บทนำ
“
กรี๊ดดด
…
หล่อมากก คนนี้ก็หล่ออ่า
~ ~
อร้ายยยย ><”
“
หล่อจางเลยยย
~ ~ ~
เห็นแล้วหิววว ^^ ”
หืมม
….
ยัยลูกห
ว้ากับยัยลูกแพรส่งเสียงขอส่วนบุญกันตั้งแต่เช้า ฉันจะบ้าตายกับพวกมันเปิดเทอมวันแรกก็กรี๊ดกร้าดกันใหญ่
“
เน้ๆ! กรี๊ดอะไรจ๊ะสาวๆ” ฉันเดินเข้าไปถามด้วยความสงสัย
“
อ้อ
!...
แกมาดูนี้สินม
เปรี้ยว ปู้จายย หล่อๆทั้งนั้นเลยยย
^.,^”
ลูกหว้าพูดขึ้น พร้อมกับทำหน้าหื่น ฉันว่าละอย่างยัยแฝดแสนหื่นสองคนนี้คงหนีไม่พ้นเรื่องผู้ชายแน่นอน แต่เอ๊ะ
!!
มันเรียกฉันว่านมเปรี้ยวนิ อร้ายยยยย
!!!!!
ฉันไม่ชอบเลยยยย
“
นี้ๆ
!!
ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วห๊ะ
!
ว่าฉัน ชื่อ
‘
ดัชมิลล์
’
ไม่ใช่นมเปรี้ยววว
-_- ”
ฉันพูดอย่างเหลืออด
“555+
ก็ชื่อแก มันหมายถึงนมเปรี้ยวนี้น่า ^^
”
ลูกหว้ามันยังคงล่อฉันต่อ
“
หนอยย
~ ~
แกอยากตายใช่ไหม ยัยหว้า !@
#$^&*)(@$%#$@+_)(*”
“
เน้!! ตกลงพวกแกจะดูหรือว่าจะตีกัน
”
ในขณะที่ฉันกับยัยหว้ากำลังจะลงมวยกันยัยแพรก็ขัดขึ้น
“
ไหนๆ ฉันขอดูหน่อยสิ มันเป็นอะไรหรอ
”
ฉันเดินเข้าไปถามยัยลูกแพร ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเรื่องผู้ชายพลาดไม่ได้ค่า
><
“
มันเป็นการประกวดดาวเดือนของมหาคริสตินน่ะ ฉันกับยัยหว้าเลยมาดูหน้าว่าที่สามีในอนาคต โฮ๊ะๆๆ
!!”
เอิ่มมม
…ดูมันหัวเราะ -_-
“
ไหนๆๆ มีใครหล่อมั้งฉันขอดูมั้งสิ
”
ฉันแย่งโทรศัพท์ของยัยแพรมาดูอย่างรวดเร็ว ว๊ายยยย คนนี้หล่อมากกก
~ ~ ~
คนนี้ก็เท่ ว๊ายยยยย!! นี้ไงสามีฉัน
555+ ^^ คนนี้..เห้ยยยย!!!!!! ฉันค้างที่รูปผู้ชายคนหนึ่ง ที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี ดวงต
าคู่นี้ที่ฉันเคยมอง รอยยิ้มนั้นฉันจำมันได้ ไม่
!!
ไม่ๆๆ มันไม่จริงใช่ไหม
??
น้ำตาฉันค่อยๆไหลออกมา นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่ไม่ได้เห็นใบหน้านี้
T^T
“
นี้ๆ ยัยมิลล์ แกเป็นไรอ่ะ
!!!
แกร้องทำไม
!! ”
ยัยแพรที่เห็นฉันยื่นอึ้งไม่พูดอะไร แถมน้ำตาเจ้ากรรมมันยังไหลอีก
T^T ถามฉันด้วยความตกใจ
“
ฉะ
..ฉันเจอ..ฮึก ฮึก… ฉันเจอ ฮือออ ~ ~”
ฉันพูดไม่ออก T_T
“
ไหนๆ เอามานี้ฉันดูเอง
”
ยัยหว้าแย่งโทรศัพท์จากมือฉันไปดู
“
เห้ยยย
!!! นี้มัน..นี้มันพี่ซันซัสนี้หว่า…
โห้ยยย หล่อขึ้นเยอะเลย
”
“
ห๊ะ
!!!
ไหนๆฉันขอดูบ้างสิ โอ้โห้วววว พระเจ้า
!
