สวนสนุก

ส

ว

น

ส

นุ

ก

เช้ารุ่งขึ้นอีกวันหลังจากที่ผมนอนกอดกับกัปตันทั้งคืน (แค่กอดนะครับ ไม่ได้ทำอะไรนอกเหนือ

จากนั้นเลย ร้อนตัวอีกแหละนะไวท์)

กต

: พี่ไวท์ๆๆๆๆ ตื่นๆๆๆๆ   เช้าแล้ว

วว

:   อืมมมมมมมมม   กี่โมงแล้วอะ

กต

:

8

โมงเช้าแล้ว

วว

:   โห้ เพิ่ง

8

โมงเอง จะรีบตื่นไปไหนเนี่ย ขอนอนอีกหน่อยไม่ได้หรอ วันนี้ก็ไม่ได้ไปไหนนิ

กต

: ไม่ได้ๆๆๆ ตื่น ลุกขึ้นมาเร็ว วันนี้ต้องไปเที่ยวสวนสนุกนะ

วว

:   ห่ะ สวนสนุก เออ อีกแป๊บนึงนะ

กต

: ไม่เอ๊า ไม่เอา ลุกขึ้นมาเร็วๆ ไปอาบน้ำได้แล้ว

วว

:   เออๆๆ อีกแป๊บนึงนะ

กต

: ไม่เอา ลุกขึ้นมาเร็วๆ

วว

:   แป๊บๆๆ

กต

: ไม่เอา  ลุกมาเร็วๆ

วว

:   โอ้ย อะไรกันหนักกันหนาเนี้ย รำคาญโว้ย หนกหูจริง เรียกอยู่ได้คนจะหลับจะนอน

(ผมโมโหมากครับ คนจะนอนเรียกอยู่ได้)

กต

: งั้นผมขอโทษนะครับพี่ไวท์ พี่นอนต่อเถอะครับ (หลังจากนั้นกัปตันก็เดินเข้าห้องน้ำไปเลยครับ โอ้ย! นี่ผมทำอะไรลงไปเนี่ย อยากจะดึงผมตัวเองให้หลุดทั้งหัวเลย ก็ผมเผลอดุ แถมตะคอกกัปตันไปอีกนี่ครับ ก็ผมไม่ชินอะครับ ก็ไม่เคยมีใครมาปลุกเช้าๆ แบบนี้อะ เฮ่อๆๆๆ ผมถอนหายใจแบบนั้นเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ นานแล้วนะที่กัปตันเข้าห้องน้ำไป สงสัยคงไม่อยากเจอผมแล้วมั้งครับ เฮ่อ (-

_-!),(T-T)

ตอนนี้กัปตันออกมาแล้วครับ มันเดินแต่งตัวออกมาด้วย แต่ว่ากัปตันแต่งตัวแบบธรรมดาขาสั้นเหมือนอยู่บ้านอะครับ สงสัยงอนชัวร์  ง้อยาวแน่เลยครับงานนี้ แต่ก็ต้องง้อครับ สู้ๆ ครับ

ผมบอกกับตัวเองอย่างนั้นก่อนจะลงมือง้อกัปตัน

วว

:   กัปตัน

กต

: (.................) เงียบครับ

วว

:   กัปตัน พี่ขอโทษ

กต

: (................) เงียบ มันยังไม่ยอมพูดกับผมครับ

วว

:   กัปตัน พี่ขอโทษนะ ยกโทษให้พี่นะ พี่ไม่ได้ตั้งใจ

กต

: (...........) ยังคงเงียบอยู่อย่างนั้นครับ

วว

:   งั้น กัปตันรอพี่ก่อนนะ พี่ไปอาบน้ำก่อน แล้วเดี๋ยวเราไปเที่ยวกัน (พูดเสร็จผมก็กำลังจะลุกเดินไปเข้าห้องน้ำ ถ้าไม่ได้ยินเสียงนี้ขึ้นมาก่อน)

กต

: ไม่เป็นไรครับพี่ไวท์ พี่นอนต่อเถอะครับ ผมไม่อยากไปแล้วครับ (พูดด้วยสีหน้าเฉยชา)

วว

:   ไม่เอาแบบนี้ดิกัปตัน พี่ขอร้อง พี่ขอโทษ

เพราะอะไรรู้ไหมครับ เพราะตอนนี้กัปตันกำลังเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วกำลังจะเดินออกไปจากห้องครับ ผมต้องทนไม่ได้แน่ๆ ถ้ากัปตันจะโกรธผมและไม่พูดกับผม

วว

:   กัปตัน กัปตันครับ (ผมเดินเข้าไปจับแขนของกัปตันไว้ และตอนนี้ผมเข้าไปกอดกัปตันจากด้านหลังไว้แล้วครับ)

พี่ขอโทษนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจ ยกโทษให้พี่นะครับคนดี

กต

: ปล่อยดิพี่ไวท์ ปล่อย บอกให้ปล่อยไง

วว

:   ไม่ปล่อย (ใครจะปล่อยละครับ ง้อยังไม่สำเร็จเลย) ปล่อยไปกัปตันก็หนีพี่ไปอะดิครับ (กัปตันมันก็ยังทำหน้างอนผมอยู่ครับ ผมต้องทำยังไงเนี่ย)

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

โอ้ย

!!

