"ม่านหมอก" วิศวะ ปี1
"พายุ" สถาปัตย์ ปี3
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้...ในวันนั้นเขาจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด
“ผมจำเป็นจริงๆ ขอร้องล่ะ เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับได้ไหม” ม่านหมอก จารุรัตนไพศาล สบตา อ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง
“แต่ไอ้เรื่องทำผิดกฏแบบนี้ ถ้าผมทำไม่รู้ไม่เห็น แล้วจะแน่ใจได้ยังไงว่า ผมจะไม่ซวยโดนลูกหลงไปด้วย”
“ผมจะไม่ทำให้คุณเดือดร้อนแน่นอนครับ” ม่านหมอกรีบสำทับ
“เห
?
ถึงปากจะว่าอย่างนั้น แต่ดูจากท่าทางแล้ว...บอกตรงๆเลยว่า ไม่ไว้ใจน่ะ” ถ้อยคำดูถูกที่มาพร้อมสีหน้าเป็นต่อนั้น ม่านหมอกทำได้เพียงกัดฟันแน่น ข่มใจไม่ให้เถียงไป และเมื่อเห็นว่า แขกไม่ได้รับเชิญของตนไม่ตอบโต้ คนตัวโตจึงกล่าวต่อ
"แล้วผมจะได้อะไรจากเรื่องนี้ล่ะ ทำไมผมจะต้องช่วยคุณด้วย
?
"
"ผม...คือว่า..." ดวงตาสีน้ำตาลคู่โตหลุบลงต่ำ นึกหาคำกล่าวที่จะขอความเห็นใจอีกฝ่ายไม่ได้เลย “จะให้ผมทำอะไรก็ได้”
"เอาล่ะ...ผมก็ไม่ได้ใจร้ายใจดำอะไรขนาดนั้น ถ้างั้นก็ขอแค่อาทิตย์ละครั้งแล้วกัน...”
.....................................
“แต่ว่า...” เมื่อเห็นม่านหมอกทำท่าจะแย้ง เจ้าของห้องก็ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ
"ถ้าทำไม่ได้ก็เลิกพูดกัน อา... ดูเหมือนตอนนี้คุณป้าเจ้าของหอจะอยู่ที่ฝ่ายติดต่อสินะ...."คนตัวโตทำท่าจะหมุนตัวออกไป...แต่มือเล็กกว่าก็คว้ารั้งไว้
"เดี๋ยวก่อน!! ขะเข้าใจแล้ว เอาแบบนั้นก็ได้..."
"ดี ถือว่า ทำข้อตกลงกันแล้วนะ ผมจะรอดูฝีมือ" และนั่นเป็นครั้งแรกที่เขายิ้มเต็มปากให้ม่านหมอกเห็น มันเป็นยิ้มที่ช่างเจิดจ้าแต่ในตอนนี้เขากลับรู้สึกอยากอยู่ให้ห่างจากมันเป็นที่สุด
.....................................
ม่านหมอกจะเข้าครอบคลุมพายุ หรือถูกเป่าให้กระเจิงกัน !!!???
Guest
