ผมไม่ใช่เกย์ แต่ไหงอยู่ไปนานวันชักเริ่มไม่แน่ใจในตัวเอง มันต้องเกี่ยวกับอ๋องเยว่คนไข้ตัวป่วนของผมแน่ๆเลย ไปๆมาๆผมว่าอาการผมเข้าขั้นโคม่ากว่าคนไข้คนนี้ซ่ะแล้ว
บทนำ
สายลมพัดเอื่อย ต้นหลิวโบกสะบัดไปตามแรงลมเบาๆ คล้ายดั่งบอกลาฤดูเหมันต์อันหนาวเหน็บแล้วเข้าสู่ฤดูใบไม่ผลิในไม่ช้า ใต้ต้นไม้นั้นปรากฏร่างปริศนาผู้หนึ่ง นอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่ข้างรากไม้ ผิวขาวนวลใสราวหิมะแรกเหมันต์ พวงแก้มขาวระเรื่อขึ้นสีเล็กน้อยเนื่องด้วยต้องอากาศเย็นในยามอรุณ มองในคราแรกคล้ายนางฟ้านางสวรรค์ยิ่งนัก แต่ถ้าพิศดูให้ดี ใช่แล้ว ร่างนั้นหาใช่สตรีไม่ แต่กลับเป็นบุรุษที่มีรูปร่างและใบหน้างดงามยิ่งกว่าสตรีเสียอีก
เสียงกีบเท้าม้าเยื้องย่างดังกรีดกรายใกล้เข้ามาอย่างช้าๆ เสียงลมหายใจของอาชาหาได้หอบเหนื่อยไม่ คล้ายดั่งผู้เป็นนายเพียงจะพามันออกมาเดินเล่นรับรุ่งอรุณวันใหม่เพียงเท่านั้น เปลือกตาของชายหนุ่มขยับเล็กน้อย ขนตาแพสวยกระเพื่อมไหวเหมือนจะรับรู้การมาของชายผู้อยู่บนหลังอาชา ในที่สุดเปลือกตาทั้งสองข้างก็ลืมขึ้น เผยให้เห็นดวงตาสีดำขลับส่องประกายแวววาวมีชีวิตชีวายิ่งนัก ดวงตาหวานหรี่มองไปรอบๆเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสง แลสะท้อนเห็นทัศนียภาพอันงดงามเบื้องหน้า ชายหนุ่มเบิกตาโผล่ง คล้ายดังไม่เชื่อว่าภาพที่เห็นจะมีอยู่บนโลกใบนี้ก็ไม่ปาน
ในขณะที่กำลังตื่นตะลึงอยู่นั้น สายตาของเขาก็เลื่อนไปปะทะกับตาสีนิลคู่งาม เย็นชาแต่กลับแฝงไปด้วยพลังบางอย่าง ร่างกายของเขาขยับไปเองราวกับต้องมนต์ เขาวิ่งเข้าหาอาชาสีนิลตัวนั้นทันที ชายหนุ่มบนหลังม้าขมวดคิ้วคมนั้นเล็กน้อย พร้อมดึงบังเหียนม้าก่อนที่มันจะไปเหยียบร่างบางตรงหน้านั้นเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
ชายหนุ่มแลมองดูคนตรงหน้านั้นอย่างรวดเร็วจนมิอาจจับสังเกตได้ ก่อนจะเมินหน้าหนีอย่างแนบเนียน คล้ายมิใส่ใจสิ่งใด
‘
เป็นชายรึ ช่างเสียชาติเกิดเสียจริง
’
“...”
“...”
ร่างสูงสง่าถอนหายใจคราหนึ่ง ก่อนจะรั้งบังเหียนม้าให้เดินต่อไปข้างหน้าราวกับเห็นเขาเป็นเพียงอากาศธาตุก็ไม่ปาน เขาได้แต่มองตามร่างชายหนุ่มไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัว
เฮ้ย
!
เกือบไปแล้ว เกือบโดนม้าเหยียบตายแล้วไหมล่ะ เอ๋
!
แต่นี้มันเป็นความฝันนี้หว่า แล้วทำไมเราต้องวิ่งไปหาเขาด้วย
0.0!
ช่างเถอะๆ ผู้ชายอะไรหล่อเป็นบ้า ขนาดขมวดคิ้วยังหล่อเลย เห็นแล้วหงุดหงิดลูกตา ถ้านี้ไม่ใช่ความฝันนะ เพทายคนนี้แหละ จะกระโดดเตะขาคู่เลย ข้อหาหล่อไม่บันยะบันยัง ฮึ้ย
!
แล้วนั้นเขาจะไปไหนนะ เฮ้ออ อ แล้วเราจะอยากรู้ไปทำไม ถ้าได้เจอผู้หญิงสวยๆน่ารักๆก็ว่าไปอย่าง แบบนี้ยอมฝันไม่ตื่นเลยเอา ดีกว่าเจอเจ้าคนไร้มนุษยสัมพันธ์นั้นเป็นไหนๆ
ผมหันไปมองตามร่างนั้นด้วยความหงุดหงิด ผู้ชายอะไรเย่อหยิ่งซ่ะจริง ทันใดนั้น จู่ๆร่างสูงตรงหน้าเขาก็เอนเอียงคล้ายจะตกจากหลังม้า ผมสะดุ้งตกใจเล็กน้อย รีบวิ่งเข้าไปหาร่างนั้นทันที อ้าว ผมเป็นหมอนะครับ คนไข้สำคัญที่สุด ถึงจะเหม็นขี้หน้าเขาก็เถอะ
“คุณ
!
คุณเป็นอะไรรึป่าวครับ ทำท่าอย่างกับจะเป็นลมเลย ให้ผม...” เสียงหวานทุ้มเบาลงเรื่อยๆจนฟังคำพูดต่อจากนั้นได้ไม่ถนัดนัก แล้วขาดหายไปตามสายลม
ชายหนุ่มเบิกตาขึ้นเล็กน้อยคล้ายกับไม่เชื่อภาพที่เห็นตรงหน้า ร่ายของชายผู้นั้นค่อยๆเลื่อนหายไป ราวกับภูตผีก็ไม่ปาน
ภาพลวงตารึ แต่นี้จะเป็นไปได้อย่างไรกัน หรือว่าพิษนี้จะร้ายแรงกว่าที่ข้าคาดการณ์ไว้ เขาเอามือกุ่มที่ตำแหน่งหัวใจ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เหงื่อซึมออกมาตามไร้ผม ภาพตรงหน้าเลือนรางลงเรื่อยๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดสนิทลง
**********
>>>ลงนิยายในเว็บนี้เปิดไว้เพื่อลง NC 555+
LUNA1709
Guest