ใครมาเคาะประตูตอนนี้เนี่ย แล้วผมจะง้อสำเร็จไหมงานนี้

กต

: ปล่อยดิพี่ไวท์จะไปดูว่าใครมาเคาะประตู

วว

:   เดี๋ยวพี่ไปดูเอง กัปตันรอพี่อยู่ตรงนี้นะครับ

กต

: (-*

-)

ผมเดินไปเปิดประตู ก็เจอม๊ามายืนรออยู่ตรงหน้าประตู

วว

:   อรุณสวัสครับม๊า

ม๊า วว

: จ้า ตื่นกันเร็วจังเลย ม๊าจะมาบอกว่าวันนี้ม๊าจะไปธุระกับป๊าข้างนอกนะ

อาจจะกลับดึกๆนะ

วว

:   ได้ครับม๊า เอ่อม๊าครับ (ผมพูดเสียงเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคนพอครับ)

ม๊า วว

: มีอะไรลูก ทำไมต้องพูดเสียงเบาๆ ด้วยล่ะ

วว

:   ม๊า ไวท์มีเรื่องให้ช่วยครับ

ม๊า วว

: มีเรื่องอะไรลูกทำหน้าเครียดเชียว

วว

:   มีครับม๊า พอดีไวท์เผลอไปดุ ไปตะคอกใส่กัปตันอะครับ

ม๊า วว

: เรื่องอะไรกันลูก แล้วหนูไปดุน้องทำไม

วว

:   ก็ไวท์ลืมตัวอะครับ ก็ไม่เคยมีใครมาปลุกนี่ครับ ม๊าช่วยไวท์หน่อยน้า

ม๊า วว

: จะให้ม๊าช่วยยังไงอะ

วว

:   ไม่รู้ ผมนึกไม่ออกแล้วครับม๊า เอ่อแต่ว่าผมกำลังจะพากัปตันไปเที่ยวอยู่นะครับ เห็นบอกว่าจะไปสวนสนุก แต่ว่างอนผมซะก่อนเลยไม่ยอมไป

ม๊า วว

: อ่อ อืม

วว

:   แล้วก็อย่างที่ม๊าเห็นอะครับ งอนเลยแต่งตัวอยู่บ้านซะเลย ม๊าช่วยไวท์หน่อยน้าครับม๊า

ม๊า วว

: ไวท์ลูก ทำไมต้องแคร์น้องกัปตันถึงขนาดนี้ด้วยลูก คิดไรกับน้องป่ะเนี่ย

วว

:   ม๊าก็....ก็แค่พี่น้องอะครับ เอาเป็นว่าม๊าช่วยไวท์หน่อยน้า (ผมอ้อนม๊าแบบสุดๆ อะครับ)

ตอนนี้กัปตันก็ยังคงนั่งอยู่ที่ปลายเตียง นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่โดยไม่สนใจอะไรผมเลย แต่ผมขอร้องม๊าแล้วนี่ครับให้ม๊าช่วย รอดูม๊าดีกว่าจะทำยังไง เพราะตอนนี้ม๊าเดินไปตรงที่กัปตันนั่งอยู่ครับ

ม๊า วว

: ไวท์ลูก

วว

:   ครับม๊า

ม๊า วว

: ม๊าว่าไวท์ไปอาบน้ำแต่งตัวดีกว่านะ เห็นบอกว่าจะไปเที่ยวสวนสนุกเดี๋ยวไม่ทัน มันสาย แดดจะร้อนเอานะ

วว

:   ได้ครับม๊า แต่....

ม๊า วว

: เดี๋ยวเรื่องนั้นม๊าจัดการเอง โอเคนะ

วว

:   โอเคครับ (ม๊ายกมือทำท่าโอเคกับผม พร้อมหยักคิ้วให้เป็นเชิงว่าเชื่อม๊าดิ ได้ไปแน่นอน เห็นอย่างนั้นผมจึงเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ เตรียมตัวไปเที่ยวครับ เพราะผมเชื่อว่าม๊าทำได้) ผมใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำและทำธุระส่วนตัวอยู่พักนึง พอเดินออกมาก็เห็นกัปตันแต่งตัวหล่อนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนที่นอนแล้วครับ แสดงว่าม๊าเกลี่ยกล่อมสำเร็จ แต่ ผมจะเริ่มยังไงดีอะ เริ่มไม่ถูกครับ ไม่เคยง้อผู้ชายหัวเกรียนๆ อย่างนี้นี่ครับ เคยแต่ง้อสาวๆ ผมยาวๆ เอาเป็นว่าเลิกพูดแล้วไปคิดวิธีง้อดีกว่า ผมเดินไปแต่งตัวครับ แต่ยังไม่ได้เช็ดผมนะครับ (เอ๋ หรือจะใช้วิธีเดิมดี เอาว่ะ ลองดู)

วว

:   กัปตัน

กต

: (.............เงียบ...........)

วว

:   กัปตันหายงอนพี่แล้วใช่ป่ะครับ

กต

: ยัง (ยังไม่หายงอน แต่ก็ยอมพูดด้วย แค่นี้ก็โอเคครับ)

วว

:   แล้วจะให้พี่ทำยังไงอะ กัปตันถึงจะหายงอนพี่

กต

: อยากรู้หรอ

วว

:   ใช่ๆๆ ให้พี่ทำอะไรก็ได้ พี่ยอมหมดทุกอย่างเลยครับ

กต

: ทุกอย่างจริงเปล่า

วว

:   เออ.....จริงครับ (มันคิดจะทำไรของมันครับ หน้าตาเจ้าเล่ห์มากอะ ขอบอก)

กต

: งั้นพี่ไวท์ก็รีบแต่งตัวดิ จะได้รีบไปสวนสนุกกัน

วว

:   โอเคครับ แต่......

