อพาร์ตเม้นท์
10คูหาตั้ง อยู่ติดกัน เป็นแนวยาว มีเด็กชายร่างเล็กเดิน ตรงไปหาเพื่อนบ้านที่ อยู่ข้างๆกันของเขาทุกวันหลังเลิกเรียน เขาหยุดถามผู้หญิงคนหนึ่งว่า
"พี่ไบรอันต์อยู่ไหมครับคุณป้า"
เสียงเล็กๆของเด็กชายวัยหกขวบ ถามผู้เป็นแม่ของไบรอันต์ ในมือถือตุ้กตาหมีตัวเขื่องอยู่ในมือข้างซ้าย คงจะเอามาเล่นกับพี่ไบรอันต์ เหมือนๆทุกวัน
แต่หลังจากที่กวินได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุในครั้งนั้นแล้ว ผู้เป็นแม่ของไบรอันต์ก็ดูจะเข็ดหลาบและระแวงอยู่เนืองๆ ไม่กล้าที่จะให้เด็กสองคนนี้เล่นกันตามลำพังอีก
กวินสายตาที่ใสซื่ิอ ของเขามองออกไปข้างหลังของเธอราวกับไม่สนใจคนที่อยู่เบื้องหน้าเลย
แต่กลับสอดสายตาค้นหาว่าพี่ไบรอั้นต์ จะอยู่ตรงมุมไหนของบ้านหรือเปล่า โดยไม่ได้สนใจแม่ของไบรอันต์สักเท่าไร
แต่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากเบื้องหน้าของเขา
"ถ้าเล่นด้วยกันแล้ว ก็อย่าให้เป็นเหมือนวันนั้นอีกนะกวิน"
แม่ของไบรอันต์ย่อเข่าลงเล็กน้อย เพื่อเอานี้วก้อยยื่นไปให้กวินเกี่ยวก้อย แล้วแม่ของไบรอันต์ก็พูดว่า
"ไหนสัญญากับป้าก่อนว่าจะเล่นด้วยกันดีๆ "
กวินกอดตุ๊กตาหมีไว้ที่หน้าอก เขาก้มหน้าเล็กน้อย ยื่นนิ้วก้อยเล็กๆไปเกี่ยวก้อยของเธอ แต่ดวงตาที่กลมโตของเขา เหลือบมองผู้เป็นแม่ของไบรอันต์ด้วยท่าทีกลัวๆ
เสียงเล็กๆอยู่ในลำคอพูดว่า
"สัญญาครับคุณป้า"
ผู้เป็นแม่ของไบรอันต์ถามย้ำเขาอีกว่า
"สัญญาว่าไง"
"ผมจะไม่เล่นกันแรง เหมือนวันนั้นอีกครับ แต่คุณป้าฮะ " กวินเหมือนจะมีข้อข้องใจบางอย่าง
แม่ของไบรอันต์พูดขึ้น
"มีอะไรเหรอกวิน"
" คือวันที่ผมแขนหัก
วันนั้นผมเผลอล้มลงแขนหักเองนี่ครับ พี่ไบรอันต์ไม่ได้รังแกผมสักหน่อย"
แม่ของไบรอันต์ยืนท้าวสะเอวแล้วพูดว่า
"กวินทำไมไม่บอกเรื่องนี้ให้พ่อเธอเข้าใจด้วยห๊า! วันนั้นพ่อเธอมาโวยวายใส่เจ้าไบรอันต์ซะยกใหญ่เลย ป้าก็นึกว่าเจ้าไบรอันต์เป็นคนทำเสียอีก " แม่ของไบรอันต์ตวาดด้วยเสียงที่ดุ
กวินพูดแบบไม่กล้าสบตาว่า
"ก็ผมบอกพ่อของผม
แล้วฮะแต่เขาไม่ฟังนี่นา"
แม่ของไบรอันต์ถอนหายใจราวกับยกก้อนปัญหาที่ไม่สบายใจนั้นออกไปแล้วพูดว่า
