นางบำเรอใต้น้ำตา

นางบำเรอใต้น้ำตา

Sick of crying, tired of trying. I may be smiling, but inside I’m dying…

เจ็บมักจะร้องไห้

,

พยายามมากมักจะเหนื่อย

,

ตอนที่ฉันกำลังยิ้มอยู่ บางทีข้างในของฉันกำลังจะตาย

…

I’m proud of my heart. It’s been played,stabbed,cheated,burned and broken..but somehow,it still works.

ฉันภูมมิใจในหัวใจของตัวเอง ที่มันเคยโดนเล่นงาน

,

โดนทิ่มแทง

,

โดนหลอก

,

โดนเผาและโดนทำลาย

…

แต่อย่างไรก็ตามตอนนี้หัวใจของฉันมันก็ยังทำงานอยู่

.

It hurts when you have someone in your heart but you can’t have them in your arms.

มันเจ็บนะเวลาที่เรามีใครบางคนอยู่ในใจ แต่เราไม่สามารถให้เขามาอยู่ในอ้อมแขนเราได้

GUN :

“เขา”

เจ็บปวดเพราะความรักและเขาได้ลงความเจ็บปวดนั้นไปที่

“เธอ”

MIN:

“เธอ”

กลับรัก

“เขา”

สุดหัวใจที่เธอทนกลับความเจ็บปวดที่เขาหมอบให้ก็เพราะว่าเธอ

”รักเขา”

โดยสถานะที่เขาให้

”นางบำเรอ”

เธอก็ยอม

.

เปรี๊ยง

!!

เสียงฟ้าร้องที่ดังลั่นก้องฝนต่างกระหน่ำตกลงมาไม่ขาดสายความเหน็บหนาวเรื่มเข้ามา แต่ก็ไม่เท่าสองร่างที่มีไฟพิศวาสสุมอยู่ถึงแม้จะมีความเย็นจากเครื่องปรับอากาศและความเย็นจากฝนตกก็ไม่สามารถทำให้ทั้งสองร่างเย็นได้แต่กับตรงกันข้ามยิ่งร้อน ร้อนดังไฟแผดเผากัน เสียงเตียงดังเอี๊ยดอ๊าดๆไปทั่วห้อง

“อื้อ

…

อ๊ะๆๆ” เสียงหวานที่ครางกระหึ่มลั่นห้องเปล่งเสียงออกมาอย่างสุขสม

“อ่า

…

ซี้ดดแน่นมาก อื้มม”วรกันต์ครางเสียงต่ำตามไปติดๆให้ทันหญิงสาว

“อ๊าพะ

..

พี่กันต์มะ มิน จะเสร็จแล้ว กรี๊ดดด”ชายหนุ่มเมื่อรู้ว่าหญิงสาวใกล้จะสุขสมก็จับสะโพกมนแน่นซอยสะโพกสอบไม่ยั้ง

“อ่า

..

ฐิ

..

สา

!!

”ชายหนุ่มเผลอเรียกอดีตคนรักเก่าที่ตอนนี้กลายเป็นอดีตไปแล้วแต่สำหรับเขาแล้วเขายังไม่ลืมเธอแม้ใต้ร่างที่เขามีความสัมพันธ์ด้วยนั้นจะไม่ใช่หญิงสาวที่เขาเพ้อหา

เมื่อเธอรู้แล้วว่าชายหนุ่มที่ตนรักไม่ได้เรียกชื่อตนนั้นก็รู้สึกหัวใจบีบรัดจนเจ็บไปหมดเธอเจ็บจนไม่มีแรงหายใจไม่รู้ว่าเขาเห็นเธอเป็นอะไร หรือเขาเห็นเธอเป็น”ตัวแทน”ของอดีตคนรักของเขาแค่คิดเธอก็แทบจะไม่แรงหายใจแล้ว เธอไม่รู้ว่าน้ำตามันไหลเป็นหยดที่เท่าไหร่แล้วเธอเหนื่อยเหลือเกินแต่ในหัวใจนั้นเรียกร้องบอกเธอว่าเธอต้องอดทนเพราะเธอรักเขา

“ฮึกๆ

..

ฮื่อๆ”เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นนี้ไว้แต่มันกลั้นไม่อยู่มันเจ็บเหลือเกิน

เมื่อวรกันต์เห็นหญิงสาวตัวสั่นเทิ้มก็ชะงักเมื่อกี้เขายังเห็นเธอครางอยู่เลยเขาทำอะไรไม่ถูกใจเธอหรือป่าว

?

“เป็นไร”เขาถามเสียงเย็นชาแต่ปนไปด้วยความสงสัย

“พะ พี่กันต์เห็นมินเป็นอะไรค่ะ

..

ฮึก”เธอถามเขาด้วยความตัดพ้อปนสะอื้น

ฝ่ายวรกันต์เมื่อเห็นเธอถามเขา เขาก็ชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นเย็นชาและแสยะยิ้มที่มุมปากหวังว่าจะให้หญิงสาวเจ็บปวดใจ

“ฉันน่ะเห็นเธอเป็น

..

อะไร

?

”หญิงสาวนิ่งรอฟังหวังว่าเขาคงไม่ทำร้ายจิตใจเธออีกนะเพราะถ้าเป็นเช่นนั้นเธอก็ไม่รู้ว่าหัวใจนั้นตอนนี้มันแหลกละเอียดหรือยัง

“

นาง-บำ-เรอ

”

เขาเน้นทีละคำ เธอคิดผิดที่เขาจะไม่พูดทำร้ายจิตใจเธอ เท่านั้นแหละน้ำตาก็กลิ้งหลุนๆลงมาไม่ขาดสาย

…

สวัสดีค่ะเพื่อนๆชาวธัญวลัยแนะนำตัวก่อนเนอะไรท์ ชื่อกิ๊ฟแค่นี้พอ เขิลล

555

ไม่ใช่ละ นิยายเรื่องนี้ไรท์ก็แต่งครั้งแรกด้วยถ้าอะไรผิดพลาดประการใดไรท์ที่น่ารักคนนี้ก็ขออภัยด้วยนะก่าก๋า(ว้ายย

!

หลบเกิบแปป)นิยายเรื่องนี้ไรท์ไม่ได้คัดลอกหรือก๊อปปี้(มันก็เหมือนกันป่ะยัยเบ๊อะ)มาอย่างใดถ้าเนื้อหานิยายของไรท์ไปตรงกับท่านอื่นก็ต้องขออภัยไว้นะที่นี้ด้วยค่ะ ไรท์ขอฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจ

ของทุกคนด้วยนะค่ะสามารถคอมเม้นต์หรือติชมไรท์ได้นะค่ะไรท์จะเอาไปปรับปรุงให้ดีขึ้นค่ะ

นางบำเรอใ

ต้น้ำ

ตา