กต

: แต่อะไรอีกห่ะ

วว

:   กัปตันช่วยเช็ดผมให้พี่หน่อยได้ไหม จะได้เสร็จเร็วๆ จะได้รีบไป

กต

: ไม่เอา อย่ามา อย่ามาต่อลองนะพี่ เร็วๆ เลย

วว

:   โอเคๆ ไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร งั้นรอพี่ก่อนแล้วกันนะ

กต

: ได้ครับ

ผมแกล้งทำเป็นแต่งตัวช้าๆ ทาครีม ทาโลชั่น โน้นนี้นั้น อีกสารพัด เท่าที่จะช้าได้ แต่ว่ายังไม่ได้เช็ดผมหรอกนะครับ

กต

:  พี่ไวท์ เร็วหน่อยดิ ชักช้าอ่ะ

วว

:   พี่ก็รีบอยู่นี่ไง อยากให้เร็วก็มาช่วยพี่ดิ

กต

: ผมรู้นะว่ามันเป็นแผนของพี่อะ

วว

:   แผนอะไร อย่ามามั่ว อย่ามาใส่ร้ายพี่ดิ

กต

: อะๆ ยอม ไม่ใช่แผนก็ได้ มาๆๆๆ

ผมช่วยเช็ดผมให้จะได้เสร็จเร็วๆ จะได้รีบๆ ไป อิอิ แผนอ่อยสำหรับครับ ต้องขอยืมคำของแฟนครับมาใช้ซักหน่อยแล้ว

"อ่อยยังไง ไม่ให้รู้ว่าอ่อย"

หลังจากนั้นกัปตันก็เช็ดผมให้ผมครับ ดีจัง สบายจัง อยากมีแบบนี้ทุกวันเลย

วว

:   กัปตันพี่อยากให้กัปตันทำแบบนี้ อยู่แบบนี้กับพี่ทุกวันเลย (แต่ผมพูดเสียงเบาๆ นะครับ กลัวน้องได้ยินแล้วจะรับไม่ได้)

กต

: พี่ไวท์พูดว่าอะไรนะ ผมไม่ค่อยได้ยิน พูดอีกทีดิ

วว

:   เปล่านิ ไม่ได้พูดอะไร

กต

: พูด เมื่อกี้พี่ไวท์พูด

วว

:   ไม่ได้พูด

กต

: ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด

งอนอีกแล้วครับ เด็กอะไรขี้งอนเป็นบ้าเลย งานเก่ายังไม่ได้เคลียร์ เอางานใหม่มาให้อีกแล้ว เฮ่อ

วว

:   กัปตัน อย่างอนดิครับ ไม่เอาไม่งอนนะ (ผมพูดพร้อมดึงแขนกัปตันไว้ทั้งสองข้างเลยครับ แล้วดึงตัวให้ก้มลงมา ถ้านึกภาพไม่ออกผมจะบอกให้นะครับ ก็ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง กัปตันยืนอยู่ข้างหลังผมเช็ดผมให้ผมอยู่ แล้วผมก็ดึงแขนทั้งสองข้างของกัปตันลงมาให้ใกล้กับหน้าผมครับ พอจะนึกกันออกหรือยัง)

กต

: พี่ไวท์ปล่อยดิ ปล่อยเลย ผมงอนพี่อยู่นะ อย่ามาทำอย่างนี้กับผมนะ

วว

:   กัปตันก็อย่าเป็นแบบนี้ซิครับ พี่ขอโทษน้า ทีหลังจะไม่ทำแบบนี้แล้วครับ เลิกงอนพี่นะครับเด็กดีของพี่

กต

: ปล่อย ปล่อยผมดิ

วว

:   ถ้าไม่บอกว่าเลิกงอนแล้ว ก็จะไม่ปล่อย (พร้อมทั้งค่อยๆ เลื่อนจมูกเข้าไปใกล้แก้มของกัปตัน) เจ้าตัวจึงยอมพูดออกมาครับ สนุกจัง ได้แกล้งคนเนี่ย

กต

: (+

_+),(-_-!)

โอเคๆ เลิกงอนก็ได้

วว

:   น่ารักมากครับ เด็กดีของพี่ ป่ะเราไปเที่ยวกัน ว่าแต่จะไปไหนหรอครับ

กต

: นึกว่าจะไม่ได้ไปซะแล้ว เราจะไปเที่ยวสวนสนุกสุดหรรษากันครับ เราจะไปกันได้ยัง

วว

:   ป่ะ ไปได้แล้วครับ

หลังจากนั้นผมก็เดินกอดคอลงมากับกัปตันครับ พอลงมาถึงข้างล่างก็เจอป๊ากับม๊ากำลังจะออกไปธุระพอดีครับ

ม๊า วว

: อ้าว ลงมาพอดีเลย ม๊ากับป๊าก็กำลังจะไปพอดีเลย งั้นเที่ยวให้สนุกนะไวท์กัปตัน (เอ๊ะ ทำไมม๊ายิ้มเล็กยิ้มน้อยให้กัปตัน

2

คนนี้มีอะไรกันหรือเปล่าเนี่ย)

กต

: ครับม๊า เดินทางปลอดภัยนะครับ

วว

:   ครับม๊า เดินทางปลอดภัยเหมือนกันนะครับ

ม๊า วว

: ไวท์ลูก วันนี้ม๊าว่าให้คนขับรถพาไปดีกว่า เผื่อเล่นเครื่องเล่นเหนื่อย แล้วขับกลับมา

ไม่ไหว ม๊าเป็นห่วง

กต

: นั้นดิพี่ไวท์

วว

:   ทำไมอะ

ม๊ากับกัปตันมีพิรุจเนี่ย มีอะไรกันหรือเปล่า

ม๊า วว

:

