ณ งาน WOW สยามพารากอน

ณ  งาน WOW สยามพารากอน

ทีมงาน

: เออ น้องๆ ทุกคนครับ  เตรียมสแตนบายได้แล้วครับ

ผมได้ยินเสียงพี่ทีมงานพูดแบบนั้นจึงหันไปเรียก

" กัป  กัป  กัปปปปป  กัปตันนนน "

ผมเริ่มโมโหแล้วครับ ก็ยืนเรียกมันตั้งหลายกัปแหละไม่หันซะที มัวแต่ยืนคุยอยู่กับตั้ว อยู่นั้นแหละ ไม่รู้จะคุยอะไรกันนักกันหนา แถมมีมองหน้ากันแล้วยิ้มให้กัน คุยกันไปหัวเราะกันไป คงมีความสุขกันมากอ่ะ ชิ  ไม่รู้ไอ้ตัวแสบไปอ่อยอะไรตั้วหรือเปล่าก็ไม่รู้  ยิ่งชอบอ่อยอยู่ด้วย

กต

: ครับ มาแล้วครับพี่ไวท์

วว

: เออ ให้เรียกอยู่ได้ตั้งนาน เรียกจนเจ็บคอหมดแล้วเนี่ย

กต

: ขอโทษนะครับ   พอดีคุยกับพี่ตั้วเพลินไปหน่อย   พี่เขาเป็นคนคุยสนุกนะพี่ แถมเป็นคนตลกด้วย  คุยด้วยแล้วมีความสุขอ่ะ(มันพูดได้ลอยหน้าลอยตามากครับ หมั่นไส้)

วว

: หรอ งั้นก็ไปคุยต่อดิ ขอโทษนะที่พี่ไปเรียกขัดจังหวะ

(

ผมเดินออกมาจากตรงนั้นแล้วครับ

โดยไม่สนใจเสียงเรียกจากไอ้เด็กขี้อ่อยนั้นแล้วครับ)

กต

: เฮ้ยพี่! ไม่ได้ขัดจังหวะเลย   พี่ไวท์   พี่ไวท์กับมาก่อนนนน จะไปไหนอ่ะ งานจะเริ่มแล้ว

ผมไม่สนใจเสียงเรียกของไอ้ตัวแสบนั้นแล้ว  แต่ผมบอกพี่ทีมงานไว้แล้ว ว่าขอไปเข้าห้องน้ำ แป๊ปนึง เป็นจังหวะเดียวกับที่ ตั้วและแบงค์ เดินสวนเข้าไปพอดี ผมก็ได้แต่ยิ้มให้ทั้งสองคน อย่างปกติเท่าที่จะทำได้ ทั้งสองก็ยิ้มตอบผมกับมานะ  แต่ก็ทำหน้างงปนสงสัยว่าผมเป็นอะไร แต่จะให้เข้าไปบอกตรงๆเลยว่าผมไม่อยากให้ตั้วไปยุ่งกับกัปตันเลยมันก็ไม่ใช่เรื่องป่ะครับ เพราะมันคืองานครับ ผมเดินออกจากตรง

นั้น

พร้อมกับในใจท่องไว้ว่า “ เพราะมันคืองาน เพราะมันคืองาน ”  ถึงผมจะคิดแบบนั้นแต่ทำไมผมหงุดหงิดอย่างนี้ล่ะครับ นี้ผมเป็นอะไรเนี่ย

เฮ้ย!

