ปฐมบทของความรักของสองโลกกำลังเกิดขึ้น โลกหนึ่งคือโลกแห่งชีวิต แต่อีกโลกกลับเป็นโลกแห่งความตาย
ปี ค.ศ.2015 ณ โลกมนุษย์
“กัปตันลูก ตื่นรึยังสายแล้วนะ”
“เสร็จแล้วครับแม่ กำลังลงไป” สวัสดีครับผมชื่อกัปตัน นายชลธร คงยิ่งยง
เกิดวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2541 อายุ 16 ปี
ตอนนี้ผมเรียนอยู่ชัน ม.4 ที่โรงเรียน
LS
คอลเลจ การใช้ชีวิตประจำวันของผมก็เหมือนเด็กมัธยมทั่วไปแหละครับ ตื่นนอน อาบน้ำ กินขาว ไปเรียน เลิกเรียน กลับบ้าน กินข้าว อาบน้ำ แล้วก็เข้านอน ชีวิตประจำวันของผมไม่มีอะไรมากไปกว่านี้
“ไอ้ มินล่ะแม่ตื่นรึยัง”
“น้องเค้าตื่นตั้งนานแล้วลูก นู๊นนั่งรออยู่หน้าบ้านนู๊น” ไอ้มินน้องชายผมเองครับ เป็นเด็กผู้ชายที่ไม่น่าเกิดมาเป็นผู้ชาย หน้าหวาน ตาสวย ปากเล็กๆสีอมชมพู น่ารักอย่างก่ะผู้หญิง
“มานั่ง เหม่ออะไรตตรงนี้ห่ะ”
“ผมแค่มานั่งรอเค้าครับ เผื่อเค้าจะกลับมา”
“มึงนี้มันบ้า ดูหนังจนเลอะเลือน ป่ะไปเรียนได้แล้วเดี่ยวสาย” เค้าที่น้องผมหมายถึง คือชายชุดดำนัยน์ตาสีแดง น้องผมมันบอกว่าคืนนั้นผู้ชายคนนั้นมันมาหาน้องผมในห้องนอน เฮ้อน้องผมมันคงบ้าชอบคิดมโนไปเรื่อย
สวัสดีครับผมชื่อมินครับ
นายธิติพัฒน์ ผูกบุญเชิด
อายุ 15 ปี
ชีวิตของผมก็เคยเป็นปกตินะ ตื่นนอน อาบน้ำ กินขาว ไปเรียน เลิกเรียน กลับบ้าน กินข้าว อาบน้ำ แล้วก็เข้านอน จนมีคนๆ นึงเข้ามาในชีวิตของผมผมไม่รู้หรอกเขาชื่ออะไร รู้เพียงแต่ว่าเขาใส่ชุดดำมีนัยน์ตาสีแดง เดินไปมาในห้องนอนของผม
“คนนี้ใช่ไหมวะที่ท่านพ่อให้มาเอาวิญญาณ”
“เฮ้ย ใครอ่ะ เข้ามาในห้องผมทำไม”
“แกมองเห็นฉันงั้นหรอ”
“ก็คนเหมือนกัน ทำไมผมจะมองเห็นคุณล่ะ มะแม่ แอ่ ๆ อื้อ ๆ” ผมกำลังจะตะโกนแต่เค้าคนนั้นรีบเอามือมาปิดปากผม หน้าเราสองคนแทบจะชนกัน นัยน์ตาสีแดงนั้นจ้องเข้ามาที่ตาของผม แต่ตอนนี้ในความคิดของผมไม่ได้มีความกลัวแม้แต่น้อยเลย แต่ผมกลับหลงใหลในดวงตาคู่นั้น ที่ดูแข็งกร้าวแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโดน สายตาที่ดูเย็นชาแต่กลับแฝงไปด้วยความอบอุ่น ผมหลงรักดวงตาคู่นั้นแล้วสิ
