ธารา / ธาราสมุทร
สูง 185 หนัก 75
สถานะ เป็นยักษ์ อายุ 180 ปี ผิวสีแทน ตาสีเขียวมรกตเวลาแปลงกาย
นิสัย สุภาพบุรุษ ขรึมนิดๆ เจ้าเล่ห์หน่อยๆ
มณี / อภัยมณี
สูง 175 หนัก 55
สถานะ มนุษย์ธรรมดา อายุ 18 ผิวขาว
นิสัย ขี้หงุดหงิด ขี้โวยวาย ชี้โมโห คิดเองเออเองตลอด
บทนำ
“อะไรกัน ผมไม่เคยรู้จักคุณมาก่อน คุณจะบ้าเหรอผมจะเป็นหนี้คุณได้ยังไง”จู่จู่เขาก็เดินเข้ามาหาผมแล้วบอกว่าผมเป็นหนี้เขา
“ชาติที่แล้วยังไงเล่า เจ้าขโมยของสำคัญของข้าไป”เขายังคงยืนยัน
แต่ถึงยังไง คนที่ชอบคิดเองเออเองอย่างผมก็ไม่เข้าใจสักที ผมไปยืมอะไรของเขามาเมื่อไร เจอหน้ากันก็ไม่เคยเจอสักครั้ง แล้วยังมาพูดจากับผมเหมือนกับพวกลิเกอีก
ผมชักเริ่มคิดแล้วว่าคนคนนี้ต้องเป็นบ้าแน่ๆ เขาอาจจะหลุดออกมาจากโรงพยาบาลบ้าก็ได้ ผมเริ่มมองเขาด้วยท่าทีไม่ค่อยไว้ใจ ดวงตาของผมหรี่ลงจ้องมองคนตรงหน้าอย่างระวังตัว
“ขโมยอะไร คุณอย่ามาขี้ตู่ ประสาทรึไง”ผมว่าออกไป พยายามมองซ้ายมองขวา แต่ดึกแบบนี้ แทบจะไม่มีใครผ่านมาแถวนี้เลย
“จะยอมชดใช้ข้าดีดี หรือจะต้องให้ข้าต้องบังคับขืนใจเจ้า”
“ไม่เอา คุณนี่ท่าจะบ้า สมองถูกกระทบกระเทือนรึยังไง ”มาหาว่าผมติดนี้เขา แล้วยังจะมาพูดจาแปลกๆ คิดว่าผมจะเชื่อรึยังไง ถ้าเชื่อก็บ้าแล้ว
คนอย่างไอ้มณี ไม่ได้เชื่อคนง่ายเหมือนหน้าตานะเว้ย อีกอย่าง ผมกับเขาก็เพิ่งจะเคยเจอหน้ากันครั้งแรกผมจะไปติดหนี้เขาได้ยังไง
“สมองข้าไม่ได้กระทบกระเทือน แต่ชาติที่แล้วเจ้าฆ่าผีเสื้อสมุทรน้องข้าด้วยความโหดเหี้ยมยิ่งนัก”
“อะไรนะ บ้ากันไปใหญ่ อย่าบอกนะว่าชาติที่แล้วผมเป็นพระอภัยมณี มั่วแล้วเหอะ โอ้ย เพี้ยนมาก นี่คุณอายุเท่าไรกันเนี่ย ดูท่าก็น่าจะรุ่นเดียวกับผม ผมว่าคุณคงจำคนผิดแล้วล่ะ”หรือว่าเขาจะรู้จักผมกัน แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าผมชื่ออภัยมณี หรือจะบังเอิญ แต่มันคงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง ไอ้ชื่อที่ทำเอาอายไปสามบ้านแปดบ้านแบบนี้ จะมีใครเหมือนกันล่ะ แล้วคนคนนี้เขารู้ได้ยังไงกันว่าผมชื่ออภัยมณี หรือเขารู้แล้วตั้งใจจะมาล้อผม
“อีกยี่สิบปีข้าก็จะอายุสองร้อยปีพอดิบพอดี”อะไรนะ สองร้อยปี บ้ารึป่าว เขาเนี่ยนะ อายุสองร้อยปี ดูยังไงก็อายุไม่น่าจะแก่ไป
