มนต์ดารา

ฝันที่ห่างหายไปนานนับแต่เข้ามาใช้ชีวิตในเมืองที่แสนวุ่นวาย...

เมืองที่ไม่เคยหลับไหล...กับใจที่ไม่เคยสงบได้

ค่ำคืนที่ไฟจากตึกระฟ้ายังสว่างไสว...แต่ผืนฟ้าไร้แสงดาว

แม้จะแหงนหน้ามองฟ้ายามราตรีกี่ครั้งก็มีเพียงไฟจากเครื่องบินที่ลอยลำผ่านไปเท่านั้น...

เธอหลงใหลท้องฟ้ามาตั้งแต่เด็ก หลงใหลแสงเล็กๆ นับล้านบนฟ้ายามราตรีที่แสนจะสงบ

แต่ที่นี้เธอทำได้แค่มองพระอาทิตย์ขึ้นจากท้องฟ้าในตอนเช้าและลับสายตาไปยามเย็นเท่านั้น

ทว่าทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปในค่ำคืนที่เธอตัดสินใจจากเมืองใหญ่ที่แสนวุ่นวายมายังบ้านหลังเก่า

...มีใครอยู่ในบ้านของเธอ บ้านเก่าที่ปิดล็อคไปนาน มีเพียงเธอที่มีกุญแจ...

...คน ผี หรือขโมยกันน่ะ เป็นคนเธอพอสู้แต่เป็นผีคงไม่ไหว แต่เปิดไฟสว่างขนาดนั้นคงไม่ใช่ผีหรอกนะ...

...'ให้ตายเถอะ นี้บ้านฉันน่ะ กล้ามาขโมยของหรอ'...

หยิบท้อนไม้ที่ตกอบู่บนพื้นแถวนั้นพร้อม เธอก็ถีบประตูที่แงมอยู่จนเสียงดังลั่น

เอ๊ะ! แต่เธอลืมอะไรไปหรือเปล่าน่ะ ช่างเถอะ!!!

" ไปให้พ้นจากบ้านฉันเลยน่ะ ไอ้พวกขโมย ไม่งั้นฉันฟาดไม่เลี้ยงแน่ ฉันโทรแจ้งตำรวจแล้วพวกแกเตรียมตัวเข้าคุกได้เลย"

ให้ตายเถอะ! เธอลืมโทรแจ้งตำรวจ แต่ไม่เป็นไรพวกมันไม่รู้นี้

"...เจ้ามาที่นี้คนเดียว แต่ยังไม่ได้โทรหาใคร"

ทำไมน่ะทำไม

โจรคนนี้ถึงหน้าตาดี๊ดี

หน้าตาดีอย่างเขานี้เป็นดาราได้สบายๆ เลยน่ะ เอ๊ะ! มันใช่เวลาไหมเนี่ย ว่าแต่เขารู้ได้ไงว่าเธอยังไม่ได้โทรแจ้งตำรวจ

"แกจะไปรู้ได้อย่างไรว่าฉันได้โทรไปแจ้งหรือไม่แจ้ง" กลัวก็กลัวแต่ต้องพูดดักไว้ก่อน อย่าให้รู้ว่าเรากลัว ต้องจ้องตาเข้าไว้

"...เจ้าย่อมรู้อยู่แกใจ" ตาสีฟ้าที่ท่อประกายบนใบหน้าคมเข้มนั้นจ้องมายังเธอ นี้เธอกับเขากำลังเล่นจ้องตากันอยู่รึไงน่ะ ทำไมดวงตานั้นทำให้เธอรู้สึกสบายใจแทนที่จะหวาดกลัวกัน

ความสบายใจ ความสงบที่หายไปนานหลายปี ดวงตาคู่นั้นเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้าที่เธอหลงใหลเสมอ

"เจ้าชอบดูดาวงั้นรึ?"

นี้เค้าเป็นใครกันแน่............