“กูไม่รู้หรอกนะว่าทำไมมึงถึงมองเห็นกู แต่กูจำเป็นต้องลบความทรงจำของมึงที่เกี่ยวกับกู” ลบความทรงจำงั้นหรอ ไม่นะ ผมไม่อยากลืมดวงตาคู่นั้น เค้าเอามือจิ้มหน้าฝากผม มีความรู้สึกแปล๊ปๆ เหมือนไฟช็อต ผมลืมตาขึ้นมาเค้าหายไป แต่ผมยังจำดวงตาคู่นั้นได้ดี แต่เอ๊ะไหนว่าจะลบความทรงจำของผมไงล่ะ
ณ โลกแห่งความตาย เมืองยมทูต
“ ฮินาตะ ได้เวลา ลงไปโลกมนุษย์แล้วนะลูก”
“ครับ แม่ เสร็จแล้วครับ ผมไปก่อนนะ” สวัสดีครับครับผม ฮินาตะ ไวท์ โมโต้เรียกผมสั้นๆว่า ไวท์ ก็ได้นะครับ ผมเป็นยมทูตฝึกหัด ซึ่งวันนี้ผมต้องลงไปยังโลกมนุษย์ เพื่อตามล่าหาดวงวิญญาณที่หมดอายุขัยกลับมายังเมืองยมทูต เพื่อเป็นการฝึกและเลื่อนขั้นเป็นยมทูตเต็มตัว วันนี้เป็นจะเป็นครั้งแรกของผมที่ได้ลงมายังโลกมนุษย์ชักตื่นเต้นแล้วสิว่าโลกของเรากับโลกนู๊นมันเหมือนกันหรือเปล่า การไปโลกมนุษย์ของชาวเราก็ง่ายๆ ใจกลางเมืองของพวกเรามีประตูสู่ความมีชีวิตตั้งอยู่ เราก็แค่เดินผ่านเข้าประตูนั้นไป... แต่... จะไปโผล่ที่ไหนนั้นอยู่ที่จิตพูกพันธ์ของเรากับโลกนู๊น ตื่นเต้นจังผมจะไปโผล่บ้านสาวสวยคนไหนกันน้า
“ไวท์คะจะไปไหนคะ”
จู่ๆ ยัยสมองนิ่มที่ผมไม่อยากเจอทีสุดในโลกก็โผล่มา โยชิโนะ พริม ซิรุ ยัยน่ารำคาน
“ผมรีบลงไปโลกมนุษย์ หลีกไป”
“พริมไม่ให้ไป ถ้าไวท์จะไปพริมจะไปด้วย”
“พริม ผมไม่ได้ไปเที่ยวนะ หลีกไปผมรีบ”
“ไม่ได้พริม จะไปด้วย”
“งั้นก็ช่วยไม่ได้นะพริม” แป๊ก
!!!
ผมดีดนิ้วเพื่อร้ายคาถาหยุดนิ่งใส่พริม
“พริมผมขอโทษนะสักพัก คาถาคงเสื่อม”
“ฮึบ พร้อม” ผมค่อยๆก้าวผ่านประตูนั่นไป ปึก
!!!
โอ้ยย หัวผมโขกโดนอะไรสักอย่าง ที่นี้ที่ไหนเนี่ย ทั้งมืด ทั้งแคบ มีอะไรก็ไม่รู้ห้อยอยู่เต็มไปหมด ผลัก
!!
