มโน + เพ้อ [ เด็กสาวผู้ชอบมโน ]
วันสอบกลางภาค ตอนอยู่ ม.3 เทอม 2 และอีกไม่กี่เดือนก็จบ การสอบวันนี้ยากพอตัว อ่านนะแต่ทำไม่ได้ เพราะมันไม่ค่อยออกที่อ่านอะ :-( ตอนบ่ายเสียใจมากที่ทำอังกฤษไม่ค่อยได้ T^T พอสอบเสร็จ มีโปรแกรมอีกกินเนื้อย่างฉลองสอบเสร็จ พอกลับมาถึงบ้านได้ไม่นานเพื่อนก็มาหาให้ไปช่วยหั่นผัก ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามปกติ แต่อยู่ๆเพื่อนผู้ชายอีกคนก็อยากทำต้มปลาซะงั้น ( เอออยากทำอะไรก็ทำ ) ฉันกับเพื่อนก็เลยต้องไปซื้อเครื่องกับผักที่ตลาด ( สมมุติเพื่อนชื่อ อิง ) พอเลี้ยวตรงแยกก็เห็นรถตู้รับส่งจอดอยู่ฉันก็มองจ้องไปในรถตู้แต่ก็มองข้างในไม่เห็นอยู่ดีก็เลยเปรยๆขึ้น " รถตู้นี่ไปไหนว่ะ อิง ? " มองผู้หญิงคนนึงที่กำลังขึ้นรถตู้ เพื่อนเลยพูดขึ้นว่า " ไปในตัวจังหวัดมั่งไม่รู้ ? " รถของเรายังขับอยู่แต่ตาของฉันก็ยังมองไปที่รถตู้ พอถึงร้านที่ห้างจากรถตู้ไม่เท่าไรเราก็ไม่ได้สนใจ แต่พอเพื่อนกำลังจอดรถอยู่ก็เรียกฉัน " แกพี่ทาม ( นามสมมุติ ) " นาทีนั้นฉันก็เข้าใจว่าเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียน ที่อยู่ม.6 ที่ขับรถผ่านทางกลับบ้านเฉยๆ
แต่พอฉันหันไปเท่านั้นแหละ
มันทุกอย่างหยุดอยู่กับที่มันกลับทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูกเลย ตอนนั้นไม่รู้เลยว่าความรู้สึกในใจจริงๆของเราเป็นยังไง แต่ที่รู้สึกแน่ๆ คือ ดีใจและก็เขินไปพร้อมๆกันทั้งๆที่พี่เขาก็ไม่ได้มองมาที่เราเลยแต่นั้นก็ทำให้ฉันดีใจและมีความสุขมากๆทั้งที่พยายาม( หรือป้าว ? ) ที่จะได้เจอกับพี่เขาแต่พอไม่ได้ขาดหวังที่จะเจอก็กลับเจอพี่เขาเอาดื่อๆซะอย่างนั้นเป็นเพราะความเขินแหละถึงทำให้ฉันไม่กล้าหันไปมองพี่เขาตรงๆแต่พอหันไปอีกทีพี่เขาก็เดินไปไกลแล้ว ก็เลยเห็นแต่ด้านหลังพี่เขาอะนะ.
แต่ก็นะการณ์ที่เราไม่เจอกับคนที่เรารู้สึกพิเศษด้วยเป็นเวลา 1 ปี มันก็ทำให้เราดีใจแล้วหละที่เราได้เจอเขาทั้งที่ไม่ได้ขาดหวังอะไรมาก แต่หนูก็ดีใจนะคะ ที่ได้เจอพี่ทามอีกในรอบ 1 ปี
Guest