ไม่มีอะไรเลยลูก

กต

: ไม่มีอะไรน้าพี่ไวท์ เชื่อม๊าเหอะ

วว

:   ก็ได้ๆ งั้นไปก่อนนะครับป๊าม๊า

กต

: ไปก่อนนะครับป๊ากับม๊า

ป๊าม๊า วว

: อืม

,

จ้า

หลังจากที่คุยกับป๊าและม๊าเสร็จผมก็พากัปตันเดินไปขึ้นรถที่ม๊าเตรียมไว้ให้ครับ ตอนนี้เราทั้งสองคนกำลังเดินทางมุ่งหน้าไปสวนสนุกกันครับ ถ้าถามผมว่าผมอยากมาไหม ผมตอบเลยว่า

“

ไม่

”

แต่ว่าขัดไม่ได้ครับ สัญญาต้องเป็นสัญญาครับไม่งั้นเดี๋ยวไม่หายงอน

ณ สวนสนุก

มาถึงแล้วครับ สวนสนุก แค่เห็นสถานที่ก็เหนื่อยแล้วครับ ผมบ่นครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากเล่นนะครับ แต่ว่าผมเป็นคนขี้กลัว มีเรื่องหนึ่งที่ยังไม่ได้บอกให้ใครรู้คือผมเป็นคนกลัวความสูงครับ มีแต่ม๊ากับคนที่บ้านและเพื่อนๆ ผมเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ นอกนั้นไม่มีใครรู้หรอกครับ ใครจะไปบอก ถ้าคนอื่นรู้มีหวังล้อผมตายเลย นักเลงคุมสยามกลัวความสูง แค่คิดก็อายแล้วครับ (มาวันนี้ผมก็ภาวนาให้กัปตันเล่นอะไรก็ได้ที่ไม่เกี่ยวกับความสูง)

กต

: พี่ไวท์ เราจะเล่นอะไรก่อนอะ มันหน้าเล่นทุกอย่างเลยเนอะ

วว

:   แล้วแต่....

กต

: อันนี้ก็หน้าเล่น  ไปเล่นอันนี้ก่อนดีกว่า

วว

:   แล้วแต่

….

กต

: ไปเล่นอันนี้ก่อนดีกว่า

วว

:   แล้วแต่

กต

: พี่ไวท์

วว

:   อาราย

กต

: ถ้าพี่ไวท์ไม่เต็มใจจะมา ไม่เต็มใจจะเล่น งั้นเรากลับบ้านกันดีกว่า

วว

:   เปล่า พี่แค่...... นึกไม่ออกว่าเราจะเล่นอะไรก่อนดี ก็แค่นั้นเอง (ต้องเอาตัวรอดครับงานนี้ ใครจะกล้าบอกว่าไม่อยากเล่นละ เดี๋ยวโดนงอนอีก)

กต

: จริงอ่ะ

วว

:   จริงดิ ป่ะ งั้นเราจะเล่นอะไรกันก่อนดีละ

กต

: เล่นอันนี้ก่อนดีกว่า

วว

:   โอเคครับ

กต

: เดี๋ยวเล่นอันนี้เสร็จมาเล่นอันนี้ต่อ โอเคป่ะ

วว

:   โอเคครับ

หลังจากนั้นกัปตันก็ลากผมไปเล่นเครื่องเล่นอันโน้นที อันนี้ที แต่ละอย่างเนี่ย ทำผมจะอ้วกจริงๆนะ ไม่ไหวครับ เฮ่อ.................ผมไม่ไหวแล้วครับ

อ้วก แหวะๆๆๆ มันเอาไม่อยู่แล้วครับ ทนไม่ไหว กั้นไม่ได้จริงๆ ยังดีที่กัปตันเอามือมาลูปหลังให้หน่อย ค่อยยังชั่วขึ้นมานิดนึงครับ

กต

: พี่ไวท์ ไหวไหม (ผมหันไปมองหน้ากัปตันหนึ่งที ประมาณว่า ไม่หน้าถาม ถ้าไหวจะอ้วกอย่างนี้หรอ)

วว

:   ไหวครับ ไหวดิ สบายมาก กัปอยากเล่นอะไรหรือเปล่าละ (ภาวนาให้กัปตันมันเห็นใจผม แล้วบอกว่าไม่เล่นอะไรแล้วสงสารพี่ไวท์)

กต

: เออ เล่น (จบกัน)

วว

:   เล่นอะไรอะ

กต

: แต่ว่าผมสงสารพี่ไวท์ งั้นเราเล่นอะไรเบาๆ ดีกว่าเนอะ

วว

:   แล้วแต่กัปตันเลย พี่ตามใจกัปตันทุกอย่าง

กต

: แหม่ โปรโมชั่นดีจริงๆ นะ

วันหน้าต้องใช้บริการบ่อยๆ ซะแหละ

วว

:   (

^_^),(*-*)

ผมไม่ได้ตอบอะไรได้แต่ยิ้มอย่างเดียว

กต

: งั้นเราไปขึ้นชิงช้าสวรรค์กันดีกว่า เสร็จก็ไปหาอะไรกิน แล้วก็กลับบ้าน โอเคไหมครับ

วว

:   โอเคครับ (จะบอกไม่โอเคก็ไม่ได้ เดี๋ยวงอนอีก แต่เอ๊ะ เมื่อกี้เหมือนได้ยินเลยว่าจะเล่นชิงช้าสวรรค์ ตายครับงานนี้ ก็ผมกลัวความสูงนี่ครับตามที่บอก แล้วชิงช้าสวรรค์มันก็สูงมากนะครับจะบอกให้)