จริงรึนี้ ดูดีขึ้นเยอะเลย
”
“
โห้ยย
…ไม่น่าเชื่อจริงๆ พี่เขาพัฒนามากเลยว่ะ จากหนุ่มขี้อาย ตอนนี้แม่งลงสมัครเป็นเดือนของมหาลัยเลย”
“
เออนั้นดิ พอดูตอนนี้ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเคยเป็นแฟนยัยมิลล์
”
หนอยย~ ~ ~ยัยคู่แฝดนรกมันนินทาฉันงั้นหรอ ฮืออ
…
“
นี้ ยัยมิลล์แกอย่าเสียใจไปเลย แกเป็นคนทิ้งพี่เขาเองนะ
”
“
ใช่ แกนี้มันโง่จริงๆเลยที่ทิ้งพี่เขา
”
“
เอ้า
!! ก็พวกแกไม่ใช่หรอ เป็นคนบอกให้ฉันไปเลิกกับพี่ซันอ่ะ ”
ใช่ เพราะพวกมันทั้งคู่พูดให้ฉันหวั่นไหว จนฉันไปเลิกพี่ซันที่ฉันคบมาเมื่อ2ปีก่อน
“
ก็ตอนนั้น พี่ซันไม่หล่อขนาดนี้ นีน่า แถมยังชอบทำตัวขี้อายอีกด้วย น่าเบื่อจะตายผู้ชายแบบนั้น
”
ยัยหว้าพูดขึ้น
“
ใช่ ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ฉันคงไม่ให้แกเลิกกันหรอก
”
ยัยแพรพูดด้วยใบหน้าที่สำนึกผิด แต่จะโทษว่าเป็นความผิดของยัยหว้ากับยัยแพรก็ไม่ได้ ฉันมันหวั่นไหวเอง จนทำให้เราต้องเลิกกัน
“
ช่างเถอะ!! เรื่องมันก็ผ่านมานานล่ะ พี่เขาคงมีคนใหม่ไปแล้วล่ะ
”
ใช่ ฉันว่าเขาคงมีแฟนใหม่ไปแล้ว
“
แต่ เดียวน่ะ มิลล์ฉันว่าบ้างที ที่พี่ซันไปสมัครดาวเดือนเนี้ย บ้างทีพี่เขาอาจจะอยากทำให้แกเสียดายก็ได้น่ะ
”
เมื่อยัยแพรพูดขึ้น คำพูดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวของฉัน
‘
คอยดู
!! พี่จะ
ทำให้มิลล์เสียดาย ที่ทิ้งพี่ไป
’
ใช่..ฉันจำคำพูดนั้นได้ดี
“
แต่ ฉันว่าบ้างที พี่เขาก็ไม่ได้ทำแบบนั้นก็ได้ พวกเราก็รู้นิสัยพี่ซันนิ เขาไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นหรอก
”
ยัยหว้าพูด นั้นก็จริงเพราะพี่ซันไม่ใช่คนที่จะมาคิดแค้นใครหรอก
“
โอ้ยยย ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้นละ พอๆๆ เลิกคุยเรื่องนี้กันดีกว่า
”
ฉันพูดขึ้น
“
เออใช่ จะพูดถึงทำไมเรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว ไปหาขนมหวานกินกันดีกว่า
”
ยัยหว้าเอยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สดใส อร้ายยย..ขนมหวาน
“
ไปๆ ไปกินขนมหวานกันนน
”
ฉันหิวววว
…
“
แหมๆ ยัยนมเปรี้ยวเมื่อกี้ยังดราม่าอยู่เลย แต่พอพูดถึงเรื่องกินละ ดี๊ด๊าเชียววน่ะ
”
ยัยลูกแพรพูดประชดใส่ฉัน
“
แล้วไงอ่ะ นั้นมันคนละเรื่องกันเว้ยยย
!!!
แต่ตอนนี้ฉันหิวละ
”
ฉันพูดขึ้นอย่างไม่แคร์
“
เออใช่ วันนี้ฉันเห็นร้านขนมหวานเปิดใหม่แถวๆหน้าโรงเรียนด้วยล่ะ
”
สมแล้วที่เป็นยัยลูกหว้า รู้ทุกอย่างที่มีของกิน
555+
“
ไปๆๆๆ งั้นไปกันเลยยย ขนมหวานจ้า รอแม่แปปน่า
~ ~ ~”
“
ต้องอย่างนี้สิถึงจะเป็นนมเปรี้ยวคนเดิม
”
“
นี้
!! ก็บอกแล้วไงว่าชื่อ ‘ดัชมิลล์’ ”
ฉันเน้นเสียงเพื่อให้พวกมันได้ยินชัดเจน
“
ฉันว่าแกควรจะชินได้แล้วนะ ยัยนมเปรี้ยวว
555+”
“
หนอยยย~ ~ แกตายซะ อย่าอยู่เลย อีแฝดนรก ย๊ากกกกก
...”
ฉันกระโดดเตรียมตัวที่จะถีบยัยคู่แฝดนั้น แต่อยู่ๆเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เพราะอยู่ดีๆก็มีใครไม่รู้วิ่งเข้ามาตัดหน้าฉันจนฉันล้มหน้าทิ้ม อู้ยยย
….
เจ็บเป็นบ้า ใครว่ะ
!!
บังอาจมาทำให้หน้าสวยๆของฉันต้องหม่นหมอง เดียวแม่จะด่าให้กลับบ้านไม่ถูกเลย
“
นี้
!!
ทำไมเดินไม่ดูทางเลยห๊ะ
…
ไม่เห็นหรอว่ามีคนอยู่ตรงนี้ จะรีบไปตายรึไงฟะ
!”
ฉันกำลังด่าผู้ชายที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าเก็บของที่ตกอยู่ แล้วเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา พระเจ้า
!!!!
ฉันไม่เคยเห็นใครหน้าหวานเท่าเขาเลยจริงๆ ผิวหน้าเนียนใส ขาวอมชมพูนั้น ปากบางยักได้รูป ผมสีน้ำตาล มันช่างเหมาะ อร้ายยย
..เลือดกำเดาจะไหล -.,-
เอาแล้วไง!!!! ดัชชมิลล์ จะหวั่นไหวกับใครล่ะ
โปรดติดตามตอนต่อไปน่ะค่ะ
เขียนเรื่องแรกผิดพลาดยังไงก็ขออภัยด้วยค่ะ
^^
Guest
