ลำนำรักจอมราชันย์

ขลุ่ยสะท้านเสียดใจ ทั้งไหวหวั่น

คล่ำลำพรรณ ถึงเรื่องเก่า มิเล่าขาน

เสียดแหวดแว่ว ดวงจิตร คิดวันวาน

ทรมาน แสนเศร้า เคล้าอารมณ์

เหมือน ใบไผ่พลิ้วไหว เมรัยเยี่ยม

สหายเตรียม โอชารส เลิศประสาน

ฟังเสียงขลุ่ย เคล้าจิตร พิชิตกาล

ลืมวันวาน ดับกลิ่น มิสิ้นใจ

(

ขอขอบคุณ

supol sutalat

ที่มาของบทกลอน)

เหยียนอี้เฟย จอมราชันย์แห่งเเคว้นหยวน

เกิดมาเป็นองค์จักพรรดินั้นช่างเเสนสุขยิ่งนัก ไม่ว่าพระองค์จะต้องการสิ่งใดยากเย็นเเค่ไหน เหล่าข้าราชบริพารก็จะหามากองเเทบพระบาทของพระองค์อยู่ร่ำไป

เเต่นี่มันอะไรกัน

!!

เจ้าขุนนางเฒ่านั่นกลับไม่ยอมยกบุตรคนเล็กของมันให้เป็นชายาของพระองค์ ช่างน่าตายนัก

!

ทั้งๆที่ขุนนางผู้ใหญ่คนอื่นต่างก็แทบจะยกบุตรของตนใส่พานมาถวายให้กับพระองค์ทั้งสิ้น เเต่เจ้าเฒ่านี่มันคิดอะไรของมันอยู่ ถึงคิดกีดกันพระองค์ถึงขนาดนี้

คนงามของพระองค์เองก็ช่างเย็นชาดีเเท้ เเล้วนี่พระองค์จะต้องทำเช่นไร จึงจะได้คนงามมาอยู่ข้างเคียง

หวง สุ่ยเซียน บุตรชายคนเล็กของตระกลูหวง

เเม้หวงสุ่ยเซียนจะเกิดมาดีเลิศพร้อมด้วยทุกสิ่งอย่างในชีวิต ไ

ม่ว่าจะเป็นสติปัญาญาที่เฉียบแหลม

รูปลักษ์ที่ราวกับเทพจำแลง

กลิ่นกายหอมหวานที่ให้คุณดังเช่นยาอายุวัฒนะ

บิดาที่รักเขายิ่งชีวิต

เเต่เจ้าตัวก็หามีความสุขไ

ม่

เ

มื่อเขายังจดจำอดีตรักที่เจ็บปวดนั้นในทุกๆชาติภพที่ผ่านมาได้

ไม่ว่าจะฝืนซักเท่าหร่ ต่อต้านสักเท่าใด มันก็ไร้ผล

อดีตที่ผ่านสอนให้สุ่ยเซียนรู้ว่า เขารักใครไม่ได้