เอ๊ะ มันเปิดได้หนิ ผมมองออกไปก็พบห้องนอนห้องหนึ่ง ห้องนอนสะอาดจัดเรียบร้อย ห้องผู้หญิงชัว แต่ทำไมต้องมาโผล่ในตู้เสื้อผ้าด้วยเนี่ย ผมเดินออกมาจากตู้เสื้อผ้าเพื่ออกมาสำรวจห้องนอนของใครก็ไม่รู้ เห้ยย ไม่จริงหน่า ผิดคาดเลยครับผมมาโผล่ในห้องผู้ชาย กรอบรูปที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงปรากฏรูปของเด็กผู้ชาย หัวเหม่งๆ หน้าขาวๆ ปากแดงๆ แล้วทำไมผมถึงมาโผล่ในห้องนี้ได้ล่ะ จิตผมสัมพันธ์กับใครกันในบ้านหลังนี้
“คิโยชินะ ลงมาหาพ่อเดี่ยวนี้นะ”
“ครับ พ่อลงมาแล้วครับ” สวัสดีครับผม คิโยชิ นะ เดโตะ เรียกผมสั้น ๆ ว่า นะ ก็ได้ครับ ผมเป็นยมทูตฝึกหัดอันที่จริงแล้ววันนี้ผมต้องลงหาวิญญาณที่หมดอายุขัยกลับมาที่เมืองยมทูตแต่ท่านพ่อนะสิกลับใช้ให้ผมไปเอาวิญญาณของใครไม่รู้
“วันนี้แกลงไปเอาวิญญาณของคนๆ นึงแทนพ่อหน่อยสิ”
“โห่ พ่อ ผมเป็นแค่ยมทูตฝึกหัดนะ”
“ไม่ต้องมาอ้าง แกต้องไปแทนฉัน”
“ก็ได้ครับพ่อ” ตามในสมุดบันทึกแห่งความตาย คงเป็นแถวๆนี้สินะ ผมหายตัวเข้าไปในห้องนอนของเด็กคนนึง
“คนนี้ใช่ไหมวะที่ท่านพ่อให้มาเอาวิญญาณ”
“เฮ้ย ใครอ่ะ เข้ามาในห้องผมทำไม” เห้ยย เป็นไปได้ไงมนุษย์ ไม่สามารถมองเห็นผมทูตได้ไม่ใช่หรอ
“แกมองเห็นฉันงั้นหรอ”
“ก็คนเหมือนกัน ทำไมผมจะมองเห็นคุณล่ะ มะแม่ แอ่ ๆ อื้อ ๆ” ไอ้เด็นคนนี้กำลังจะโวยวายเรียกคนมาช่วย ผมจึงพุ่งเข้าไปปิดปากเด็กคนนั้นไว้ (คาถาหยุดนิ่งเราก็มีทำไมไม่ใช้หว้า) เด็กคนนี้หยุดนิ่งและจ้องเข้ามาในดวงตาของผม ดวงตาของเด็กคนนี้สวยมาก ใบหน้าเนียนละเอียด ปากเล็กๆ สีชม เฮ้ยย หยุดคิด มนุษย์กับยมทูตจะมีความรักให้กันไม่ได้
“กูไม่รู้หรอกนะว่าทำไมมึงถึงมองเห็นกู แต่กูจำเป็นต้องลบความทรงจำของมึงที่เกี่ยวกับกู” ผมเอานิ้วแตะที่หน้าฝากแล้วร่ายคาถาลบความทรงจำ ของเด็กคนนั้นที่เกี่ยวกับผม มันคงจะปลอดภัยกว่าถ้าเด็กคนนั้นจะลืมเรื่องของผม หรือว่าเรื่องเล่าในตำนานที่เกี่ยวกับ ราชาเมืองยมทูตมีความรักกับหญิงสาวชาวมนุษย์แล้วเนรเทศตัวเองไปโลกมนุษย์ จะเป็นความจริง
…
เรื่องราวจะเริ่มต้นขึ้นแบบไหน แล้วจะจบลงยังไงโปรดติดตามตอนต่อไป
กัปตัน มิน นะ ไวท์
................................................................................................................................................................................
ก่อนอื่นต้องขออนุญาตเจ้าของภาพถ่ายก่อนนะครับ เครดิตตามรูปเลย และก็ขอสวัสดีผู้อ่านทุกคน เรื่องที่ 2 แล้วนะที่ไรท์ได้เขียนขึ้นมา ติชมได้น้า
BY.
ไรท์บียอน
Guest