กต

: ไปยังพี่ไวท์ เอ้า แล้วดูทำหน้าเข้า เป็นอารายอีก หน้าซีดเชียว

วว

:   ก็เปล่า ไม่ได้เป็นอาราย เราไปกันดีกว่า

หลังจากนั้นกัปตันก็ลากผมขึ้นชิงช้าสวรรค์ไปครับ แต่พอไปถึงตรงทางขึ้นที่จะเข้าไปยังกระเช้า ผมถึงกับยืนตัวแข็งทื่อ ไม่ขยับไปไหนเลยครับ เรื่องของเรื่องคือมันกลัวครับ มันสูงจะตายไป เหมือนกัปตันจะแกล้งผมเลยครับ แต่เอ๊ะ กัปตันมันไม่รู้นิหน่าว่าผมกลัวความสูง มันคงไม่แกล้งผมหรอก แต่จะให้ผมบอกกัปตันไปตรงๆ มันก็ใช่เรื่องป่ะครับ ไม่เอาหรอก ผมอาย

กต

:

พี่ไวท์ เร็วดิ จะเดินอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมห่ะ ถึงคิวเราแล้ว

วว

:

โอเคครับ (ต้องขึ้นจริงๆ แล้วซินะ เฮ่อ)

กต

:

อ้าวเฮ้ย

!!

พี่ไวท์อะไรเนี่ย กระเช้าเขามีที่นั่งตั้งเยอะจะมานั่งเบียดผมทำไมครับ ออกไปดิ ร้อนจะแย่อยู่แล้ว (หลังจากขึ้นมานั่งในกระเช้าแล้ว.......ไม่ออก ไม่ปล่อยด้วย ก็มันกลัวนี่ครับ)

วว

:

ไม่เอาจะนั่งตรงนี้ มีอะไรป่ะ (ยังครับ ผมยังกวนตีนมันอยู่)

กต

:

อ้าว กวนตีนดิครับพี่ ที่มันมีตั้งเยอะแยะ จะมานั่งด้วยกันทำไม ไปนั่งฝั่งโน้นเลย จะได้ดูวิวสวยๆ ข้างล่างเนี่ย แดดก็ไม่ค่อยมี ลุกไปเลย

วว

:

ไม่ลุก พี่จะนั่งตรงนี้ มีไรป่ะ

กต

:

พี่ไวท์ พี่จะไม่ลุกใช่ไหม

วว

:

ใช่ (ทำเสียงกวนตีน + หน้ากวนบาทาด้วย)

กต

:

พี่ไม่ไป ผมไปเองก็ได้ ชิ (พูดเสร็จมันก็เตรียมจะลุกไปนั่งฝั่งตรงข้ามอีกฝั่งนึง แต่ไม่ไวกว่าที่ผมจะจับแขนมันรั้งเอาไว้) พร้อมกับพูดว่า

วว

:

กัปตัน พี่ขอโทษนะ อย่าไปนั่งฝั่งโน้นเลยนะพี่ขอร้อง

กต

:

ทำไม ทำไมถึงจะนั่งไม่ได้ ก็พี่เล่นนั่งเบียดผมเนี่ยมันอึดอัดนะ ร้อนด้วย (มันโว้ยวายใหญ่)

วว

:

คือว่า........คือว่า.........

กต

:

พี่ไวท์ มีอะไรจะพูดไหม คือว่า คือว่า อยู่นั้นแหละจะรู้เรื่องไหมเนี่ยวันนี้อะ

วว

:

คือว่าพี่กลัวความสูงอ่ะ กัปตันนั่งอยู่ข้างๆ พี่นะ พี่กลัว

กต

:

ก็แค่เนี่ย นึกว่าจะไม่พูดซะอีก

วว

:

อะไรนะ กัปตันรู้หรอว่าพี่กลัวความสูงอะ

กต

:

รู้ดิ ก็ม๊าบอกผมอะ

วว

:

จริงอะ ม๊านะม๊า

กต

:

ก็ม๊ามานั่งอธิบาย ช่วยแก้ตัวให้ลูกชายตัวดีที่ตะคอกใส่ผมเมื่อเช้า ว่าพี่ไวท์ไม่ได้ตั้งใจ พี่ไวท์ไม่ชินกับการตื่นเช้า ไม่ชินกับการมีคนมาปลุก แล้วม๊าก็บอกวิธีแก้เผ็ดพี่ไวท์ให้ผม โดยการบอกผมว่าให้ผมพาพี่ไวท์ที่ไปสูงๆ เพราะพี่ไวท์กลัวความสูง

วว

:

ม๊านะม๊า ทำไมทำกับลูกชายได้ลงคอ

กต

:

แต่ว่าจริงๆ ผมกะจะไม่แกล้งพี่หรอก แต่คิดไปคิดมาอีกที โดนแกล้งซะมั้งจะได้รู้ว่าแกล้งคนอื่นแล้วคนอื่นเขารู้สึกยังไง ทีนี้รู้หรือยังครับ

วว

:

อืม รู้แล้วครับ

กต

:

พี่ไวท์ เป็นอะไรอะ ทำไมต้องทำเสียงเหมือนเศร้าขนาดนั้นด้วยอะ

วว

:

พี่คงเป็นคนที่นิสัยไม่ดีเอามากๆ เลยเนอะ ชอบแกล้งคนอื่น พอโดนเข้ากับตัวเองถึงรู้ว่ามันไม่สนุกเหมือนตอนที่ไปแกล้งเขา เฮ่อ พี่มันนิสัยแย่จริงๆ

กต

:

เฮ้ย

!

