Intro. 00
" ถึงแล้วโทรบอกป๊าด้วยนะน้องแบค อย่าดื้ออย่าซนรู้ไหม ถ้าป๊าจัดการธุระเสร็จแล้วป๊าจะตามไปนะ ระวังตัวด้วย "
อู๋อี้ฝานหรือที่ใครๆก็รู้จักในนามของครีสฝาน หัวหน้าพรรค 'แบล็คกาแล็กซี่' (?) แห่งปักกิ่ง กำลังสั่งลูกชายเพียงคนเดียวที่แสนจะรักและแสนจะเป็นห่วง เพราะเขาจะต้องส่งให้ลูกชายตัวน้อยๆไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัย เพราะที่นี้เริ่มไม่ปลอดภัยแล้วสำหรับลูกชายของเขาแล้ว เขาจึงโทรหาเพื่อนสนิดที่อยู่แดนไกลเพื่อจะฝากฝั่งลูกชายเพียงคนเดียวของเขาให้ช่วยดูแล ที่นั้นมันคงจะปลอดภัยมากว่าที่ต้องอยู่ที่นี้
" อย่าไปก่อเรื่องละเข้าใจไหม " จางอี้ชิงที่มีตำแหน่งเป็นทั้งมือขวา นายหญิงของพรรคและเป็นแม่เลี้ยงของป๋ายเซียน เอ่ยอย่างเป็นห่วงกลัวว่าจะไปก่อความวุ่นวายให้กับทางนั้น เขาเลี้ยงเด็กคนนี้มาตั้งแต่เด็กๆทำไมจะไม่รู้ละว่าเป็นยังไง เพราะแบบนี้จึงกลัวว่าจะไปทำให้คนที่นั้นไม่ชอบใจและอาจทำร้ายลูกชายเขาได้ ถึงจะไม่ใช่ลูกชายแท้ๆ แต่เขาก็รักเหมือนลูกแท้ๆจึงไม่แปลกที่เขาจะรู้อุปนิสัยของลูกเลี้ยงคนนี้
" ครับ น้องป๋าย เอ่อไม่สิ น้องแบคจะดูแลตัวเองดีๆ ป๊ากับม๊าเองก็รีบตามมานะ อย่าให้น้องแบคต้องสติแตกละ " ลูกชายเพียงคนเดียวของตระกุลอู๋เอ่ยออกมาเช่นนั้น ถึงกับทำให้บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่แถวนั้นถึงกับขนลุก เพราะใครๆต่างก็รู้ถึงฤทธิ์เดชของคำว่า สติแตกนั้นดี
" ครับๆเดี๋ยวป๊ากับม๊าจะรีบตามไป ถ้าน้องแบคถึงแล้วก็โทรฟรีทางไลน์มาหาป๊าด้วยนะ อย่าแบบโทรปกติละมันเปลือง ที่นั้นมีไวไฟฟรี :) " ใครว่าตระกุลอู๋ขี้งก ไม่มี๊ ไม่มี
" โอ้ยยย ป๊าก็! อย่างกมากจะได้ไปครับ พอไปถึงที่นั้นเดี๋ยวน้องแบคใช้โทรศัพท์บ้านเพื่อนป๊าโทรมาเอง ป๊าไม่ต้องกลัวว่าน้องแบคจะใช้ของตัวเอง เครนะ "
อิ้ชิงถึงกับต้องกุมขมับเพราะความงกของสองพ่อลูก เมื่อพ่อแม่ลูกร่ำลากันเสร็จ ลูกชายตระกุลอู๋ก็ออกเดินทางไปในที่ที่แสนไกลจากบ้านเมือนมากนัก ต้องนั่งเครื่องบินส่วนตัวไปตั้งสองชั่วโมง โคตรจะไกลของคนที่ไม่ค่อยใด้ออกไปไหนอย่างอู๋ป๋ายเซียนหรือบยอน แบคฮยอน วัยยี่สิบคนนี้มากๆ