" เอาหล่ะเรื่องมันผ่านไปแล้วป้าไม่อยากเอามาคิดอีก ขึ้นไปสิ กวิน ไบรอันต์เขาเล่นอยู่ข้างบนหน่ะ"
กวินเดินคล้อยหลังไป แม่ของไบรอันต์ก็พูดออกมาเบาๆว่า
"มีพ่อเป็นมาเฟียก็อย่างนี้แหละน้า เอะอะก็โวยวาย สงสารแต่หนูกวิน ที่เกิดมาในครอบครัวแบบนี้ เฮ้อ" เสียงตัดพ้อของเธอ ส่งไปตามหลังร่างเล็กๆผิวขาวดุจปุยฝ้ายทุกสัดส่วนของเขา กวินเดินก้าวขาออกแรงขึ้นบันไดไม้้เพื่อไปยังชั้นสองของบ้าน
"กึก กึก กึก"
้เสียงย่ำท้าวน้อยๆของกวิน ทำให้เด็กที่วัยโตกว่าต้องเอานิ้วชี้ขึ้นมาบังปากจู๋
"จุ้ จุ้ จุ้ อย่าเสียงดังสิเจ้าทึ่ม เดี๋ยวผู้ร้ายก็รู้ตัวกันพอดี" ไบรอันต์พูดขึ้น ในขณะที่กวินหยุดชะงัก มองพินิจไปยังพี่ไบรอันต์ เขาเห็นร่างที่โตกว่า
ผิวที่เป็นสีแทนของเขาและผมสั้นสีทองราวกับตุ๊กตาฝรั่งอย่างพี่ไบรอันต์
ทำให้กวินเปลี่ยนสีหน้าที่ปนผิดหวังเล็กๆ
เด็กชายร่างเล็กพูดว่า
"ไม่เอาอะพี่ไบรอันต์ กวินจะเล่นเป็นพ่อแม่กัน ไม่เอาไม่เล่นแบบนี้"
คิ้วหนาๆของไบรอันต์เริ่มขมวด ทำให้ใบหน้าของไบรอันต์เคร่งขรึม แต่เมื่อเห็นแววตาที่เป็นประกายรบเร้าของกวินเด็กน้อยรุ่นน้องแล้ว ใบหน้าที่เคร่งขรึมของไบรอันต์ก็คลายลง
ริมฝีปากก็คลี่ยิ้มออกมา
"เจ้าทึ่ม พี่ไม่เข้าใจเลยว่าเราทำไมถึงชอบเล่นเหมือนผู้หญิงแบบนี้นะ แต่ก็ช่างเหอะ กวินอยากเล่นก็ตามใจ
แต่พี่ต้องเล่นเป็นพ่อที่เป็นตำรวจนะกวิน "
"ได้ครับพี่ไบรอันต์ กวินจะเป็นแม่ก็แล้วกัน คอยเลี้ยงลูกของเราน้า"
กวินยื่นตุ๊กตาหมีอวดไบรอันต์
ไบรอันต์ทำปากยื่นออกมาประมาณว่าจะพูด
"อืมม"
กวินดีใจที่ไบรอันต์ยอมเล่นด้วย ถึงแม้ไบรอันต์จะขัดใจกวินไปบ้างนิดหน่อย แต่ก็เป็นบางครั้งเท่านั้น
ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวเขื่อง กวินพานอนลงบนหมอนนุ่มๆ แล้วเคลื่อนผ้าห่มมาปิดร่างน้อยของตุ๊กตาหมีตัวนั้นอย่างทนุถนอมประหนึ่งลูกจริงๆ
เด็กชายร่างเล็กเล่นไปตามเรื่องตามราวของเขาโดยไม่ได้มองสายตาเป็นมิตรของไบรอันต์
ที่พินิจมองมาที่กวินเลยแม้แต่น้อย
บางครั้งไบรอันต์ก็หลุดขำระคนเอ็นดูอยู่ตลอดขณะที่เล่นด้วยกันอย่างาสนุกสนาน
Guest