พี่ไวท์ไม่เอาน่า ผมไม่ชินกับโหมดเศร้าของนักเลงคุมสยามขี้แกล้งแบบนี้เลยอะ ไม่เอานะ เลิกน้อยใจนะครับ ยังมีผมที่ไม่โกรธพี่อยู่คนนึงนะ

วว

:

อืมครับ ขอบใจนะกัปตัน  แต่เอ๊ะ กัปตันว่าไงนะ ยังมีกัปตันอีกคนที่ไม่โกรธพี่  พี่ว่าไม่ใช่มั้ง เมื่อเช้ายังโกรธพี่จะเป็นจะตายอยู่เลย

กต

:

แฮะๆๆๆ  ก็เมื่อเช้ามันน้อยใจนี่หน่า บอกจะพามาแล้วก็ไม่พามา เอาแต่นอนอย่างเดียวแถมยังตะคอกเสียงดังใส่ผมอีก พี่ไวท์รู้ไหม ว่าผมตกใจและเสียใจมากแค่ไหน

วว

:

พี่ขอโทษ พี่จะไม่ทำอีกแล้ว

กต

:

สัญญาได้ไหม ว่าจะไม่ดุ ไม่ด่า ไม่ว่า ไม่ตะคอกใส่ผมอีก สัญญานะ

วว

:

สัญญาครับ พี่จะไม่ทำมันอีก พอใจไหมครับที่รัก

กต

:

ตลกแหละ ใครเป็นที่รัก เดี๋ยวโดน (กัปตันยกมือขึ้นมาทำท่าจะต่อยผมแบบเล่นๆ แต่ผมดันจับมือของกัปตันทั้งสองข้างไว้ได้ก่อน ผมก็เลยเลื่อนใบหน้าของผม เข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าของกัปตัน เข้าไปใกล้อีก ใกล้อีก จนตอนนี้ปลายจมูกเราห่างกันประมาณ 2 เซ็นได้ ก่อนที่ผมจะตัดสินใจพูดอะไรบ้างอย่างออกมา

วว

:

กัปตัน พี่รักกัปตันนะรู้ไหมครับ แล้วกัปตันรู้สึกยังไงกับพี่อะ บอกพี่หน่อยได้ไหมครับ

กต

:

รู้ครับ

วว

:

แล้วรู้สึกยังไงกับพี่หะ

กต

:

เออ.....ก็.....เออ....ก็

วว

:

กัปตัน ถ้ามั..............(ผมยังพูดไม่ทันจบประโยคเลยครับ ก็มีริมฝีปากสีชมพูอมแดงระเรื่อมาทาบทับกับปากของผม หรือเรียกง่ายๆ ว่าตอนนี้กัปตันกำลังจูบผมอยู่ครับ ซึ่งแน่นอนว่าคนอย่างไวท์จะไม่ยอมให้ใครมาลุกล้ำ ได้ฝ่ายเดียวหรอก กลายเป็นว่าตอนนี้เราทั้งสองคนแลกจูบกันอยู่อย่างนั้น นานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้ชิงช้ามันกำลังจะถึงข้างล่างแล้ว แล้วเราก็ต้องลงกันแล้วครับ สงสัยกัปตันจะเห็นว่ามันใกล้จะถึงข้างล่างแล้วจึงถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง แล้วก็พูดขึ้นมาว่า

กต

:

ทีนี้รู้หรือยังว่าคำตอบคืออะไร

วว

:

ไม่รู้อะ ก็ไม่มีคนบอกอะ

กต

:

แหม่

!!

ๆๆๆ ได้คืบจะเอาศอก เลยนะ

วว

:

ก็แล้วแต่ (ผมแกล้งเมินหน้าหนี้ไปอีกทางนึงเลยครับ แต่ก็ได้ยินเสียงๆ นึงที่ทำให้ต้องหันกลับมามอง)

กต

:

พี่ไวท์ครับ ผมรักพี่นะครับ

วว

:

ครับ รู้แล้วครับ ที่รักของพี่ จุ๊บ

ผมจุ๊บตรงหน้าผากของกับตันก่อนที่เราทั้งสองคนจะออกมาจากกระเข้าของชิงช้าสวรรค์

กต

:

พี่ไวท์ ผมหิวแล้วอะ ไปหาอะไรอร่อยกินกัน นะนะนะนะ

วว

:

โอเคครับ ไปหาของกินเสร็จ แล้วเรากลับบ้านกันเลยนะ พี่เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

กต

:

คร๊าบบบบบบ  โอเคครับ

หลังจากนั้นผมและกัปตันก็หาอะไรๆ อร่อยกินกันแถวนั้นจนอิ่ม ก็ถึงเวลากลับบ้านซักที เหนื่อยชะมัดเลยวันนี้ ที่เหนื่อยเพราะอ้วกนี้แหละครับ อายนะครับเนี่ย (

-/////-

)

หลังจากโทรเรียกคนขับรถมารับ เราทั้งสองคนก็เดินทางกลับมาถึงบ้าน แต่ว่าในบ้านกับไม่พบใคร สงสัยป๊ากับม๊าคงยังไม่กลับมาแน่เลย นี่ก็สองทุ่มจะสามทุ่มแล้วนะเนี่ย ป๊ากับม๊าเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย เป็นห่วง ต้องโทรไปถามซักหน่อยว่าเป็นไงบ้าง

วว

:

ฮัลโหลม๊า

ม๊า วว

:

ว่าไงลูก ไวท์

วว

:

ม๊าอยู่ไหนครับ ไวท์เห็นมันดึกแล้วก็เลยลองโทรมาถามดู

ม๊า วว

:

อ่อ ม๊ายังทำงานไม่เสร็จเลยลูก สงสัยคืนนี้ต้องนอนที่นี่แล้วแหละ ว่าแต่ไวท์มีอะไรหรือเปล่า แล้วไปเที่ยวมาสนุกไหมละ 555++  แล้วปรับความเข้าใจกับน้องหรือยัง 555+

วว

:

ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะม๊า เพราะม๊านั้นแหละทำไวท์อ้วกเลย  ตอนนี้ไวท์กับกัปตันเราปรับความเข้าใจกันดีแล้วครับ เรารักกันเหมือนเดิมแล้วครับ (ผมพูดกับม๊านะครับ แต่แขนผมยังคงกอดกัปตันอยู่และกระชับกอดให้แน่นขึ้นมากกว่าเดิมอีก จนตอนนี้กัปตันอายจนหน้าแดง แถมยังเอาข้อศอกมากระทุ้งเอวผมอีกนะครับ สงสัยจะเขินจริง แล้วยังพูดแบบไม่มีเสียงมาว่า

“

เดี๋ยวม๊ารู้

”

ผมอ่านปากมันออกครับ ผมจึงส่ายหน้าให้มันเบาๆ ประมาณว่าไม่เป็นไร) เออม๊าครับ งั้นแค่นี้นะครับ เดินทางกลับบ้านดีๆนะครับบอกป๊าด้วยนะครับ

ม๊า วว

:

จ๊ะลูก เออ คุยกับน้องดีๆ นะ แล้วอย่าเผลอไปดุน้องอีกเข้าใจไหม ไม่งั้นม๊าจะตีไวท์ละทีนี้อะ โทษฐานทำน้องเสียใจ

วว

:

ครับ รู้แล้วครับ จะดูแลอย่างดีอะคนนี้ ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม ไม่ให้ไปไหนไกลๆ เลยโอเคไหมครับม๊า

ม๊า วว

:

โอเค งั้นแค่นี้นะลูก บ๊ายบาย ฝันดีครับลูก

วว

:

บ๊ายบายครับม๊า

หลังจากคุยโทรศัพท์กับม๊าเสร็จ ก็มีคนอยากรู้มานั่งอยู่ข้างๆ แหม่ๆๆๆ มาเชียวนะไอ้กัป ทีอยากรู้อะไรเนี่ย มาอ้อน ทำหน้าซะน่ารักเลย

วว

:

มีอะไรหะ

กต

:

พี่ไวท์คุยอะไรกับม๊าอะ มียุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม ไม่ให้ไปไหนไกลๆ ด้วย ใครอะ อยากรู้

วว

:

อยากรู้หรอ

กต

:

อืม

วว

:

งั้นหอมแก้มพี่ก่อน เดี๋ยวพี่บอก

กต

:

ไม่เอาอะ ตลอดเลยอะพี่ไวท์เนี่ย

วว

:

ไม่หอมก็ไม่บอก

กต

:

ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก ไม่อยากรู้แล้วก็ได้ เชอะ ไปอาบน้ำดีกว่า

วว

:

โถ่ๆๆๆ ไม่เอานะ ไม่งอนนะ บอกก็ได้ คือว่าม๊าเขาบอกว่าให้พี่คุยกับกัปตันดีๆ แล้วอย่าเผลอไปดุน้องอีก ไม่งั้นม๊าจะกลับมาตีพี่ พี่ก็เลยบอกว่าจะดูแลอย่างดียุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม ไม่ให้ไปไหนไกลๆ เลย โอเคไหม พี่บอกหมดแล้วให้รางวัลพี่มั้งดิ (พอพูดเสร็จผมก็ทำแก้มป่องๆ ยืนหน้าเข้าไปใกล้กัปตัน แล้วเจ้าตัวก็เอาปากมาจุ๊บแก้มผมทีนึงก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำ)

วว

:

กัปตันรอพี่ก่อน พี่อาบด้วย จะได้มานอนพร้อมกัน (หลังจากนั้นผมก็เอาไปอาบน้ำพร้อมกัปตันในห้องน้ำเลย อาบอย่างเดียวนะ ไม่ได้ทำอะไรเล๊ยจริ๊งจริง (ทำไมต้องทำเสียงอย่างนั้นหะไวท์)

หลังจากที่ผมสองคนอาบน้ำทำธุระส่วนตัวกันเสร็จ พร้อมที่จะเข้านอน ผมก็ตรวจเช็คทุกอย่างว่าโอเคไหม แล้วจึงลงไปนั่งข้างๆ กัปตัน แล้วผมก็เอามือของผมลูบหัวเหม่งๆ ของกัปตันเบาๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปจูบหน้าผากของกัปตัน ผมเห็นกัปตันหลับตาเมื่อได้รับสัมผัสอันอ่อนโยน ผมค่อยๆ ไล่จูบลงมาจนถึงริมฝีปากอันนวลนุ่มน่าลิ้มลองของกัปตัน จูบอันอ่อนโยนจากผมถูกส่งต่อไปให้กัปตันที่ตอบรับการจูบของผม

“

อือ

”

กัปตันครางในลำคอเบาๆ ผมปล่อยริมฝีปากออกมาเพื่อจะให้กัปตันได้หายใจเอาออกซิเจนเข้าไปบ้าง ผมเห็นใบหน้าของกัปตันขึ้นสีแดงก่ำ บ่งบอกว่าตอนนี้คงอายมาก สายตาหยาดเยิ้มถูกส่งมาให้ผม เราสองคนจ้องตากันอยู่อย่างนั้นซักพัก ก่อนที่ผมจะก้มลงไปจูบที่ปากของกัปตันอีกรอบ ไล่ลงมาที่ต้นคอขาวๆ ของกัปตัน กัปตันเงยหน้าขึ้นตามสัญชาติญาณ ผมก้มลงไปขบต้นคอของกัปตันเบาๆ จนไปรอยจ้ำๆ แดงๆ ระเรื่อๆ และก็จูบไล่ขึ้นมาที่ติ่งหู คงสร้างความเสียวซ่านให้กัปตันไม่น้อย กัปตันถึงได้กระตุกเล็กน้อยเมื่อนิ้วเรียวๆ ของผมสัมผัสเข้ากับยอดอกของกัปตัน ผมจึงเลื่อนใบหน้าลงมาสัมผัสกับยอดอกของกับตันด้วยลิ้นของผม

