คำเตือน :: กำลังอยู่ในช่วงปรับสภาพ เปลี่ยนบทบรรยาย โปรดรอคอยยย
#นิยายเรื่องนี้พระเอกเลวจนคุณอาจจะรับไม่ได้
#นิยายเรื่องนี้นายเอกไม่ยอมแพ้และอาจจะดื้อดึงจนทำให้คุณรำคาญ
#นิยายเรื่องนี้อาจจะทำให้คุณได้รู้ว่าคนเราต่อให้เก่งสักแค่ไหนก็ผิดพลาดได้
#นิยายเรื่องนี้จะทำให้คุณรู้ว่าคนเลวก็มีหัวใจ
#นิยายเรื่องนี้จะทำให้คุณรู้ว่าความรักทำให้คนเราสามารถทำในสิ่งที่ไม่มีเหตุผลได้
#นิยายเรื่องนี้จะทำให้คุณเห็นว่าความรักมันไม่ได้สวยงาม
#ความรักมันอาจจะเกิดจากสิ่งที่ผิดพลาด
#ความรักอาจจะเกิดจากความเห็นแก่ตัวและความแค้น
#ไม่มีอะไรสายเกินไปกว่าจะเริ่มต้นความรักที่เกิดขึ้นจากหัวใจ
#ถึงแม้ว่าหัวใจดวงนั้นจะไม่บริสุทธิ์ก็ตาม
#ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะเรียนรู้คำว่ารัก แม้แต่คนไร้หัวใจ
คำเตือน :: นิยายเรื่องนี้อาจจะทำให้คุณรำคาญไปบ้าง แต่เราอยากแสดงออกให้เห็นในแง่มุมของความรักที่เกิดจากความผิดพลาด ความเลวร้าย ไม่มีอะไรสายเกินไปสำหรับคำว่ารักหรอกค่ะ
นิยายเรื่องนี้เป็นแนวละครน้ำเน่าหลังข่าว น่าเบื่อ ขัดใจ ตามเสตป อาจมีคำผิดอยู่ประปราย แต่จะพยายามตรวจทานค่ะ
“คุณจะว่ายังไงผมไม่สน!!”
“ที่ผมมาวันนี้ ผมก็แค่จะมาบอกคุณว่า ผมท้อง ท้องลูกของคุณ”
ผมพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ทั้งที่ใจตอนนี้กำลังแตกสลายอยู่เต็มกลืน
สายตาจ้องมองเขาด้วยสายตาที่แน่วแน่ เล็บที่จิกลงกับอุ้งมือทำให้ผมรู้สึกเจ็บจนมันชา
ดวงตาคมกริบที่จ้องมองผมมีแววไหววูบอยู่ชั่วครู่ก่อนมันจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม
“หึหึ นายจะบอกว่า นายท้องอย่างนั้นเหรอ นี่นายอับจนหนทางจนต้องปั้นเรื่องขนาดนี้เลยรึไง”
คุณปิญญ์หัวเราะเบาเบาก่อนจะเดินเข้ามาใกล้จนผมรู้สึกถึงลมหายใจที่กำลังเป่ารดมาที่หน้าของผม
วินาทีนี้หัวใจของผมเต้นกระหน่ำราวกับกองที่กำลังถูกตีอย่างบ้าคลั่ง ทั้งสายตา ทั้งรอยยิ้ม และท่าทีที่แสดงออกของเขาทำให้หัวใจของผมมันเจ็บจนแทบจะล้มทั้งยืน
“คุณจะเชื่อหรือไม่ ผมไม่บังคับ ที่ผมมาพูดกับคุณวันนี้ก็เพื่อจะมายืนยันคำตอบ”
“งั้นเหรอ คำตอบอะไรของนายล่ะ ลองว่ามาสิ เผื่อฉันจะสนใจ”
น้ำเสียงที่เย็นชาถูกส่งผ่านเข้ามาในหัวของผม พร้อมกับมือที่ร้อนราวกับเหล็กนาบไฟช้อนคางผมขึ้นให้จ้องมองตาของเขา
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ผมแสยะยิ้มพร้อมกับเช็ดเลือดออกจากมุมปากตัวเองเช่นกัน
ในเมื่อเขาทำให้ผมเสียเลือด ผมก็จะทำให้เขาเสียเลือดมากกว่าผมสน
ผมจะไม่ยอมให้เขาทำผมอยู่ฝ่ายเดียวเด็ดขาด
“หมาอย่างนายนี่มันกัดไม่เลือก จริงๆ ดูท่าฉันคงจะต้องทำให้นายเชื่องซะแล้วล่ะ ขนมผิง”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวพร้อมกับมองมาด้วยแววตาที่ขุ่นเคือง
“คิดว่าทำได้ก็ลองดู”
ผมแสยะยิ้มอย่างท้าทายพร้อมกับจ้องตอบดวงตาคู่นั้นด้วยท่าทีที่ไม่ยอมเช่นกัน
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
‘
หึหึ ทำไมล่ะครับ หรือว่า
…
คุณจะไม่ยอมรับว่าหลงเสน่ห์ผมเหมือนกัน
’
“อย่ามาหลงตัวเองไปหน่อยเลย นายมันก็แค่หมาที่เลี้ยงไม่เชื่องที่กลับมาแว้งกัดเจ้าของ”
เขากัดฟันจนกรามขึ้นนูน คำพูดของขนมผิงมันจี้ใจดำของเขา
จนอยากจะกระชากอีกฝ่ายเข้ามาบดขยี้หากคนคนนั้นอยู่ตรงหน้า
‘
ถ้าผมมันเป็นสุนัขที่ไม่เชื่อง ทำไมทำไมคุณไม่ลองเปลี่ยนมาเป็นสุนัขของผมบ้างล่ะ
เผื่อผมอาจจะทำให้คุณเชื่องได้
’
“อย่ามาทำปากดี
!!
นายต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายที่ยอมรับความพ่ายแพ้ นายก็
น่าจะรู้ดี”
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เตือนครั้งสุดท้าย นิยายเรื่องนี้อาจจะทำให้คุณเครียดและเบื่อนายเอก(เรื่องอื่นนายเอกน่าเห็นใจ เรื่องนี้ไม่)
อย่าลืมกดไล้ค์ กดบวก ทุกวันนะจ๊ะทุกคนนนน
อย่าลืมให้กำลังใจด้วยน้าาา เปนเรื่องแรกเลยที่ออกมาแนวนี้ ขอบคุณล่วงหน้าจ้า
อย่าลืมกำลังใจคนเขียนเน้อ
คนเขียนค่อนข้างอารมณ์แปรปรวน ต้องขออภัยล่วงหน้าค่า
โหวตคะแนนด้วยนะจ๊ะคนดี เครนะ
เปลี่ยนนามปากกา เป็น "Numb Girl เด็กหญิงเย็นชา" นะคะ
แม่หมูกับพ่อหมาป่า
Guest
