เมื่อไหร่ก็ตามที่ฝนเริ่มลงเม็ด เสียงหยดน้ำตกกระทบใบไม้สีเขียวกลายเป็นเสียงเพลงขับกล่อม กลิ่นดินที่ลอยล่องจากพื้นช่างหอมหวลยิ่งกว่ากลิ่นดอกไม้ ลมพัดไอเย็นและละอองฝนปลิดปลิวว่อนไปทั่ว “
ปลายฟ้า
” ยืนนิ่งสัมผัสกับฝนแรกของปี เขาก็เป็นเช่นเดียวกับต้นไม้พวกนั้นในไร่ที่รอคอยการมาของสายฝน สายฝนที่นำพาความชุ่มชื่นมาเยือนที่แห่งนี้อีกครั้ง
…. “
ไร่อรุณรัตน์
”....
แม้จะยังไม่ค่ำดีแต่วันที่เมฆหมอกหอบเอาหยาดฝนมาปกคลุมผืนป่าและไร่แห่งนี้ ทำให้เวลาบ่ายอ่อนๆดูราวกับพระอาทิตย์ได้คล้อยลับขอบฟ้าไปแล้ว ฝนที่ตกหนักตลอดช่วงบ่ายทำให้ทางในไร่เป็นกลายเป็นแอ่งน้ำและโคลนตมจนทำให้การเดินทางด้วยรถจักรยานสองล้อเป็นไปด้วยความลำบาก กว่าที่ปลายฟ้าจะกลับมาถึงเรือนใหญ่ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง ชายหนุ่มวัยย่างยี่สิบต้นๆจอดรถจักรยานไว้ข้างล่างก่อนเดินขึ้นบันไดไม้มาบนโถงชั้นบน แม้ฝนจะหยุดตกไปแล้วแต่ละอองหยดน้ำที่เกาะตามไรผมของเขายังคงไหลลู่ผ่านเนินแก้มละเอียดใสผ่านริมฝีปากหยักบางนุ่มสีชมพูอ่อนก่อนตกลงบนพื้นไม้ระแนงใหญ่ เขาถอดรองเท้าก่อนเดินเข้ามาด้านใน
“ตายแล้ว! คุณปลายทำไมเปียกปอน เลอะเทอะอย่างนั้นล่ะคะ” เสียง
ป้าชื่น
ร้องออกมาเมื่อเห็นสภาพของเขา
“ฝกตกแล้วนะะป้าชื่น”
“รู้แล้วค่ะคุณปลาย แต่เปียกอย่างนี้รีบไปอาบน้ำล้างตัวก่อนจะไม่สบายดีกว่านะคะ คุณท่านถามหาด้วย คุณหนูก็รีบหน่อยนะคะ”
“บอกกี่ครั้งแล้วป้าชื่น ว่าปลายไม่ใช่คุณหนู อย่าเรียกปลายแบบนั้นอีก”
“ก็แหม คุณจอมไม่อยู่ไม่มีใครให้เรียกคุณหนูนี่คะ”
“ปลายไปแล้วดีกว่า เดี๋ยวคุณย่าเอ็ดเอา”
ปลายฟ้าเดินอ้อมมาด้านหลังของตัวเรือน ห้องของเขาอยู่ด้านหลังของโถงใหญ่ ห้องที่เล็กไม่ได้มีของมากมายหรือการตกแต่งพิเศษ ผ้าม่านสีขาวริมหน้าต่างปลิวเอื่อยตามแรงลมที่ยังคงพัดเรื่อยๆ เขาเปลี่ยนชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงผ้าย้อม ปลายกำลังง่วนกับการเช็ดผมให้แห้งจนสุดท้ายก็ถอดใจยอมออกจากห้องแม้ผมยังหมาดอยู่
ภายในโถงกลางลมพัดโกรกแรงกว่าห้องของเขาเรือนไม้ขนาดใหญ่กว้างขวาง หน้าต่างบานโตตั้งในทิศที่พระอาทิตย์ขึ้นยามเช้า หากมองออกไปไกลจะเห็นภูเขาสีเขียวตั้งสลับไปมา แต่ในยามใกล้พลบค่ำเช่นนี้พระจันทร์กำลังเปล่งแสงร่วมกับหมู่ดาว ปลายเดินย่องมาจนถึงร่างหญิงวัยหกสิบกว่าที่โซฟาสีครีมในโถงรับแขก
“คุณย่าครับจะให้ปลายตั้งสำรับเลยไหมครับ” เขานั่งลงกับพื้นพลางยื่นมือไปสะกิดบนหน้าตัก
ย่าเล็ก
เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเจื้อยแจ้ว
“ไปเตร็ดเตร่ที่ไหนมาล่ะตัวดี ย่าให้คนไปตามตั้งนานสองนาน”
“ปลายเข้าไร่มาครับ ฝนตกใหญ่เลย คนงานกำลังเตรียมฝายเก็บน้ำอยู่ ปลายเลยไปช่วย
ลุงชม
”
“แล้วไปตากลมตากฝนดี๋ยวก็ไม่สบายพอดี ยิ่งป่วยง่ายๆอยู่น่ะเรา บอกกี่ครั้งก็ไม่ฟัง”
“ขอโทษครับคุณย่า เดี๋ยวฝนตกครั้งหน้าปลายจะรีบมาอยู่กับคุณย่าเลย” เขาขยับเข้าไปนั่งใกล้คุณย่าพลางเอาหน้าซบลงบนตัก
“ปากหวานนะเราน่ะ มิน่าใครๆก็รัก”
“ก็มีคุณย่านี่แหละที่เอ็นดูเด็กน้อยตัวเล็กๆอย่างปลาย”
“เราน่ะไม่ใช่เด็กตัวเล็กๆอีกแล้วนะ โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้ว”
“คุณย่าก็พูดไปนั่น ว่าแต่ที่คุณย่าเรียกหาปลาย คุณย่าจะให้ปลายทำอะไรครับ”
“ไม่มีไรหรอก จะบอกให้เตรียมห้องใหญ่ไว้หน่อย แต่ย่าบอกชื่นไปแล้ว”
“คุณย่ามีแขกเหรอครับ แล้วเขาจะมาพักกี่วันล่ะครับ เดี๋ยวปลายไปช่วยป้าชื่นอีกแรง”
“ย่าก็ไม่รู้หรอกว่าจะมาอยู่นานแค่ไหน”
“ใครเหรอครับ?” ปลายเอียงคอด้วยความสงสัย
…
“
เจ้าจอม
” คุณย่าตอบเบาๆ
Guest