กว่าผมสักเท่าไร บวกลบอีกไม่เกินห้าปี นี่เขาคิดว่าผมเป็นเด็กรึไง ถึงจะได้เชื่อคนง่าย หรือว่าเขาเป็นโจรมาหลอกปล้นผมกันแน่ แต่ท่าทางของเขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะคุคามผมเลย นอกจากไอ้คำพูดที่ฟังดูแล้วเพี้ยนๆของเขา ที่ยิ่งฟังก็ยิ่งอยากจะขำออกมา
“โอ้ย ผมไม่คุยกับคุณแล้วนะ บ้ากันไปใหญ่ คุณคงจะจำคนผิด”ผมบอกเขาพลางหันหลังจะเดินหนี แต่ทว่าข้อมือของผมก็ถูกคว้าเอาไว้ แรงดึงที่มีมากจนผมตกใจทำให้ผมถอยหลังกลับไปตามแรงด้วยความตกใจ
“อย่าบังอาจหันหลังให้ข้า”เสียงของเขาดังทุ้มลึกคล้ายกับกำลังโกรธอยู่เล็กน้อยทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมองเขาผ่านแสงจันทร์ที่สาดลงมาให้พอได้เห็นเสี้ยวหน้าของเขาอยู่บ้าง
“เฮ้ย คุณจะมาจับอะไรผม ปล่อยมือ”ผมสะบัดมือเขาออกแทบจะทันทีที่ตั้งสติได้ ชั่วครู่ผมเห็นดวงตาของเขาทอประกายสีเขียวอยู่วูบหนึ่งก่อนจะเลือนไป แต่นั่นมันก็แค่วูบเดียว
ใครกันจะไปมีสีตาสีเขียว ผมคนจะตาฝาดไปเองล่ะมั้ง ผมคิดในใจ พลางถอยเพื่อเว้นระยะห่างออกจากตัวเขาอย่างระมัดระวังตัว
สายตาของผมสอดส่อง มองเขาเพื่อที่จะดูว่าเขามีอาวุธอะไรที่พอจะทำร้ายผมได้บ้าง แต่ก็ไม่เห็นวี่แววว่าเขาจะมีอาวุธอะไร แต่ถึงอย่างไรผมก็ยังไม่ไว้ใจเขาอยู่ดี
“ชดใช้มาเสียเถิด เผ่าพันธุ์ของข้าต้องอยู่บนโลกมนุษย์มาอย่างทรมาน นั่นก็เพราะสิ่งที่เจ้าได้ทำเมื่อชาติที่แล้ว”
“ชดใช้อะไรล่ะ ผมไม่มีหรอกนะ เงินน่ะ ตอนออกจากบ้านผมไม่ได้หยิบมา”
“ข้าไม่ได้ต้องการเงินทอง สิ่งที่ข้าต้องการคือสิ่งที่เสียไปเมื่อร้อยปีที่แล้ว”
“ร้อยปีอะไร ผมไม่เข้าใจ คุณคงจะเมา ผมว่าคุณอาจจะกำลังสับสน เราไม่เคยเจอกัน แล้วผมก็ไม่มีอะไรที่ติดค้างกับคุณ”
“เจ้าต้องมีลูกให้ข้า เมื่อใดที่เด็กเกิดมา หนี้ที่เคยติดค้างเอาไว้จะถูกชำระเเล้วสิ้น”
“ห่ะ จะบ้าเหรอ มีลูก นี่ผู้ชายด้วยกันนะ เผื่อคุณจะยังไม่รู้”
อะไรกัน คนคนนี้ จู่จู่ก็เข้ามาคุยกับผมเหมือนกับคนบ้า บอกมาทวงหนี้ แล้วนี่อะไร บอกให้ผมมีลูกกับเขา นี่เข้าบ้ารึยังไง นี่ผมผู้ชายนะครับ เผื่อเขาจะยังไม่รู้ว่าผมเป็นผู้ชาย
ผู้ชายบ้าอะไรจะมีลูกได้ นี่เขาเมารึยังไง พูดจาเป็นลิเกหลงโรง แล้วยังมาพูดเรื่องบ้าบออะไรอีก มีลูกเนี่ยนะยังไงมันก็เป็นไปไม่ได้!!
=====================================================================
โซอึน ฝากผลงานเรื่องอื่นๆด้วยนะค้า
Guest