เลิกคิดและไปทำงานให้มันจบๆ วันนี้ไปดีกว่า

ทีมงาน

: อ้าว! ไวท์ มาเลยเร็วๆ ออกัสกับเงิน เดินออกไปโชว์แล้ว คิวต่อไปก็ กัปตัน แล้วก็ไวท์แล้ว

วว

: ครับ.....ขอโทษนะครับพี่

พี่ทีมงานพยักหน้าแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรผมต่อ    ตอนนี้มีเพียงสายตาหมองๆ เศร้าๆ แบบรู้สึกผิด มองมาทางผม ซึ่งไม่ต้องบอกก็หน้าจะรู้ใช่ไหมครับว่าเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากไอ้ตัวแสบ(ขี้อ่อย) ผมก็ไม่ได้งอนอะไรมันนักหรอกครับ ก็กะว่าเสร็จงานวันนี้จะชวนมันไปกินข้าวต่อครับ แต่!!! ผมยังไม่พูดกับมันหรอกครับ

เดี๋ยว

เสียฟอร์มผมแย่เลย ปล่อยมันทำหน้าหมาหง่อยไปก่อนครับ 555++ ออกัสเดินเข้ามาแล้วครับเหลือแต่เงินยังคงยืนโพสต์ท่าอยู่ ต่อไปก็ถึงคิวของไอ้ตัวแสบหน้า หมาหง่อยแล้วครับ แอบดูมันดีกว่า..........

พอได้ขึ้นเวทีเท่านั้นแหละครับจากหน้าหมาหง่อยเมื่อกี้เปลี่ยนไปเลยครับ กลายเป็น หน้ายิ้มแป้นแล้น ระลื่น หน้าบานเลยครับ แต่เอ๊ะ! นั้นมันจะทำอะไรอ่ะ

ทุกคนครับ กัปตันมันกำลัง เดินเข้าไปกอดไอ้เงินเฉยเลยครับ ไอ้เงินก็อ้าแขนตอบกอดกัปตันครับ

ผมทั้งตกใจและตอนนี้ทำอะไรไม่ถูกแล้วครับ ผมยืนกำหมัดแน่นและท่องอยู่ในใจว่า “ เพราะมันคืองาน   เพราะมันคืองาน ”  อยู่ตรงข้างเวทีที่เดิมเลยครับ จนพี่ทีมงานมาสกิดเรียกผม ตั้งหลายครั้งครับ จนผมสะดุ้งตกใจ

ทีมงาน

:  ไวท์ ๆๆๆๆๆ ถึงคิวแล้วครับ

วว

:

อ่อ

ครับ

พอผมเดินออกไปไอ้ตัวแสบ(ขี้อ่อย) ก็ทำท่าจะเดินเข้ามากอดผม แต่อย่าคิดว่าคนอย่างไวท์ จะใจอ่อนง่ายๆนะครับผมเลือกที่จะเดินเลยผ่านหน้ากัปตันไปเฉยๆ เลยครับ แต่แอบชำเลืองมอง ไปหน่อยว่ามันมีอาการยังไง ก็ทำหน้าหมาหง่อย เหมือนเดิมครับ แอบสะใจ

แต่ว่าผมงอนมันได้ไม่นานหรอกครับ เพราะว่าอยู่บนเวที เดียวแฟนคลับตกใจ เสียใจ กันหมด ว่าเป็นอะไร งอนกันจริงๆหรอ เอาว่ะเพื่อแฟนคลับ ผมต้องเลิกงอนมันก่อนครับช่วงเดินกับไปผมก็ ยังเห็นหน้าหมาหง่อย ซึมๆ ของมันอยู่ครับ แถมมันยังโชว์นิ้วก้อยขึ้นมาอีกครับ ประมาณว่าดีกันนะ ดีกันนะครับ ก็ตามสเต็ปครับ ผมยอมยืนนิ้วก้อยเพื่อไปเกี่ยวก้อยกับมัน

เพื่อแสดงสัญลักษณ์ว่าเราทั้งสองคนคืนดีกันแล้วครับ แฟนคลับต่างพากันกรี๊ดกันใหญ่เลยครับ คงดีใจที่ผมหายงอนกัปตันเรื่องที่กัปตันไปกอดกับเงินอ่ะครับ แต่เรื่องจริงคือผมยังงอนอยู่ครับ ก็มันอ่ะชอบไม่ยุ่งกับคนโน้นที คนนี้ที จับตัวเขามั้ง ส่งสายตาหวานให้เขามั้ง กัปตันอาจไม่ได้ คิดอะไรแต่คนอื่นเขาคิดกันนี่ครับ   เฮ้อ!!! จะทำไงได้ล่ะครับ  มี.....(เพื่อนร่วมงานขี้อ่อย) ก็ต้องทำใจอ่ะครับ