ทุกคนอาจแปลกใจว่าทำไมเขาถึงได้มีสองชื่อ จริงๆมันก็มีชื่อเดียวนั้นแหละ แต่ป๊าของเขานะสิ กลัวว่าพอไปอยู่ที่นั้นมันจะไม่โก้ จึงตั้งชื่อให้ใหม่เพื่อที่จะสอดคล้องกับที่ที่จะไปอยู่ จากอู๋ป๋ายเซียน ก็เปลี่ยนเป็น บยอน แบคฮายอน ฮยอน อะไรยอนๆนั้นแหละ ซึ่งตัวเขาเองก็ยังเรียกไม่ถูกจึงแทนตัวว่าน้องแบคๆ มันก็เก๋ไปอีกแบบ
ณ คฤหาสน์ตระกุลปาร์ค
" ทำไมต้องเป็นผมละครับพ่อ แค่นี้งานผมก็ล้นมืออยู่แล้ว ให้เซฮุนมันรับผิดชอบสิครับ "
ลูกชายคนโตของตระกุลปาร์คผู้ที่จะขึ้นรับตำแหน่งหัวหน้าพรรคปาร์คดราก้อนกำลังแสดงวามคิดเห็นกับผู้เป็นพ่อ เพราะเขาจะต้องไปเป็นบอดี้การ์ดของใครก็ไม่รู้ ทั้งๆที่กำลังจะเป็นหัวหน้าพรรคปาร์คดราก้อนอยู่แล้ว จะให้ไปเป็นบอดี้การ์ดได้อย่างไร แล้วไหนจะงานเขาอีกที่เยอะจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน ทำไมพ่อเขาถึงยังจะให้เขารับผิดชอบอีกนะ แค่นี้เขาก็จะตายอยู่ คงไม่หาภาระใส่ตัวเองหรอก
" ถือว่าพ่อขอเถอะนะชานยอล ทางนั้นเขามีปัญหาเลยฝากให้มาอยู่ในความดูแลของเรา และพ่อก็คิดว่าแกเหมาะที่สุดแล้ว สำหรับงานนี้เพราะมันสำคัญมาก " หัวหน้าปาร์คดราก้อนอธิบาย
" แต่..."
"เอาแบบนี้ ถ้าแกดูแลความปลอดภัยให้ลูกชายเพื่อนพ่อ เสร็จงานนี้แล้วพ่อจะให้ตำแหน่งที่แกต้องการ ดีซะอีกฉันจะได้ไปพักผ่อนกับแม่แก " เพราะเขาเองก็แก่ตัวมากแล้ว เขาควรใช้ชีวิตในช่วงสุดท้ายให้มีความสุขกับภรรยาของเขามากกว่า คิดแบบนั้นหัวหน้าปาร์คจึงเอ่ยออกมา
ชานยอลเมื่อได้ฟังข้อเสนอถึงกับสนใจขึ้นมาทันที เพราะตำแหน่งหัวหน้าพรรคปาร์คดราก้อนคือสิ่งที่เขาต้องการ ที่ทำงานอย่างหนัก ซ้อมยิ่งปืน เรียนศิลปะการต่อสู้อย่างหนักก็เพื่อตำแหน่งนี้ แล้วแบบนี้มีหรอที่คนอย่างเขาจะไม่สน
" ตกลง ถ้าเสร็จงานนี้ะพ่อต้องทำตามที่บอก แล้วระยะเวลาเท่าไรที่ผมต้องดูแลเป็นบอดี้การ์ดให้กับลูกชายเพื่อนพ่อ แล้วจะมาเมื่อไร "
" วันนี้ สี่โมงเย็น ไม่น้อยกว่าสามเดือนแต่ไม่เกินหนึ่งปี อยู่ที่ทางนั้นจะจัดการปัญหาได้เมื่อไร นี้เอกสารคนที่แกต้องไปดูแล " คุณปาร์คตั้งเอกสารซองสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานของตัวเองและยื้นไปให้ชานยอล
" โอเค เอาไว้ผมจะอ่านนะ ไปละ "
" ชานยอล งานนี้ไม่ใช่เล่นๆนะ " คุณปาร์คพูดย้ำอีกครั้ง เพราะเรื่องนี้มันเรื่องใหญ่ สำหรับชานยอลลูกชายเขาอาจคิดว่ามันเป็นงานหมูๆ ก็แค่ดูแลคนๆนึง แต่มันไม่ใช่เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่อยากให้ลูกชายของเขาประมาท