“

พะ...พี่ไวท์

”

กัปตันเอ่ยด้วยเสียงอันแผ่วเบา

“

ยะ...อย่า...ไม่....เอา

”

มือของกัปตันค่อยๆ ดันร่างของผมออกจากตัว ผมเงยหน้าขึ้นไปมองกัปตัน ก็พบกับใบหน้าที่ขึ้นสีและลมหายใจที่อ่อนระทวย สายตาหยาดเยิ้ม  เหมือนว่ากัปตันกำลังใช้ความคิด คิดอยู่ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นมันถูกต้องแล้วจริงๆ หรือเปล่า  ผมแอบมองหน้ากัปตันอยู่ซักพัก จนผมตัดสินใจที่จะหยุดความสัมพันธ์แบบนี้  ในครั้งนี้ครับ ผมไม่รู้ว่ากัปตันคิดอะไรอยู่ ทั้งๆ ที่เราก็คุยกันแล้วนะ

วว

:

กัปตัน พี่ขอโทษนะ  พี่ลืมตัวไปหน่อย

กต

:

ครับ

กัปตันพูดกับผมแค่นั้นเองครับ นี้กัปตันคงจะโกรธผมจริงๆ ซินะ ที่ผมทำกับกัปตันแบบนี้หลังจากพูดกับผมเสร็จแล้ว กัปตันก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเลยครับ กัปตันเข้าห้องน้ำนานมาก สงสัยคงไม่อยากเห็นหน้าผมแล้วมั้งครับ (พี่ขอโทษนะกัปตัน) ผมเลยตัดสินใจนอนห่มผ้าและหันหน้าออกไปอีกฝั่งนึงของเตียง เพื่อที่กัปตันจะได้ไม่เห็นหน้าผม เวลาผ่านไปซักพัก ประมาณ 10 นาทีได้ ผมได้ยินเสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออก สงสัยกัปตันจะออกมาแล้วอะครับ แต่ผมไม่ได้หันไปมอง เพราะกัปตันคงไม่อยากเห็นหน้าผม  ซักพักกัปตันก็ลงมานอนที่เตียงนอน ที่มีผมนอนอยู่ครับ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

กต

:

ที่พี่ทำเมื่อกี้นี้อะ จริงจังและจริงใจไหม   (อยู่ดีๆ กัปตันก็พูดขึ้นมาครับ จนทำให้ผมต้องพลิกตัวกลับไปอีกฝั่งเพื่อมองหน้ากัปตันครับ)

วว

:

กัป ว่าอะไรนะ

กต

:

ผมถามพี่ว่า ที่พี่ทำกับผมเมื่อกี้อะ จริงจังและจริงใจกับมันแค่ไหน

วว

:

พี่ไม่รู้หรอกนะ ว่าความรู้สึกทั้งหมดที่พี่ทำกับกัปตันเมื่อกี้อะ มันจะเรียกว่าจริงจังหรือจริงใจหรือเปล่า แต่พี่อยากบอกกัปตันว่า พี่อยากจะดูแลกัปตัน อยากจะทะนุทะนอมกัปตัน อยากจะทำทุกอย่างให้กัปตันสบายใจ อยากมีกัปตันอยู่ข้างๆ พี่ตลอดไป พี่แคร์ความรู้สึกทั้งหมดของกัปตัน  แบบนี้เขาเรียกว่าจริงจังและจริงใจหรือเปล่า

กต

:

พี่ไวท์ (กัปตันเรียกผมครับ  ก่อนที่กัปตันจะเลื่อนใบหน้าของตัวเองเข้ามาใกล้ๆ กับใบหน้าของผม แล้วเอาริมฝีปากอันอวบอิ่มน่าลิ้มลองมาจูบที่ปากของผม  เราสองคนจูบกันอยู่อย่างนั้นซักพักจนคิดว่านานพอสมควร แล้วกัปตันก็ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง )  พี่ไวท์รู้ไหมว่าผมก็อยากมีพี่อยู่ข้างผมไปตลอดเลย

หลังจากนั้นผมก็ดึงกัปตันเข้ามากอดอย่างแนบแน่นครับ กัปตันคือสิ่งที่มีค่าสำหรับผมที่สุดครับ

วว

:

กัปตัน

กต

:

ครับ

วว

:

อย่าไปทำแบบนี้กับใครเข้าใจไหม  มันจะไม่ปลอดภัยสำหรับตัวเราเองนะ

กต

:

ครับ รู้ตัวครับ ว่าจะไม่ทำกับใครทั้งนั้น

วว

:

ยกเว้นพี่นะ ทำกับพี่ได้คนเดียว คนอื่นห้าม  เข้าใจนะครับ

กต

:

(........กัปตันพยักหน้าอย่างเดียวเลย ไม่ได้พูดอะไร..........)

วว

:

โอเคครับ งั้นคืนนี้ฝันดีนะครับ พี่จะอยู่ข้างๆ กัปตันเอง รักนะครับเด็กน้อยของพี่

กต

:

ครับ ฝันดีครับพี่ไวท์  รักเหมือนกันนะครับ

แล้วเราก็นอนกอดกันจนหลับไปในที่สุดครับ  บ๊ายบาย ฝันดีนะครับ

สารรักจากไรท์เตอร์......

-

ฟิคเรื่องนี้คือฟิคสั้นตอนเดียวจบ

- มีอะไรจะเม้ามอยกับไรท์ไปพบกันได้ที่

Facebook

เพจ รวมฟิค คู่จิ้น

LoveSick

ได้นะค่ะ