พอเดินแบบกันครบทุกคนแล้วทางพิธีกรก็เรียกให้ทุกคนมาแนะนำตัว พูดคุยถ่ายรูปรวมเป็นหมู่คณะ ก็ต้องมีการโอบคอ กอดคอกันเกิดขึ้นครับ ก็ไปอย่างที่คิดครับ มือข้างหนึ่งของกัปตันเอื้อมมา กอดคอผมไว้

ส่วนอีกข้างก็กอดคอตั้วไว้ครับ หึหึ   อีกแล้วนะไอ้กัป ส่วนมือของผมทั้งสองข้างก็เลือกที่ จะเอาไว้ข้างหลังดีกว่า ไม่ขอเอามันไปจับใครเลยครับ เพราะข้างนึงก็ไอ้ตัวแสบ (ซึ่งผมงอนมันอยู่ครับ) ส่วนอีกข้างก็เป็นพี่ดิวครับ ผมไม่กล้ากอดคอพี่เขาหรอกครับ มันดูไม่เหมาะสมครับ เรายืนถ่ายรูปกันได้ซักพักใหญ่ ก็เป็นอีกเช่นเคยครับที่กัปตันหันไปยิ้ม ไปคุยกับตั้วครับ คงมีความสุขกันหน้าดู หึหึ

ซักพักพี่ดิวหันมาคุยกับผมแป๊ปนึงครับ แล้วผมไม่ค่อยได้ยินเพราะเสียงมันดังมากครับ เลยขยับเข้าไปถามพี่เขาใกล้ครับก็แค่นั้น พอผมหันกับไป กับเจอหน้าของกัปตันที่ยืนมอง ผมและพี่ดิวคุยกันอยู่ครับ มันมองมาแบบเคืองๆ  แต่ผมอยากจะบอก อยากจะตะโกนใส่หน้ามันว่า อย่ามา อย่ามางอนผม ผมตั้งหากที่สมควรจะงอน ไม่ใช่มันมางอนผม

หลังจากที่ทำกิจกรรมทุกอย่างบนเวทีเสร็จ ต่างก็ทยอยกันลงจากเวทีครับ ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันครับ ผมเดินออกมาจะมาเปลี่ยนเสื้อเพื่อกลับบ้าน แต่ก็ต้องหยุดเดินเพราะมีเสียงเรียกชื่อผมครับ

กต

:  พี่ไวท์ๆ ไปเปลี่ยนเสื้อหรอ รอผมด้วยดิ

วว

:  (.......................)

กต

:  ไม่ตอบ งั้นแสดงว่าให้ไปด้วย โอเค ไปๆๆๆๆๆ  ไปเปลี่ยนเสื้อกัน

(ผมไม่ตอบมัน มันเลยจูงมือผมเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อเลยครับ)

ณ ห้องเปลี่ยนเสื้อ

ผมเห็นกัปตันกำลังจะถอดเสื้อแล้วครับ มันกำลังยกแขนขึ้นพร้อมเสื้อเพื่อจะถอด มันออกแล้วครับ   (แล้วนี่ผมจะเคริ้มตามมันทำไมว่ะ ผมคงเผลอยืนยิ้มอยู่นานอ่ะครับ ผมก็ไม่รู้ทำไมผมต้องยิ้มและใจผมสั่นขนาดนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันครับ เฮ้อ

!