" ครับๆ งั้นไปละ "
ชานยอลรับคำอย่างไม่สนใจมากนักและออกจากห้องทำงานของพ่อและเดินตรงไปที่ห้องทำงานของตัวเองทันทีโดยมี่จงอินผู้ที่เป็นทั้งมือขวาและเพื่อนสนิดตามมาด้วย
" จงอินเตรียมรถให้ฉันด้วย เราจะไปรับคุณหนูตระกุลอู๋ที่สนามบินเย็นนี้ "
ณ สนามบินอินชอน
แบคฮยอนเมื่อมาถึงสนามบินก็วิ่นเล่นอย่ากับตัวเองเป็นเด็กน้อยทั้งๆที่อายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆแล้ว แต่จะไม่ให้เขาวิ่งเล่นได้ไงละ ในเมื่อนี้เป็นครั้งแรกในรอบยี่สิบปีที่เขาได้ออกมาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้ ไม่รู้อะไรดลใจให้ป๊ากับม๊าให้ส่งเขามาอยู่ที่นี้ แต่บอกเลยว่าป๋ายช๊อบชอบ เห้ย! ไม่ใช่ดิ น้องแบคช๊อบชอบ ><
" คุณปะ......แบคกลับ ผมว่าเลิกวิ่งเถอะครับ ตอนนี้ทางฝั่งของพรรคปาร์คมารออยู่แล้วครับ ไปกันเถอะครับ " ลูกน้องที่ติดตามาพูดอย่างเหนื่อยๆ เพราะมัวแต่วิ่งไล้ตามลูกลิงผสมชะนีตนนี้ (?)
" แล้วพวกเขารอน้องแบคอยู่ตรงไหนหละ! ก็พาไปสิ " เชิดหน้าพูดเสียงสูงอย่างมั้นหน้า
แบคฮยอนเดินตามคนที่นำมาได้สักพัก ก็ถึงที่ที่คนของพรรคปาร์คมารอ และเมื่อได้เห็นหน้าคนที่กำลังยืนรอเขาอยู่นั้น ถึงกับทำให้แบคฮยอนหยุดซะงัก!
แม่เจ้าพ่อเจ้าโว้ย!!! คนอะไรจะหล่อขนาดนี้! ถึงขาจะโก่งไปหน่อยก็เถอะ แต่เมื่ออยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำแบบนี้แล้ว จะมองผ่านเรื่องขาไปและกัน และเมื่อจ้องมองเบ้าหน้าของคนๆนั้นชัดๆ ถึงกับทำให้ลมหายใจหยุดชะงักกันเลยทีเดียว ชาติที่แล้วสงสัยจะเป็นพ่อของชานเลียนเกอแน่เลย ถึงได้หล่อบาทใจเหมือนพระเอกในทีวีที่น้องแบคชอบแบบนี้ น้องแบคจะเอาๆๆๆๆ!!
" คุณแบคครับ! เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมเลือดกำเดาไหลแบบนี้ครับ!!! " บอดี้การด์ที่ตามมาด้วยพูดด้วยความตื่นตกใจ
" มะ...ไม่ ไม่น้องแบคไม่เป็นไร " พูดอย่างคนไรวิญญาน จิตรใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว มันหายไปอยู่กับสุดหล่อคนนั้นตั้งแต่เมื่อไรนะ กริ๊ดดด! น้องแบคจะเป็นลม
" ขอโทรศัพท์ให้น้องแบคที น้องแบคจะโทรไปบอกป๊ากับม๊าว่าน้องแบคเจอเนื้อคู่แล้ว กริ๊ดดด!! >//< " ไม่เหลือแล้วความเป็นมาเฟีย
ไรท์//// มาลงไว้แค่นี้ก่อนเด้ออออ อิอิ #Immafiacb ทวิต// @dalove_sehun มาคุยกันได้ค่ะ
Guest
