มากกว่ารัก...เหนือปรารถนา

มากว่ารัก...เหนือปรารถนา

ปลายปากกา        ชายาพระจันทร์

การได้รักกันนั่นคือชะตาฟ้าลิขิต

ความรักเป็นเหมือนเศษแก้วในกำมือ

...ยิ่งกำแน่นก็ยิ่งบาดลึก...

ไทวะเอนกายพิงก้อนหินมองนางมัจฉาเริงร่าอยู่ในน้ำใสก็มีรอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก ส่งผลให้ใบหน้าของเขาดูอบอุ่นอ่อนโยนมากกว่าที่เคยเป็น บรรดาแมกไม้ ดอกไม้ ก้อนหิน สายลม ทุกสรรพสิ่งล้วนได้ยล ยกเว้นนางมัจฉาน้อยเท่านั้น เพราะเธอมัวแต่ชื่นมื่นอยู่กันสายน้ำที่ไหลรินระเรื่อย นานเพียงใดแล้วไม่อาจทราบได้ว่าเขายิ้มอย่างมีความสุขเช่นนี้ครั้งสุดท้ายยิ้มเมื่อใด? ยิ้มให้ใคร? ก่อนที่ความเจ็บปวดขมขื่นจะแทรกเข้ามากลืนกินความงดงามนี้หายไป

ขอสงวนลิขสิทธิ์งานเขียนเรื่อง มากกว่ารัก...เหนือปรารถนา

ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์