นี่ผมเป็นอารายเนี่ย) ถ้าไม่ได้ยินเสียงใครคนนั้นที่ทำให้ผมยิ้มดังขึ้นมาก่อน

กต

: พี่ไวท์ๆๆๆๆ มองอะไรอ่ะ แล้วยิ้มทำไม

วว

: เปล่า (แค่นั้นครับ ผมตอบมันแค่นั้น)

กต

: พี่ไวท์ท์ท์ท์............. อย่าเป็นแบบนี้ดิ

วว

: เป็นไร (ผมก็ยังตอบมันแค่นั้น)

กต

: ก็แบบนี้ ถามคำตอบคำ งอนอะไรเนี่ย

เดี๋

ยว

ไม่คุยด้วย แล้วไปคุยกับพี่ตั้วซะเลย อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ 555++    (มันพูดจบก็หัวเราะออกมาครับ)

วว

: เชิญเลย เชิญตามสบาย กัปไม่อยากคุยกับพี่ก็ไม่ต้องคุย พี่มันคนหน้าเบื่อ ใครจะเหมือนตั้วมันละ คุยเก่ง คุยสนุก คุยด้วยแล้ว   มีความสุข  หลังจากที่ผมพูดคำพูด  ออกมาซะยืดยาวแบบนั้นแล้ว ผมก็หันหลังให้กัปตันมันเลยครับ ไม่ได้หันไปมองหน้ามันอีกเลย ซักพักพอผมเปลี่ยนเสื้อเสร็จกำลังจะเดินออกไปจากห้องเปลี่ยนเสื้ออันคับแคบที่ยืนเบียดกันอยู่สองคนเนี่ย ก็มีมือทั้งสองข้างเข้ามากอดผมจากด้านหลังครับ จะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ ไอ้ตัวแสบ (ขี้อ่อย) ครับ

ก็อยู่กันสองคนนี้ครับ

กต

: พี่ไวท์

วว

: อาราย แล้วจะทำอะไรเนี่ย

กต

: ผมขอโทษน้า

วว

: ขอโทษทำไม (๐_-!) 555++

กต

: ก็พี่ไวท์งอนผมไม่ใช่หรอ

วว

: ใครงอน ไม่มี๊ (เสียงสูงทำไมไวท์ เก็บอาการหน่อยดิ)

กต

: ก็เนี่ย ที่เป็นอยู่แบบนี้ไม่เรียกว่างอนหรอ

วว

: พี่ไม่ได้งอน พี่ไม่มีสิทธิ์งอนกัปตันหรอก

กต

: มีสิ ก็พี่คือคนพิเศษที่ผมแคร์ไง

วว

: (-///-)  เขินและอายครับ แต่นิ่งไว้ก่อน

เดี๋

ยวเสียฟอร์มนักเลงคุมสยามครับ นิ่งไว้ไอ้ไวท์นิ่งไว้

กต

: พี่ไวท์หึงผมใช่ไหมล่ะ? ที่ผมไปคุยกับพี่ตั้วอ่ะ

วว

: (.................) ผมไม่ตอบมันหรอกครับ ยังนิ่งอยู่

กต

: แล้วก็ไปกอดกับพี่เงินอ่ะ

วว

: (................) (ก็รู้นี่หว่า แล้วยังจะทำอีก)

กต

: พี่ไวท์ครับ (มันจับผมให้หันมามองหน้ามันครับ เท่ากับว่าตอนนี้เราสองคนกำลังยืน  จองหน้ากันอยู่ครับ ก่อนที่กัปตันจะพูดขึ้นมาว่า) พี่ไวท์รู้ไหมที่กัปไปคุยกับพี่ตั้วก็เพราะมันคืองาน แล้วเราจะได้สร้างสัมพันธไมตรีกันไว้ไง แล้วที่ไปกอดพี่เงินอ่ะ มันก็คืองานอีกเหมือนกัน  ก็เพราะว่าผมรับบทเป็นโน่ ซึ่งโน่ก็ต้องอ่อยเอิ้นซิครับ ผมถึงต้องเข้าไปกอดพี่เงินไง เข้าใจไหมครับ  (มันเอามือทั้งสองข้างของมันมาประคองจับไว้ที่หน้าของผม เพื่อที่ผมจะได้ไม่ต้อง หนีหน้ามันอีก)  แต่.............................. (แต่อะไร แต่ซะยาวเลย จะพูดก็ไม่พูด ตื่นเต้นนะโว้ย)

