัด
'
ของเขามันก็ย่อมาจาก ยัดเยียด นั่นแหล่ะ แต่ไอ้ผู้ชายบ้านี้ดันเสล่อพูดไม่สุด คนอย่างเขาไม่เคยพูดอะไรให้เคลียร์ ชอบคำพูดจาสองแง่สามง่ามให้คนอื่นเข้าใจผิดเสมอ
“ยัดเยียด จะพูดก็พูดให้สุด”
“เหมือนกันนั้นแหล่ะ จะพูดทำบ้าอะไรให้แยะ ตกลงจะเอาไม่เอา”
“...”
“จะเอาฉันไหม”
“ไม่เอา
!
”
“จะเอาไม่เอา” เขาคิดว่าเขากำลังยัดเยียดขนม ของเล่นให้เรนอยู่หรือไง
“ฉัน
!
ไม่
-
เอา
!
” เรนตะคอกใส่หน้าซันโซไปสุดเสียง ต่อให้ไม่มีเขาเรนก็คิดว่าตัวเองอยู่ได้ เรนไม่ใช่เด็กน้อยที่ยังเรียนไม่จบ ไม่ใช่คนไม่มีจะกิน เธอมีบ้าน มีรถ มีงาน และเรนก็คิดว่าเธอสามารถเลี้ยงลูกคนเดียวได้โดยไม่จำเป็นต้องมีสามีชั่วๆ แบบซันโซ
มีเขากับไม่มี มันก็ไม่ได้ต่างกันหรอก
“ก็แค่ สามี ไม่มีฉันก็ไม่ตาย
!
”
‘
หงุดหงิดเฟ้ย
!!
ทำไมกัน ทำไม ผู้หญิงคนนี้ถึงไม่คิดจะยอมแพ้ซันโซบ้าง
’
ดวงตาสีน้ำเงินครามคู่สวยยังจ้องมองสู้สายตาซันโซด้วยแววตาที่แข็งกร้าว ไม่เคยสำเหนียกเลยว่าการที่เธอมองซันโซแบบนั้น เธอจะเจออะไรบ้าง
“เรน... ไปที่มืดๆ กันไหม”
C'SOON
{Bondage D
oll SET}
Talk
พี่จันทร์เจ้า
ก็ขอมาเปิดบ้าน เปิดจองชื่อเรื่องเอาไว้ก่อนคงไม่ว่ากันเนอะ
สามารถติดตามความเคลื่อนไหวในการอัพนิยายได้ที่หน้าเพจพี่จันทร์เจ้านะคะ
การติดตามทางเว็บ บางทีพี่จันทร์เจ้าก็มีเข้ามาแก้ไข นั่น นู้น นี้ โดยไม่ได้อัพเนื้อหาเพิ่มเติม
แต่หน้าเว็บจะมีการเด้ง แจ้งเตือนการอัพเดทเนอะ
ตามติด ติดตาม
กันได้ที่นี่นะค่ะ
นิยายของพี่จันทร์เจ้าเอยไม่ถึงกับ อิโรติก 100%
บทซีดซาดอาจจะไม่เยอะเท่าที่ควร
ใครชอบก็ลองตามกันได้โน้ะ
VVVVV
Guest