วว

: แต่อะไร (ผมเกรงทำเสียงเข้มๆ ใส่กัปตันครับ)

กต

: แต่ยังไงซะ โน่มันก็ต้องคู่กับปุณณ์อยู่ดีแหละครับ ก็เหมือนที่ผมกัปตันก็ต้องคู่กับพี่ไวท์ ไงครับ

วว

: (-///\\\-)  มันไม่พูดเปล่านะครับ  แถมยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมอีก ผมรีบพูดออกไปเลยครับ “ จะทำอะไรอ่ะกัป อย่ามาล้อเล่นกับพี่แบบนี้นะ พี่ไม่เล่นนะ ”

กต

: แล้วใครว่าผมเล่นอ่ะครับ ผมเอาจริง หรือพี่ไม่กล้า (หน๊อย เรื่องแบบนี้ผู้ชายเขายอมกันซะ ที่ไหน ที่จะให้ใครมาดูถูกกันง่ายๆ  ผมเริ่มเป็นฝ่ายรุกมั้งแล้วครับ โดยการเอาใบหน้าของตัวเอง เข้าไปใกล้กับไอ้เด็กปากดี ปากเก่งเมื่อกี้นี้ครับ แล้วผมก็เผลอยิ้มออกมา เพราะไอ้เด็กปากดี คนเมื่อกี้ มันยืนหลับตาปี๊เลยครับ คงเห็นว่านานแล้วที่ผมไม่ได้ทำอะไรมัน มันก็เลยลืมตาขึ้นมาครับ

กต

: แหน๊ะ แหน๊ะ ยิ้มแล้วหายงอนแล้วใช่ป่ะ

วว

:ไม่รู้ ไม่ชี้

กต

: งั้นผมงอนมั้ง

วว

: อ้าว!!!!!! งอนพี่เรื่องอะไรเนี่ย พี่ยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย

กต

: ผิด

วว

: ตรงไหน? อะไร? ยังไง? ขอเหตุผล

กต

: ก็พี่ไวท์แอบไปคุยซุปซิปอะไรกับพี่ดิวอ่ะ หน้างี้จะชนกันอยู่แหละ

วว

: แต่ก็ยังไม่ชนนิ (ผมไม่ได้ตอบคำถามของกัปตันหรอกครับ เพราะว่ามันไม่มีอะไรจริงๆ)  แต่……………………………………………..

กต

: แต่อาราย

วว

:  ถ้าหน้าชนกัน มันต้องแบบนี้ซิครับกัปตัน ผมเอาหน้าตัวเองเข้าไปใกล้กัปตันมากขึ้น มากขึ้น ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ต้องชะงักเพราะได้ยินเสียงกัปตันพูดขึ้นมาว่า " พี่ไวท์อย่า อย่า อย่าช้า " ผมหัวเราะหึหึในลำคอ พร้อมกับที่ใบหน้าของเราสองคนแนบชิดกัน แล้วริมฝีปากของผมก็ประกบ อยู่กับริมฝีปากของคนตรงหน้าก่อนจะขบเม้มเบาๆ แรกๆ มันก็นิ่งก่อนจะเผลอเปลี่ยนมา เป็นตอบสนองรสจูบของผม สัมผัสอ่อนนุ่มขบเม้มที่ริมฝีปากของผมก่อนจะเริ่มร้อนแรงมากขึ้น ลิ้นถูกสอดเข้ามาเกี่ยวกับลิ้นของผม  ผมตอบกลับไปอย่างชำนาญการ ริมฝีปากก็จูบกันอย่างดูดดื่ม อยู่อย่างนั้นท่าทางที่ร้อนแรงของเรายังไม่มีใครยอมหยุดเลยครับ เราจูบกันอยู่นานจนผมรู้สึก ได้ว่าเหมือนคนตรงหน้ากำลังจะขาดอากาศอากาศหายใจเอาแล้วครับถ้าผมไม่ยอมปล่อย ผมยอม ถอนริมฝีปากของผมออกจากริมฝีปากของกัปตันอย่างอ้อยอิ่งครับ แล้วก็ได้พบกับใบหน้าที่แดงกำ ของเด็กปากดีขี้อายตรงหน้าครับ

วว

: พี่กล้ามากกว่านี้อีกนะ รู้ยัง หรือจะลอง

กต

: ไม่     เชื่อแล้วครับว่ากล้าจริง ทีหลังจะไม่ท้าอะไรแบบนี้แล้ว

วว

: ท้าอีกก็ได้นะ พี่ชอบ พี่เต็มใจให้ท้า

กต

: ไม่เอาแล้ว ไม่ท้าแล้ว เข้าตัวตลอดเลยอ่ะ  ผมเสียหายนะเนี่ย พี่ไวท์มารับผิดชอบเลย

วว

: งั้นไป  เดี้ยวพี่รับผิดชอบให้ทั้งคืนเลย โอเคไหม

กต

: บ้า ไม่เอา พูดไรเนี่ย ไปดีกว่า

วว

: กัปตัน (ผมรีบเรียกกัปตันไว้ก่อนที่น้องจะเดินออกไป)

กต

: อารายอีกล่ะ

วว

: ปากอ่ะ

กต

: ปาก  ปากผมทำไม มีอะไรติดปากผมหรอ

วว

: ไม่มี  ไม่มีอะไรติดปาก แต่พี่จะบอกว่าออกไประวังโดนแซวนะ

กต

: แซว แซวเรื่องอะไร แล้วทำไมต้องแซวผมด้วยอ่ะ

วว

: ก็เมื่อกี้ตอนก่อนเข้ามาเปลี่ยนเสื้ออ่ะ ปากยังดูอวบอิ่มน่าลิ้มลองอยู่เลย แต่ดูตอนนี้ซิ  (มันรีบหันหน้าไปมองกระจกเลยครับ) ปากเจ่อ ปากแดงยังกะไปโดนอะไรกัดมา (มันรีบเอามือมาจับปากของตัวเองใหญ่เลยครับ)

กต

:ก็เพราะใครล่ะ ที่ทำให้เป็นยังงี้ คอยดูนะ ถ้ามีคนถาม คนแซวผมจะเอาเรื่องพี่ให้ถึงที่สุด (พอมันพูดเสร็จก็เดินสะบัดหน้า สะบัดตูดออกจากห้องไปเลยครับ เหลือแต่ผมที่ยังยืนยิ้มให้กับภาพ ตรงหน้าอยู่)

วว

: เร็วๆนะ พี่รออยู่ 555+  (ผมตะโกนไล่หลังตามกัปตันไปครับ ก็พบว่ากัปตันหันมามอง แล้ว แลบลิ้นให้ผมครับ

** ผมไม่รู้ว่าระหว่างเราคืออะไร  ระหว่างเรามันถูกจำกัดความว่ายังไง จะเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน หรือพี่น้อง หรือคนรักกัน ณ ตอนนี้ผมไม่สามารถบอกได้อย่างแน่ชัด และชัดเจนหรอกครับ ผมรู้แต่ว่าตอนนี้ผมมีความสุขกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับผมตอนนี้ ผมอยากจะหยุดเวลาไว้เพียงเท่านี้ เวลาที่จะมีแค่เราสองคน คือผมและกัปตัน ครับ **

The End

สารรักจากไรท์เตอร์......

- ฟิคเรื่องนี้คือฟิคสั้นตอนเดียวจบ

- มีอะไรจะเม้ามอยกับไรท์ไปพบกันได้ที่

Facebook

เพจ รวมฟิค คู่จิ้น

LoveSick

ได้นะค่ะ